Met dank aan Cut-up was ik gisteren bij Jóhann Jóhannsson in de Melkweg, zodat ik tijdens Motel Mozaique rustig in de Schouwburg kan blijven om Nico Muhly, Fever Ray en Royksopp te bekijken. Aangezien er nogal wat mensen zijn die (onder meer) speciaal voor Jóhannsson naar de Watt gaan, kun je hieronder alvast kijken wat je te wachten staat op basis van zijn optreden in Amsterdam.
‘Odi et Amo’ vormde gisteren de bijzonder mooie toegift bij een concert waarvan je jezelf mag afvragen wat de meerwaarde ervan is boven de cd. Minimaal 75% van alles wat je hoort is identiek aan de albumversie (logischerwijs is vooral Fordlandia sterk vertegenwoordigd, inclusief het ongelofelijk mooie ‘Melodia’), wat zowel knap is als vervreemdend werkt. Natuurlijk kun je niet zomaar de nummers uitbreiden met minutenlange jamsessies, maar welke meerwaarde heeft zo’n optreden dan wel?
Daarnaast is het de vraag of Jóhann Jóhannsson – gisteren gelukkig in de relatief kleine Oude Zaal van de Melkweg – ooit heel de Watt het zwijgen op kan leggen, inclusief de vele mensen die tijdens het concert in- en uitlopen. Lukt dat niet, dan loopt de muziek het gevaar te verworden tot niets meer dan behang.
Ik hoor graag je mening over de punten hierboven in de reacties bij dit bericht!
https://www.youtube.com/watch?v=2nbc76UqnjQ&fmt=18
Ik was blij dat ik hem afgelopen winter in Antwerpen zag in een monumentale onverwarmde kerk. Dat past toch beter bij zijn pastorale muziek dan de Watt straks.
Ik vond overigens dat er wel degelijk een muzikale meerwaarde was bij het concert. Er werd weliswaar niet gesoleerd, maar een strijkje op het podium klinkt toch echt VEEL mooier dan de violen uit je speakers thuis.
Dit soort muziek is inderdaad meer geschikt voor kerken en zaaltjes zonder bar achterin de zaal… Gelukkig was het publiek in de Melkweg opvallend rustig. En de meerwaarde, tja, de cd opzetten vind ik toch wel een andere belevenis dan live.
Anders kun je zaterdagochtend om 9.45u altijd nog naar het 3voor12 podium voor Jóhann Jóhannsson. Hoewel hij daar volgens mij zonder orkest(je) staat.
@ passetti en mint condition: ik heb ook hard zitten nadenken over die meerwaarde. Ik heb laatst bijvoorbeeld voor het eerst het Requiem van Mozart in de Doelen gezien, en dat was logischerwijs grofweg identiek aan de cd’s die ik hier van heb. Niettemin was dat een overdonderende ervaring die zijn gelijke niet kent, want échte strijkers in een écht goed klinkende zaal zijn onvervangbaar.
Bij het optreden van Johannsson had ik die ervaring niet; het was echt nét het album, en dat vond ik te weinig om het de meerwaarde toe te dichten die een optreden in zich hoort te hebben. Niettemin krijg ik méér dan graag mijn ongelijk op mijn bord op basis van de ervaringen van mensen die Johann vanavond gaan zien!
De Watt als setting voor de prachtige muziek van Jóhann was inderdaad niet zo’n succes. Toch dreunden vooral de met veel bas gelaagde tracks lekker door in je middenrif en was het best een mooi optreden.
Eigenlijk onbegrijpelijk dat Johann Johannsson in watt stond. Ik was er een half uur van te voren en zag dat de geluidsman al tijdens de soundcheck niets kon horen. Na een kwartiertje kon ik het niet meer aanhoren, ondanks een aantal mensen nog moedige pogingen deed om het publiek stil te krijgen. Ik ben de volgende dag maar heel vroeg op gestaan om de set om kwart voor tien in de 3 voor 12 tent te zien. Gewoon de volledige bezetting en ook nog eens een optreden van 45 minuten. Natuurlijk had JJ in de schouwburg moeten staan, want denk dat Fever Ray daar ook weer niet op haar plaats stond. Alhoewel daar heel veel mensen opo af kwamen. Maar die laserstralen moesten eigenlijk verbloemen dat het hier om een ontzettend saai en eentonig optreden ging. De geluidsinstallatie maakte er een zompige zooi van. Dat het eigenlijk niet aan de PA lag bleek bij het fraaie optreden van Lonely Dear. Hier bleek ook nog eens dat het Momo publiek wel stil kan zijn. JE kon een speld horen vallen in de volle schouwburgzaal.