Mijn favoriete Google definities van noise moeten toch zijn: “the quality of lacking any predictable order or plan” en “sound that is a disagreeable auditory experience.” Tsja, over smaak….
Iemand die in ieder geval een weldoordacht plan had over geluid, was Luigi Russolo. Luigi Russolo was een Italiaanse Futurist en publiceerde in 1913 zijn manifest The Art of Noise, drie jaar na Francesco Balilla Pratella’s Manifesto of Futurist Musicians en vier jaar na Filippo Tommaso Marinetti’s Futurist Manifesto. Het Futurisme walgde van artistieke traditie. De Italiaanse boefjes vierden het overwinnen van de natuur en prezen alles wat jong, snel, hard, gevaarlijk, ruig en machinaal was.
Zo ook Russolo. Muziek moest zich aanpassen aan de nieuwe, industriële tijd en een afspiegeling zijn van de lawaaierige stad met zijn gesis, gepiep, gekreun, gebonk, gehuiver en geschud. Naast de oneindige manifesten die de Futuristen schreven, was er wonderbaarlijk genoeg ook nog tijd om te bouwen. In 1913 schepte Russolo één van de eerste machinale orkesten, bestaande uit zogenaamde Intonarumori’s. De Intonarumori kwam in zevenentwintig varianten en bestond uit een houten doos met een kartonnen of metalen speaker. Door een jengel te geven aan de machine en een hefboom te verschuiven over een aantal akkoorden, kwam er aan de binnenkant van het apparaat een wiel in beweging, die op zijn beurt een snaar liet vibreren. Min of meer.
Hoe je het ook went of keert: de overgang van een agrarische naar een industriële samenleving kon niet anders dan een muzikale verschuiving teweeg brengen. Ongeacht of je deze geluiden “disagreeable” of plezant vindt, vertegenwoordigen ze een bepaalde zienswijze en een ‘nieuwe wereld’. Laat het gedonder en geraas je niet voor de gek houden: uiteindelijk gaat het allemaal om de schoonheid van geluid.
“To convince ourselves of the amazing variety of noises, it is enough to think of the rumble of thunder, the whistle of the wind, the roar of a waterfall, the gurgling of a brook, the rustling of leaves, the clatter of a trotting horse as it draws into the distance, the lurching jolts of a cart on pavings, and of the generous, solemn, white breathing of a nocturnal city.”
Ogen dicht en doorbijten.
Download NMFM #6: noise is the best revenge
Playlist
01. russell haswell – 03_01_21, 2002, schirn kunsthalle, frankfurt (warp)
02. einstürzende neubauten – tanz debil (mute)
03. kruno jošt / gijs borstlap – quasi quasi man (narrominded)
04. nash kontroll – in the presence of fucking god… we are all the same (ideal)
05. luigi & antonio russolo – corale (1921) (sub rosa)
06. intonarumori orchestra – anode #4 (off site)
07. throbbing gristle – we hate you (little girls) (industrial)
08. kk null – fertile 6 (touch)
09. coen oscar polack & herman wilken – the language of mountains is rain (narrominded)
10. carl michael von hausswolff – bangkok (sub rosa)
11. gonjasufi – kowboys & indians (warp)
12. wolf eyes – reaper’s gong (sub rosa)
13. edgard varèse – poème electronique (suba rosa)
14. alva noto – xerrox meta phaser (raster noton)
15. toshimaru nakamura – gt flo #2 (a bruit secret)
16. peter bruyn – de stofzuiger van merzbow (audio column)
17. merzbow – rising king penguin (dirter promotions)
18. yellow swans – limited space (type)
19. sonic youth – audience (sub rosa)
20. mats gustafsson – sleeping instructions (narrominded)
21. hecker – vi retrospect (mego)
22. iannis xenakis – concret ph (sub rosa)
23. thomas brinkmann – klick 1001 (max ernst)
24. kruno jošt / gijs borstlap – I’m afraid I won’t be able to pick you up from school today (narrominded)
25. oneohtrix point never – learning to control myself (no fun)
26. puin + hoop – complex (tbfkagnk)
27. yasunao tone + hecker – man’yo #36-37 / 1065010 zero crossings (mutation & excerpt) (warp)
28. snd – atavism 11 (raster noton)
29. cyclo – c5 (raster noton)
30. accelera deck – landfall tusk (narrominded)
31. morrissey – noise is the best revenge (attack)
NMFM is een audiouitzending van het Nederlandse platenlabel Narrominded. De afleveringen zijn thematisch en richten zich op specifieke fenomenen in de muziek. In iedere aflevering is een gesproken column verwerkt die muziekjournalist Peter Bruyn op verzoek van Narrominded over het thema heeft geschreven.
De afgelopen jaren heeft Narrominded een indrukwekkende catalogus opgebouwd. Tot haar artiesten kan zij onder andere Nederlandse electronica acts Kettel, Legowelt, Spoelstra, Garçon Taupe en Hunter Complex rekenen. Maar de jongens van Narrominded hebben ook bewezen een goed oor te hebben voor luide gitaren en bijzondere ritmes. Dit heeft bijvoorbeeld geresulteerd in releases van Gone Bald, Katadreuffe en Fine China Superbone. Narrominded bruist, en is altijd verrassend, eerlijk en nieuw. Veel is gratis, alles de moeite waard.
Zaterdag 3 april staan Boutros Bubba en Hunter Complex op het Tegendraads Festival in Leiden
Zondag 4 april staat puin + hoop op Overtollig Vet IV in de Worm
Dinsdag 20 en woensdag 21 april verzorgen Coen Oscar Polack en Spoelstra een live soundtrack voor Laloux’s La Planète Sauvage in Delicatessen, Amsterdam
Poe. Ik ben erg benieuwd wat iedereen hiervan vindt. Misschien zal ik eerst de reactie posten zoals ik hem Coen gestuurd heb..
Ja, heftig wel. Ik vind die Russolo heel erg gaaf, heel mooi geluid. Dingen als Alva Noto en Nakamura erg mooi, en de liedjes die erin zitten (Kowboys & Indians bv) ook. Wat Peter zegt (over noise als textuur element) is interessant – het geeft een andere manier van luisteren aan. Wat ik heel prettig vind aan jouw field recordings (en die van anderen, uiteraard:)) is dat ik er een bepaalde narratief in kan ontdekken. Bij sommige van de nummers in deze mix ontbreekt dat voor mij (de tweede helft vind ik om die reden over het algemeen wat makkelijker te verteren, ik denk omdat daar meer melodie, of contrast is).
Live trouwens, is ’t weer anders. Wolf Eyes vind ik live echt overweldigend goed. Zo via de laptop gaat het een beetje kriebelen.
Maargoed, dat muziek een beetje ‘moeilijk’ is, is alleen maar leuk. Ik zal ‘m nog een paar keer moeten luisteren wel 🙂
Pingback: New NMFM online now! Make some Noise!!@!@#!# – narrominded – blog
en voor totale openheid dan ook maar mijn reactie op evelyn’s mail:
dank!!! ik heb zelf ook een haat/liefde verhouding met noise… omdat ik namelijk niet van harde muziek hou. maar merzbow bijvoorbeeld is weer zo hard en maximaal dat het eigenlijk weer richting ambient neigt…. en dan gaat het wel weer. ik kan bijvoorbeeld heel slecht tegen slayer of zo….
hehe:)
Pingback: Tweets die vermelden NMFM #6: noise is the best revenge | Eclectro -- Topsy.com
Voor meer interessants over Intonarumori kijk je beter ook even bij Der Wexel. Hij heeft er een aantal gebouwd.
http://www.wexel.nl/pagina.php?id=27
Erg inspirerend voor de geest, al trek ik dit niet om in ene uit te luisteren 😉
Sorry, ik ben na 17 minuten afgehaakt. Nog een aardige score. In mijn oren klinkt noise elke keer als, eh, noise. Hoge frequenties, geen thema’s, chaos, willekeur. Ook aan mijn muzikale autisme zit een bovengrens.
Wat is er eigenlijk mis met Slayer?
@Inge: Geen grap – de 2e helft is echt veel lichter (vind ik). Misschien even op Mute en halverwege weer aanzetten?:) Na de column van Peter is het opeens veel logischer.
@Harco: Heb jij die werken van Wexel ooit “live” gezien? Klinkt (en ziet er) veelbelovend (uit).
Ik tune weer in op 25 minuten. It better be good, Evelyn!
*verwijst naar minuut 31*
Evelyn? EVELYN?
@Evelyn Ja, heb er een aantal live in actie gezien. Indrukwekkend geluid! Dat was Bij Motors Of Invention in Worm, Rotterdam. Daar werd mijn stoel trouwens ook bespeeld: http://www.vimeo.com/1111982
Minuut 40 = het einde. Officieel. En nee, Evelyn, je krijgt me niet meer terug de mp3 in.
Terwijl dit allemaal toch op zichzelf staand goed te behappen is! Vooral die Accelera Deck hieronder vind ik erg mooi. En SND.
http://www.youtube.com/watch?v=SpPGnJQQyJI&feature=PlayList&p=E66B1859D56D8945&index=76 (SND)
http://www.youtube.com/watch?v=KK6g9viHZWs (Cyclo)
http://www.youtube.com/watch?v=ODKd8SAZTeo&feature=related (Accelera Deck)
http://www.boomkat.com/jukebox/jbFramed02.cfm?tracks=70943:44858&type=music (Hecker)
http://www.youtube.com/watch?v=oqA4kBLvyCU (Thomas Brinkmann)
Maar..
Het spijt me.
Stond het volume niet gewoon te hoog?:)
http://www.last.fm/event/1418945+FAQ+festival
kan je Bola, Fennesz en Der Wexel aan het werk zien (voor Der Wexel zal je naar de festivalwebsite moeten)
wow ik geniet
P.S. op mijn website is ook bijzondere musiek te hooren en zeker op de rode vinylen gramafoonplaat
Leuk! Een interessante muzikale excursie met toegankelijke toelichting die een bruikbaar perspectief geeft op de muziek :). Ik vond het textuurverhaal herkenbaar en ervaar dat ook als ik naar iets van Ryoji Ikeda of Mika Vainio luister (ik kan het trouwens maar in beperkte doses beluisteren, een half uur trek ik niet). Soms lijkt het alsof deze muzikanten enkel halffabrikaten maken waar de luisteraar zelf iets van moet maken (de bekende ‘stofzuiger’-vergelijking). Maar luisteren naar iets wat niet naar compromis neigt of erg conceptueel is, verrijkt wél de manier waarop je luistert naar andere muziek, je onderscheidend vermogen daarin wordt groter. Het is als het aanleren van een nieuwe taal waarmee je begrip van de wereld verder verfijnt. Nou heeft niet iedereen zin om zover met iets bezig te zijn (begrijpelijk), maar mensen die het écht niet willen/kunnen horen (los van de waardering die ze eraan geven) zijn vaak ook wat slordiger in hun eigen conceptualisering van zaken.
Maar laten we ook niet vergeten: een mix musealiseert deze noise ook. Iedereen die deze muzikanten weleens live heeft gehoord (en gezien!) weet dat het verpletterende ervaringen zijn die tot diep in je vezels doordringen.
Prachtuitzending weer. Maar Merzbow blijft voor mij ook nu het hoogtepunt.
(Trouwens bedankt voor alle leuke recties op mijn column)
Pingback: uberVU - social comments
Heb een poging gewaagd, maar het is en blijft niet mijn ding. Ben een groot liefhebber van ambient, georganiseerd computergeknars (a la Panasonic, of experimenten vanDick Raaijmakers en consorten ) en experimentele muziek, maar dit is helaas niets voor mij 😉
Enkele tracks zijn erg goed, maar er zit een heleboel “opvullend” geluid tussen dat in mijn ogen meer weg heeft van sound fx of een taperecorder die per ongeluk aan is blijven staan en wat “omgevingsgeluid” heeft opgenomen. Voelt een beetje alsof je naar een aaneenschakeling van intro’s zit te luisteren. Sommige van de voorbijkomende frequenties vind ik enigszins storend, en de eerste reactie die ik dan krijg is; UITZETTEN 😉
Dat neemt niet weg dat ik het eens ben met o.a. de opmerking van Beaumont; het is een andere invalshoek, en kan zeker geen kwaad om wat meer in de breedte te gaan qua muziekbeleving. kortom; zeker leuk om ook eens in dit soort zaken te duiken, maar ik ben niet overtuigd.
Georganiseerde chaos vind ik vaak geweldig, maar dit is meer gewoon chaos…
einsturzende neubauten langer dan 5 minuten beluisteren hield ook niemand vol maar ze werden wel de hemel ingeprezen om hun conceptuele kutherrie. Het idee, het gaat om het idee, je moet dit helemaal niet luisteren NEO 😀
ok, maar ik geef pas commentaar nadat ik het ook daadwerkelijk heb beluisterd he 😉
Der Wexel speelt trouwens ook op het urban explorers festival… in de zgn Animatielounge van het CBK. (23mei) andere Artiesten zijn Woodcjucker en Library Tapes..
@NEO De ene chaos is de andere niet, dat maakt dit weer onderhoudend om naar te luisteren, vind ik dan he. Vaak niet om van te genieten, maar om te checken wat mensen gemaakt hebben.
@Stanley; ik heb de hele lijst beluisterd, ook omdat ik benieuwd was wat er zoal tussen zat; maar ik luister naar muziek om het te beleven of ervan te genieten. In dat opzicht zitten we dus op dezelfde lijn, maar van sommige van deze tracks word ik een beetje onrustig 😉
Heheh ja dat kan ik ook niet ontkennen 😉
Noise is en blijft en hoort een fysieke ervaring. Over het algemeen zijn de platen minder interessant. De meeest legendarische concerten die ik bezocht heb, was van een partij ongelooflijke herriemakers. De engelse band GOD speelde zo heel paradiso leeg tijdens het tegentonenfestival. Je kon hangen tegen de opgetrokken geluidsmuur . het verhaal gaat dat de geluidsman van de band aangevallen is door een aantal bezoekers. Samen met een aantal vrienden hadden we de tijd van ons leven. Casper Brotzman masaker was net zo fantastisch. Terwijl iedereen aan het navelstaren was bij Sonic Youth, speelde Casper een fantastische broeiende set in een kleine zaal. Ik geloof 5 mensen die er bij waren. Ook de mathematische bliepjes van Ikeda op plaat draai je misschien niet om rustig te worden.. maar zijn optredens zijn legendarisch. De eerste keer dat ik hem zag was zijn CYCLO project met Carsten Nicolai. Het krantenknipsel (van NRC?) heb ik nog bewaard: Japanner laat Paradiso schudden op zijn grondvesten. En zoals in alle genres lijkt er wel weer subtiele verschillen, want Wilf Eyes vind ik muzikale oplichters.op plaat interessant, maar live een ongestructureerde kakefonie van geluiden. (ze kunnen hgewoon niet spelen)
Hehe, ik vond Wolf Eyes live weer heel goed. Op Motel Mozaique wat jaren terug? Maar.. er was toen ook een andere band, die in de Nighttown speelde die veel, veel beter was, maar waarvan ik de naam niet meer weet. Speelde na 65daysofstatic (dit is ongepland een oproepje geworden:)) en was een mengeling tussen de keiharde acid en techno die je vroeger op illegale feestjes hoorde (& vast ook op andere plekken) -en noise.
Oh man. Xela. Dat vond ik live echt een ramp, haha. Thuis kun je in ieder geval doseren.
@Harco: Wat zit er precies in die stoel, en wat voegt Purves zelf toe?
Ik sluit me aan bij de mening dat noise over het algemeen beter tot zijn recht komt in een live situatie dan op plaat (of in een mix als deze). Dat gaat wat mij betreft trouwens meestal ook op voor improv.
@Evelyn In de stoel zitten twee contactmicrofoons en een effectbak, waarvan de bediening in de zitting verwerkt is. De stoel maakt zelf geen geluid, dus de rest is Alan Purves. Was o.a. onder de indruk van zijn inventieve gebruik van blaasinstrumenten in zijn performance. Ook omdat daardoor het pitch effect ineens veel beter tot zijn recht kwam.
@evelyn: wie die band na 65days was weet ik ook niet meer. Ik weet alleen dat ik destijds op Momo niet meer bij Wolfs Eyes naar binnen kon (na 10 minuten stroomde de zaal wel weer leeg). Ik had ze kort daarvoor in Worm gezien, die toen tijdelijk gehuisvest was in een oude bioscoop.
fans zijn type sun)))liefhebber (nog zo’n act die ik maar niet begrijpen kan)