Het is al een tijd geen geheim dat instrumentale hiphop een bloeiend genre is. Veelal nieuwe namen duiken op, maar er is ook zeker sprake van een oude garde. Onder hen trad Bonobo weer in de schijnwerpers en volgde Phaseone een maand later. Eerder dit jaar schopte Bonobo’s openingstrack First Fires het al tot Vrijdagmiddagplaat. Vervolgens bracht de Britse producer The North Borders half april vervroegd uit nadat het album was gelekt. Nu vonden de heren Martin en Triptan het tijd om het gehele album eens nader te beluisteren en te bespreken.

Triptan: Het is eerste dat mij opvalt is de kalmte. Waar de meeste instrumentale hiphop de gefreakte en trippy (ja heus) kant opgaat, pakt Simon Green het anders aan. Ook gezien zijn repertoire; In tegenstelling tot Black Sands heeft de jazz plaats gemaakt voor meer ambient.

Martin: Zo is dat. Daarbij komt ook dat het album iets minder instrumentaal klinkt dan bijvoorbeeld Black Sands en een meer electronische weg lijkt ingeslagen. Daarnaast hoor ik in het gebruik van de vocalen dat Green goed naar andere artiesten heeft geluisterd. Er zit echt een geluid van ‘nu’ in zonder dat Bonobo zijn eigen kenmerkende geluid verliest.

Triptan: Daar heb jij gelijk. Het heeft 3 jaar geduurd voordat Black Sands een opvolger heeft, maar je hebt nooit het idee dat Green iets van een stoffige plank heeft gehaald. Mocht dat toch het geval zijn dan heeft hij dat goed weten te camoufleren. Het past namelijk allemaal uitstekend bij elkaar qua atmosfeer. Hoewel hij gevoelsmatig niet ver van de atmosfeer van de vorige albums verplaatst is. Maar goed, welke tracks vallen jou op, Martin?

Martin: Antenna! Wat wordt ik daar blij van. Het is best een uptempo nummer en met zo’n melodie kan het al snel een beetje kazig worden maar hij weet de sfeer goed vast te houden. Als je dan bijvoorbeeld op de A-kant (A-kant? Komen we zo op terug) Jets erbij pakt, een nummer met een heel ander tempo en zang, passen die tracks toch perfect bij elkaar!

Triptan: Ik begrijp je enthousiasme over Antenna, dat roept het gewoon op, maar het is mij te langdradig. Het nummer is vrij repetitief en had dus korter gekund. Ook omdat Ten Tigers daarna prima voortborduurt met dezelfde atmosfeer. Tevens geeft het een knipoog naar het verleden met die old school hiphop beat. Verder vind ik Cirrus ook goed. Lekker tempo en het doet een beetje denken aan Pantha du Prince. Dat komt door het gebruik van die bellen, maar ook door het gekozen tempo. En dan is er nog Sapphire; Het post-dubstep genre komt hier niet vaak aan bod, maar dit is een juweeltje dat met zijn beats aanschuurt tegen het genre.

Martin: Ze kwamen al even voorbij, maar ik wil het toch ook nog even hebben over de gastvocalisten. Mijn eerste kennismaking met dit album liet namelijk te wensen over.
Het eerste nummer waar ik mee begon was de samenwerking met Erykah Badu en dat viel mij eerlijkshalve best tegen. Het lijkt wel alsof er persé een bekende naam op de plaat moest. Daarbij komt dat de stem van Badu helemaal niet past bij de track. Dit nummer hadden ze wat mij betreft achterwege kunnen laten. De overige gastvocalisten (Grey Reverend, Cornelia en Szjerdene) daarentegen passen allemaal wel perfect bij de nummers die voor hen zijn uitgekozen. Hoewel ik Andreya Triana ook graag op deze plaat had terug gehoord.

Triptan: Ik ben het roerend met je eens. Triana hadden ze zo voor Badu in kunnen ruilen. Badu’s stem kan een nummer dragen, maar ze lijkt hier met de haren bij getrokken. Eigenlijk is dat best jammer. Het slotakkoord, met Cornelia Dahlgren als zangeres, valt mij ook tegen. Dit komt vooral omdat het, net zoals Stay The Same, eenzelfde chillout sfeer oproept en dat station zijn we wel gepasseerd. Wat mij betreft is het zonde dat Bonobo niet eindigt met Transits, wat het prima doet. Hoewel Towers de beste track met zang is.

Conclusie
Afsluitend laat de conclusie zich raden: The North Borders is een prima album. Simon Green blijft als een schoenmaker bij zijn leest, ondanks de eerder genoemde electronische wending. Hij heeft het downtempo genre niet verlaten, maar er is genoeg om van te genieten. Opvallend is wel dat zijn uptempo nummers er positief uitspringen bij ons.

Daarnaast, voor de vinylfanaten onder ons, is het ook waard om te vermelden dat het album in een fantastische box te verkrijgen is. Deze bevat onder andere zeven schitterende 10 inches en een aantal posters. Dat geeft de vinylkoper een gelukzalig gevoel! Niet dat de plaat er beter of slechter van wordt maar het zegt wel wat over de aandacht die hier aan is geschonken.