Het is dit jaar 25 jaar geleden dat dance zijn intrede deed in Nederland. Eclectro gaat daarom alle jaren af en bespreekt de rest van 2013 elke week een roemruchte gebeurtenis. Deze week gaan we terug naar 1989, het jaar waarin Inge nog veel te jong is om de release van Orbitals ‘Chime’ mee te maken.
Laten we wel wezen: toen Paul op zijn zoldertje ‘Chime’ via een 4-sporenrecorder direct op het cassettedeck van vader Hartnoll opnam, zat ik als achtjarige nog aan de eettafel in het ouderlijk huis mijmerend naar de soundtrack van The Neverending Story te luisteren. 1989 was voor mij daarom geen speciaal jaar qua dance, en zeker niet qua Orbital.
Sterker nog: het duurde nog dik 10 jaar voordat ik écht met Orbital in aanraking kwam. Ik hoorde tijdens mijn pubertijd ‘P.E.T.R.O.L.’ tijdens het spelen van Wipeout op de PlayStation, maar mijn liefde begon pas echt toen een klasgenoot me in 2000 In Sides meegaf. Hij en ik spraken vaak over muziek, en vanwege mijn liefde voor elektronica (toen nog vooral breakbeat, drum ‘n bass en techno) vermoedde hij dat Orbital de nodige potten en pannen bij mij kon breken.
Satan!
Dat was natuurlijk eerst niet het geval. Ik kickte toentertijd exclusief op Groots en Meeslepend en Euforisch en Duister en Het Einde Van De Wereld In 800 Klappen Per Minuut, en dat bood In Sides bepaald niet. Maar goed. Ik ben een calvinist, en dat betekent blijven werken tot het werkt.
Een paar maanden later was ik dus fan. Enorm. Ongelofelijk. Wat heb ik een missionair werk verricht voor dit album. Het begon als favoriete verjaardagscadeau voor vrienden, en eindigde op het punt dat de keurig Nederlands Hervormde ouders van vrienden me liever niet meer over de vloer zagen komen omdat ik hun kinderen aan een track met de titel ‘Satan’ hielp.
Allemaal nep
Toch heb ik altijd moeite gehouden met het oude werk van Orbital. Of, anders gezegd: niets bleek beter dan In Sides. Natuurlijk staan er prachtige tracks klassiekers als de Green Album en Snivilsation, en ook de vervolgplaten kennen hun hoogtepunten (maar ook de nodige dieptepunten, met Wonky als hofleverancier). Maar zo mooi als In Sides? Nee, dat is Paul en Phil daarvoor of daarna nooit meer gelukt.
Maar goed. Het is allemaal begonnen met ‘Chime’, misschien wel de allereerste dancetrack ooit bij Top of the Pops in Engeland. De arme schapen mochten alleen niet live optreden, dus legden ze uit protest gewoon hun kabels open en bloot naast hun synthesizers om overduidelijk te maken dat het allemaal nep was. Wie daarna ooit een optreden van het duo gezien heeft, weet welke cruciale denkfout de tv-producers in 1990 maakten.
Meer weten? Check dan het uitstekende artikel over ‘Chime’ in het muziekblad Sound on Sound, waarin Paul onder meer uitlegt dat heel de track stiekem gebaseerd is op een nooit geclearde sample.
In Sides, mijn hemel, ik was 15, voor de laatste maal mee met mijn ouders op vakantie naar Wales en draaide Dwr Bdr opnieuw en opnieuw en opnieuw. Kan me trouwens ook niet aan de indruk onttrekken dat Out There Somewhere het electro-zaadje bij mij geplant heeft. Magisch album.
Ja, Out there Somewhere, zelfs door Orbital zelf ooit gemunt als zijn beste track ooit. Nog één keertje dan.
Deze week eindelijk In Sides op vinyl gescoord! Deze mijlpaal mag niet aan mij collectie ontbreken!
1996, met mijn walkman op in het donker langs woonboten naar mijn werk, een cassettebandje van een vriend met allemaal electronische muziek. Orbital sprong er bovenuit! heerlijke herinneringen. Naast de meer populaire Chemical Brothers, Prodigy, Underworld is Orbital de deur geweest van mijn electronische ontdekkingstocht. Kort er na Autechre en FSOL, hmmmm. Zou de trip zo graag opnieuw willen beleven, zo onschuldig allemaal 😀
Goede aankoop! Ik dub er nog een beetje over. Ik heb net al mijn cd’s weggedaan, en wil niet weer een enorme collectie gaan opbouwen. In Sides kopen zou toch weer het begin van het einde zijn, ben ik bang. Of klinkt-ie op vinyl zó goed dat ik hiervoor een uitzondering mag maken? Ah, Robin? Mag dat?
Persoonlijk wil ik de muziek die mij gevormd heeft fysiek hebben. Helaas had ik toen weinig geld als student en kocht ik veel later alle CDs. Pas een jaar of 8 geleden toen het normaal werd om een digitale kopie te hebben ontwikkelde ik mijn liefde voor vinyl. (had immers toch een onverwoestbare digitale kopie).
Nu probeer ik zoveel mogelijk op vinyl te scoren omdat het dubbel bijzonder wordt op die manier. De artwork komt meer tot zijn recht en de sound is ook nog eens veel warmer.
Als dit voor jou ook geldt dan zou ik het doen. Houd er wel rekening mee dat de prijzen voor 2e hands vinyl hoger zijn dan dat het origineel destijds kostte. 😉
Goed goed. Voor In Sides zal ik een uitzondering maken 🙂