Met een ronduit geweldige recensie beschrijft Eclectro-prijswinnaar Olivier Keun het InterZone Ambient Festival van afgelopen weekend. Geniet in woorden mee van de verrichtingen van Klimek, Shuttle 358 en Murcof, en luister ondertussen nogmaals naar de speciale promomix die InterZone voor Eclectro maakte.

Update: ook prijswinnares Juffrouw Miep is langsgeweest en heeft haar bevindingen genoteerd. Lees snel verder voor haar bevindingen!

InterZone Ambient Festival promomix (mp3)

Olivier Keun schrijft: Hierbij nog even een korte impressie van het festival. We zijn helaas niet in de gelegenheid geweest om beide dagen te bezoeken, maar de zaterdag bood natuurlijk al meer dan genoeg spannends om mee te maken.

Op het moment dat we het festival binnentraden tijdens de openingsact, viel meteen de beslissing van de organisatie op om bezoekers niet van de vaste zitplaatsen van het theater gebruik te laten maken; Er was voor gekozen een soort ‘huiskamer-gevoel’ te creëren door een kussens op de vloer van het theater te leggen, en de reguliere stoelen waren dan ook afgesloten met kettingen. Het idee hierachter sprak me eigenlijk wel aan, maar door het beperkt aantal beschikbare kussens waren er wel veel bezoekers die uiteindelijk op de harde houten vloer zelf zaten, iets dat niet bij iedereen in even goede aarde viel. Ik moet toegeven dat ik zelf na enkele uren ook behoorlijk last van rug en achterwerk begon te krijgen..

Dat terzijde werden we direct ‘warm’ onthaald door Klimek’s zwaargelaagde tapijten van disharmonieuze thema’s en tonen. Gecombineerd met abstracte beelden op een groot filmscherm werd een ontluisterend geheel geschapen, waarin je als luisteraar bijna het gevoel kreeg dat Sebastian Meissner je elke illusie van rust en veiligheid bij voorbaat wilde ontnemen. Het geheel vergde hierdoor veel van de oprechte luisteraar, mede door de zware afstelling van het geluid waardoor de boodschap alleen maar bombastischer en confronterender werd. De afsluitende arctische thema-track was eigenlijk het eerste rustpunt voor de getergde oortjes (en zieltjes), en gelukkig was er een kwartier pauze om van deze benauwende situatie bij te komen.

Dan Abrams a.k.a. Shuttl538 opende met Floops van zijn debutalbum uit 1999 Optimal.lp, en luidde hiermee direct een overtuigende set in die dwars door zijn muzikale oeuvre sneed. Het resultaat was bij vlagen enigzins onsamenhangend, maar bood de luisteraar wel een boeiende blik in de belevingswereld van een begaafde Ambient artiest. De keuze voor zijn track “i’m not afraid” (van: Understanding Wildlife), waar klikkende bas-tonen als een oud paard schonkig over de Amerikaanse prairie sjokken, was in mijn mijn beleving een prachtige manier om het optreden in tweeën te splitsen, en tegelijk Abram’s innemende gave tot zelfrelativering over te dragen. Al met al een erg geslaagd optreden, van een artiest die helaas zelden in onze contreien te horen/bezichtigen is.

Jessica Bailiff hebben we moeten missen, omdat we broodnodig even op adem moesten komen en hoofdruimte wilden maken voor de hoofdact.

En gelukkig maar, want Murcof was in elk opzicht het absolute hoogtepunt van de avond; niet alleen wist hij zijn complexe boodschap technisch perfect te verwoorden, ook was zijn verhaal in elk opzicht het meest bevlogen en overtuigend van de in het theater aangetreden artiesten. Zijn koele presentatie (hij was de enige die deze avond rustig op een stoel zijn werk deed), deed niets af aan de reis waarop het publiek collectief werd meegenomen. Het resultaat was inspirend en overweldigend, en liet me bij afloop achter met het gevoel deelgenoot te zijn geweest van een bijzonder moment dat moeilijk in woorden uit te drukken is (ik weet nu in ieder geval hoe Jodie Foster zich aan het einde van Contact gevoeld moet hebben). Murcof is wat mij betreft hiermee degene geweest die een absolute meerwaarde bood ten opzichte van een individuele luistersessie met koptelefoon, en ik zie er dan ook bijna tegen op om zijn nieuwe album Cosmos zelf aan te gaan schaffen. Elke luisterpoging thuis zal waarschijnlijk alleen maar afbreuk doen aan de ervaring die ik op de hardhouten vloer van een onmetelijke ruimte heb opgedaan.

Ik vind het in ieder geval geweldig dat de mensen van InterZone dit festival mogelijk hebben gemaakt, en ik hoop oprecht dat er nog vele van mogen volgen (volgende keer Geir Jenssen? ;)).

Juffrouw Miep schrijft:

Dag Inge en Eclectro,
Nogmaals hartelijk dank voor de kaartjes voor InterZone-festival! Ben beide dagen geweest, en het was echt hartstikke gaaf!
Zaterdag was vooral Murcof spectaculair. Zijn geluid is echt zo bijzonder! Van de andere artiesten kende ik alleen Jessica Bailiff. Haar optreden was wel mooi en fijngevoelig en zo, maar niet erg indrukwekkend. Minstens vier van haar liedjes leken op The Wickerman Song. Tja… Klimek was vooral erg hard (ik zat naast de box), maar z’n visuals waren wel aardig. Ondertussen heb ik Theater Kikker nog een beetje verkend: echt een mooie locatie en heel geschikt voor huiskamerambientfestivals!
Zondag heb ik alleen de eerste twee optredens gezien (van?). Was echt briljant! Autistische soundscapes galore! Ook goed geprogrammeerd in het kleine zaaltje van Kikker, erg sfeervol.
Nouja, een erg geslaagd festival dus. Ik hou Eclectro in de gaten voor nog meer interessants!
Hartelijks, JM