Persoonlijke held Kiki aka de uit Finland afkomstige Joakim Ijäs bracht in mei het album Kaiku uit.  Zoals zovele muziekproducenten verruilde Kiki zijn eeuwige finse sneeuwvlakten voor het mondaine kloppende hart van de electronische muziekwereld, Berlijn, en werd in de armen gesloten door Ellen Alien en BpitchControlconsorten.

Kaiku is met licht gemengde gevoelens ontvangen op Resident Advisor, het zou een album zijn dat te veel  ying en yang kent en daardoor te weinig een constante lijn zou kennen.  Anderzijds  wordt wel erkend dat de plaat geen hapklare dansbrok is maar veeleer een luisterervaring.

Dat laatste nu, kan ik alleen maar beamen. In vergelijking met eerder werk van Kiki (zoals de zeer lichtvoetige discokraker Loosing Touch, coproduktie met Sacha op MoodMusic ) is  Kaiku een plaat die je vaker moet luisteren om er goed hoogte van te krijgen maar die tegelijkertijd een groeidiamant blijkt.  Het ingetogen Immortal, bijvoorbeeld, met zang van Pirica, dat vooral in begin niet veel meer lijkt dan een ordinaire Bjork kloon kent ongekende diepten die pas ontdekt worden bij herbeluisteren. En zo valt aan iedere track eigenlijk wel iets te beleven. Waardoor het album wat mij betreft juist als geheel je ziel raakt.

Op Fairtilizer vind je een ander hoogtepunt van het album,  No words necessary, dat onvermijdelijk aan Shadow in zijn beste dagen Dr Dre als ie op kompakt releast doet denken.

En op Fairtilizer  is als bonus dan ook nog een recente mix te vinden ter promotie van een Fabric optreden.

Kaiku, Kaiku en wel Kopen en vaak luisteren lijkt mij het beste advies. Afsluitend nog een interview met Kiki zelf over Kaiku.