Wanneer er een mailtje binnenkomt waarin er een EP van een artiest met de naam Big Mister Doom wordt aangekondigd dan gaan mijn ‘beuk voelsprieten’ recht overeind staan. Bij het horen van de eerste klanken deze EP werd ik echt blij verrast met een terugkeer van het onvervalste Progressive geluid.

Big Mister Doom bestaat uit Ian Scott en Joe Wretham. De EP, met de naam Tinderbox, wordt uitgebracht op het label Fremdtunes en bestaat uit 4 nummers. De titelsong grijpt terug naar het geluid van Luke Chable, Özgür Can en Shiloh. Een stevige baslijn die wordt geflankeerd door een heldere melodielijn. Later in het nummer wordt de track uitbundiger en komen er zelfs wat lichte acid elementen in de track terug. Dit had dan weer heel erg goed bij Infusion gepast.

Wilderness is een meer ingetogen en dromerige track. Pas halverwege komt de beat erin maar het geheel blijft heel relaxt. Ook hier komen de belletjes en andere hoge ‘Progressive’ geluiden duidelijk terug. Deze track had zo op een Café Del Mar compilatie gepast.

Er staan twee remixen op de EP. Pierce Warnecke zorgt voor de remix van Tinderstick. Hij tweakt en edit het origineel naar een wat moderner geheel. De melodie probeert er af en toe doorheen te komen maar Pierce geeft hem geen kans. Deze track past zo in een moderne set. De beat vliegt af en toe uit de bocht en het geluid wordt soms flink door de effectbak gehaald. Op zich een prima track maar wel een beetje een vreemde eens tussen de drie andere, meer sfeervolle, platen. Dan is er nog Optimace. Samen met Budy Mokoginta op gitaar en singer-songwriter iET maakt hij van Wilderness een heerlijke laidback remix. Wat strijkers, een vocaal en een basgitaarloopje zorgen er voor dat je de kou die buiten heerst even vergeet. Optimace maakt van Wilderness een live track en dat jasje past de track prima.

Conclusie: een fijne, afwisselende EP die verrassend genoeg teruggrijpt naar het geluid van zo’n 7 à 8 jaar geleden. Let ook op het mooie artwork op de website van de EP.