Wie zich de afgelopen jaren heeft beziggehouden met elektronische muziek, zit al een jaar of 4 te wachten op het debuutalbum van Jamie Woon. De onopvallende jongen uit Londen wist in 2007 genre-icoon Burial namelijk zover te krijgen een remix te maken van zijn interpretatie van ‘Wayfaring Stranger’, en die ging de boeken in als een van de mooiste tracks in tijden.
Toen vorig jaar opeens het album Mirrorwriting aangekondigd werd, met daarop de single ‘Night Air’, én bekend werd dat deze mede geproduceerd was door diezelfde Burial, bereikte de euforie haar hoogtepunt. Burial! Woon! Een album! De mensheid zij geloofd en geprezen!
Het is tekenend voor de elektronische stand van zaken dat hier zoveel ophef over werd gemaakt. Sinds Burial zat iedereen vol verlangen te wachten op een nieuw icoon en toen dit uitbleef (hoewel James Blake een prima poging deed), werd Woons album nog meer gehypet. Probeer dan nog maar eens aan de torenhoge verwachtingen te voldoen.
Maar Mirrorwriting is gelukkig niet geworden wat veel mensen ervan verwachtten. In plaats van een getemde Burialplaat met vocalen, riep Woon slechts voor drie tracks de hulp in van de enigmatische dubstepproducer uit Londen. Wel is Mirrorwriting een ingetogen en uitgebalanceerde luisterplaat met snufjes r&b, dubstep en pop.
Rode draad daarbij is de constante melancholie, die het album tot de ideale soundtrack voor een zomerse avond maakt. Maar vergis je niet: Woon biedt geen plastic loungemuzak, maar slim gecomponeerde en georkestreerde emotie, gestoeld op een amalgaam van stijlen. Dat maakt van Jamie Woon misschien wel de Michael Jackson van de elektronische muziek.
Deze recensie verscheen eerder op KindaMuzik
http://www.vimeo.com/22022978
Fijne plaat inderdaad. Leunt meer tegen R&B aan dan ik had verwacht, een genre waar ik weinig mee heb, maar bij Woon vind ik dat toch niet vervelend. Oh, en James Blake – Jamie Woon 0-1.
James Blake – Jamie Woon 0-2
James Blake – Jamie Woon 0 – 0 wat mij betreft 😉
Wat, zijn er nog betere platen uitgekomen, Rob? Welke dan?
Tot nu toe beste plaat van 2011, positief verrast door deze Jamie!
vond pantha du prince al goed maar jamie woon is 1 klas hoger
@Inge: Ik neem aan dat je het over 2011 hebt, ook dan zijn er wat mij betreft wel andere kanshebbende electronische albums uitgekomen. Ik noem een Johan Agebjörn (producer achter Sally Shapiro), Thomas Lauren, Com Truise, Hard Mix of Epic45. Ook Woon en Blake vind ik geweldige releases, maar gaat inderdaad erg richting R&B en dat moet je natuurlijk gewoon wel liggen. Woon slaat daarin nog iets meer door en ik vind dan ook dat er naast enkele uitschieters (o.a. de 2 tracks die je hierboven hebt geselecteerd) ook veel cliché tussenzit. Toch Woon – Blake: 1-1 🙂
En dan vergeet ik zelfs nog Desolate met The Invisible Insurrection, het net verschenen album Broadcast van Hyetal en een interessant selftitled (debuut?)album van Spatial.
En voor wie de R&B-stijl wel kan waarderen is dit in het straatje Woon / Blake zeker een aanrader: The Weeknd – House of Balloons. Dit album heeft bij mij inmiddels kunnen groeien en is denk ik 1 van de betere releases…
Luister bijvoorbeeld naar de track “What You Need”. Ik ben benieuwd wie dit kent en wat de meningen zijn.
@ Jap Jap: natuurlijk zullen er platen zijn uitgekomen die jij of ik als individu beter vinden. Waar het mij om gaat, is dat Mirrorwriting een plaat is die zich weet te verheffen boven individuele meningen en redelijk algemeen gezien wordt als een belangrijke plaat. Dat is ongelofelijk moeilijk (je moet én een erg goed album gemaakt hebben, en voldoende pr hebben om voldoende mensen te bereiken, en iets bieden dat er nog niet was), en ik denk dat het Woon gelukt is (net als Blake trouwens).
Ok, je opmerking “James Blake – Jamie Woon 0-2” deed vermoeden dat je naar individuele meningen viste, want zoals je net aangaf is Blake in zijn missie geslaagd. En dan vind ik alsnog “algemeen gezien” erg onbelangrijk. Sommige platen worden nou eenmaal gehypet: in mijn ogen vaak terecht, soms minder terecht. Eclectro gaat juist zo mooi tegen deze massa-stroming in… De vraag: “zijn er betere platen uitgekomen?” kan je daarbij moeilijk aan een groep stellen toch? Ben alsnog benieuwd wat je van The Weeknd vindt trouwens.
Natuurlijk vis ik naar individuele meningen! Graag zelfs. Eclectro wil ook graag ruimte bieden voor juist die onbekendere namen (die ik graag in dit soort discussies tegenkom), maar soms wil je ook graag iets groots in perspectief plaatsen.
The Weekend ga ik checken. Ik ben benieuwd!
Snap ik en precies wat ik ook bedoelde, maar nog beter had kunnen verwoorden. Om je opsomming er nog even bij te halen:
1. je moet én een erg goed album gemaakt hebben
2. voldoende pr hebben om voldoende mensen te bereiken
3. iets bieden dat er nog niet was
In je bovenstaande lijstje vind ik 1 & 3 absoluut belangrijke aspecten en punt 2 wat minder en dan misschien zelfs wel de onmisbare rol van dit blog.
Enjoy Queensday!
Amen, Jasper. Punt 2 is voor ons ook een erg belangrijke activiteit. In veel gevallen zijn wij bij kleine artiesten hun eerste relatief grote podium, en dat zijn wij graag (maar dan ook alleen omdat het om muziek gaat die goed is; podium zijn voor het podium zijn kan nooit het doel zijn). Bedankt voor het benadrukken hiervan!
Handig, The Weeknd heeft het album op Soundcloud gezet:
http://soundcloud.com/theweekndxo
Ik kreeg dat album van The Weeknd ook al aangeraden van iemand laatst. Maar eens checken. Dank voor de link, Chente.
Voor fans van Mount Kimbie was er vorige maand ook de prima release van Seekae, “+Dome”. Binnenkort een post hierover.
Mag ik ‘wicked games’ van The Weeknd nomineren voor slechtste plaat van het jaar?
The Weeknd – Wicked Games by The_Weeknd
Wéér een vernieuwende electronische plaat bij Universal. Na al die jaren credits opbouwen snap ik het wel, maar de hypes worden op deze manier ook wel erg voorspelbaar.
@ Stonehead: wat bedoel je daar precies mee? Dat Universal een goede neus voor belangrijke platen heeft, of dat ze zelf platen lanceren als Groots en Meeslepend?