Het is dit jaar 25 jaar geleden dat dance zijn intrede deed in Nederland. Eclectro gaat daarom alle jaren af en bespreekt de rest van dit jaar elke week een roemruchte gebeurtenis. Ditmaal de release van Balance 005.

Het eerste ‘groundbreaking’ werk van James verscheen al in 2000. Horizons zag het licht en bracht een diep geluid wat zich nog wel aan het tempo van die tijd hield maar wat al wel meer diepte had dan de gemiddelde tranceplaat. Tussen 2000 en 2003 maakte hij wat remixen waarvan deze versie van Kirsty Hawkshaw’s Fine Day nog regelmatig bij ons aan staat.

In 2003 was James Holden verantwoordelijk voor het vijfde deel van de Balance-serie. Met deze dubbel-cd zette hij niet alleen zichzelf maar ook zijn nieuwe label Border Community prominent op de kaart. Met tracks van onder andere Nathan Fake, The MFA, Fairmont en Petter bleek dit label namelijk bijzonder goed vertegenwoordigd op deze cd. Neem daarbij het uitstekende mixwerk waarbij nummers soms minuten lang in elkaar overliepen en je hebt een document wat tot op de dag van vandaag nog staat al een huis!

Balance 05 CD1

Balance 05 CD2

Naast Balance komt James in 2003 met nog een enorme release namelijk de eerste plaat op zijn eigen label Border Community. ‘A Break In The Clouds’ blijkt meteen het kwaliteitsstempel te hebben waar dit label zo bekend om zal worden. Alle geluiden in de track passen perfect bij elkaar en zonder ontzettend euforisch te worden bouwt de track toch naar een fantastisch hoogtepunt. Menige zaal of festivalveld maakt in dat jaar kennis met het geluid van Border Community.

Wat opvalt is dat James de artiesten die hij op Balance aan het ‘grote publiek’ introduceerde ook allemaal een release geeft op Border Community. Titels als Outhouse en The Sky Was Pink van Nathan Fake en de Six Songs E.P. van Petter blijken net zulke klassiekers te worden als de eerste release van de labelbaas zelf.

James Holden houdt niet van de gebaande paden en blijft zichzelf. Dat merken we aan interviews zoals voor Future Music  in 2006 (“i am gonna fix this”) maar ook steeds meer aan zijn muziek.

Na een aantal remixes die nog redelijk in de lijn van A Break In The Clouds liggen komt daar (ook in 2006) een remix van Depeche Mode’s The Darkest Star uit. Een briljant staaltje vaagheid waar het origineel bijna niet meer in te herkennen is. Zijn talent voor het produceren van kraut-techno zoals hij het zelf noemt, is er wel in te herkennen.

Op zijn ‘debuutalbum wat we niet zo mogen noemen’, The Idiots Are Winning, zet hij zijn kraut-trent voor, maar lijkt hij vooral een statement te willen maken tegen de gevestigde trance. Naast zijn eigen album laat James ook weer zien dat zijn kracht meer zit in het selecteren en mixen van bijzondere platen. Hij doet dit met At The Controls en DJ-Kicks (de mix-serie waar nu net weer een nieuwe versie van John Talabot van uit is). Beide heerlijk gemixte luisterplaten met muziek op de grens tussen dansvloer en chill out zoals ze dat bij Beneden NAP zo mooi zeggen.

En nu is daar het nieuwe album ‘The Inheritors’. Met zijn zelf in elkaar geknutselde synth-beest. Af en toe vliegt James voor ons wel heel erg uit de bocht. Zo’n track als Sky Burial vinden we dan net te vaag. Maar Blackpool late Eighties is dan weer geniaal en doet ons denken aan horizons. Zeker als je wat context over dat nummer hoort in zijn 6mix. De cirkel lijkt rond.

James Holden heeft ontegenzeggelijk een grote invloed gehad op de dancescene. Niet alleen met zijn eigen producties heeft hij altijd geprobeerd de gebaande paden te verlaten maar ook met de releases op zijn label zoekt hij altijd de randen op en geeft hij jong talent de kans om haar vleugels uit te spreiden. In de ontwikkeling van zijn releases zie je dat hij constant op zoek is naar nieuwe uitdagingen en dat hij weigert om op zijn lauweren te rusten waarbij Balance 005 voor ons het absolute hoogtepunt is. 2003 was een mooi jaar.

Arnoud en Martin