Het is dit jaar 25 jaar geleden dat dance zijn intrede deed in Nederland. Eclectro gaat daarom alle jaren af en bespreekt de rest van dit jaar elke week een roemruchte gebeurtenis. We sluiten af met 2013 en we evalueren of dance de belofte van de beginjaren heeft ingelost.

In 2013 hebben we weer veel moois voorbij zien komen op dancegebied als het gaat om internationaal vermaarde artiesten met als hoogtepunten hier in Nederland het ADE festival en een groots klein Dekmantel festival in het amsterdamse bos.

In de lijstjes van de eclectroredacteuren overheerst consensus over de muzikale hoogtepunten van dit jaar: Boards of Canada, Moderat, Jon Hopkins en een beetje Burial. Stuk voor stuk mooie platen. Maar zijn we er ook gelukkig mee?

Eclectroredacteur Mark zegt het eigenlijk heel treffend: “Geen bijzonder jaar. Ook geen slecht jaar. 2013 bracht een paar teleurstellingen en geen echt geestverruimende platen, maar genoeg leuke dingen.”

In mainstream danceland spreekt Nederland een woordje mee: Hardwell, Tiësto en van Buuren eindigen in 2013 – wederom – bij de top in internationaal DJ land en als het we het toch over mainstream hebben: Daft Punk stond met Nile Rodgers en Pharell wekenlang bovenaan alle hitparades….

Huh?Wat? Daftpunk mainstream?? Dat was nog niet zo lang geleden UNDERGROUND????

En dat is nou precies waar het in dit artikel over gaat, over moet gaan, want is dance nog wel Underground? Zijn alle beloften ingelost? Zijn we verdorie ongemerkt gewoon mainstream geworden? Is dit nou ons Promised Land?

Daarvoor moeten we eerst weten wat de term precies inhoudt

” Underground (cultuur)”

Feit is dat de term Underground te pas en te onpas wordt gebruikt, blijkbaar is het in naam aantrekkelijk om niet bij de grote groep te hoeven horen.  Maar de werkelijkheid is anders, kijkend naar het publiek in het jaar 2013 valt er bitter weinig te beleven, van vrijheid en individualisme zijn weinig sporen meer te ontdekken. Het is allemaal een beetje saai, braaf, een beetje gaaaaappp…..

Zelfs de hipsters in Amsterdam zien er allemaal een beetje hetzelfde uit, Expressie in kleding en uiterlijk betekent ook in kleinere groepen inmiddels voldoen aan de criteria van de groepsmores. Een baard voor 1, een baard voor allen.

Ok, en wat dan als het om muziek gaat? Het aanbod is met de komst van internet inmiddels overweldigend. De tumblrs en YouTubes van deze tijd bieden alle ruimte voor muzikanten om zichzelf aan exposure te helpen. Enige wat ze tegenhoudt is hun eigen belangenvereniging. En vindbaarheid, zijn ze ook niet.

Het enige dat een beetje richting geeft zijn de relatieve niche sites als eclectro of frnkrt die net dat hoekje van internet belichten dat je als surfer zelf anders nooit zou ontdekken.  Waarmee meteen verklaard is dat underground niet meer bestaat, lees de parallel hieronder maar ns:

Niet zo lang geleden las ik nog een artikel over mode waarin werd beweerd dat er mensen op uit worden gestuurd door de modehuizen om binnen subgroepe n en culturen te gaan fashionspotten. Voor die sector geldt: underground bestaat niet meer, het is achterhaald door mainstream. Alles wat een beetje leuk is wordt meteen in de grotere afzetkanalen gesodemieterd: er is domweg geen tijd meer om underground te zijn.

Met andere woorden, op een site als eclectro kijken weer anderen mee die onmiddelijk kennis geven aan weer anderen van de dingen die ze mooi vinden waarmee de tijd te kort wordt om uit te kunnen groeien naar de status van underground. Aldus redenerend zou eclectro medeschuldig zijn aan de devaluatie van de undergroundscene.

Bijna symptomatisch is ook dat djs tegenwoordig vaak een alter ego aanschaffen om toch de plaatjes te kunnen draaien die ze zelf vooral zelf leuk vinden op de feestjes die ze zelf leuk vinden, danwel zich dan pas kunnen profileren binnen een andere stroming binnen de dance, denk bijvoorbeeld aan Benny Rodrigues en zijn Rod karakter, Maar daar zijn er natuurlijk meer van te noemen.

(lees meer over de ontstaansgeschiedenis van Rod)

Beetje dunne bewijsvoering wellicht op basis van 1 artiest, ok, maar vertel me dan alsjeblieft hoe jij dit ziet in de comments…..

Ondertussen is DE DJ na 25 jaar inmiddels pseudoniem voor god, here jezus en heilige geest geworden. We hebben artiesten gezien die daar, zij het tijdelijk na ontmaskering door onze eigen Inge, letterlijk hun profijt mee deden, nietwaar Pete Hook? Om maar aan te geven hoever het gaat dat een ooit elitaire hobby voor drug gebruikende outcasts op zoek naar vrijheid is verworden tot een commerciële markt waarin het aanbod de vraag bepaalt.

Langzaam ontstaat er anno 2013 gelukkig wel iets van een tegenbeweging, illegale feesten op de meest onbereikbare en ondenkbare plekken steken langzaam de kop weer op. En dat is precies waar je op hoopt in deze tijd waarin iedereen zo keurig in de pas loopt, dat er weer een collectief gevoel van individualisme ontstaat zodat we weer saamhorig underground worden. En dat dance ook in de komende 25 jaar echt iets betekent in de harten en de zielen van de mensen, meer dan alleen groter, beter, duurder, commerciëler en spectaculairder.  Want dat was niet de belofte die dance inhield, dat was deze:

Not everyone understands house music, its a spiritual thing, a body thing, a soul thing….

Dit is de laatste aflevering in de serie 25 jaar Dance volgens Eclectro. Mijn dank gaat uit naar alle medescribenten die de serie tot een perfect  geheel hebben gemaakt met hun bijdragen. Precies zoals het hoort op eclectro, eigenzinnig, persoonlijk,……. underground. :))