Het is dit jaar 25 jaar geleden dat dance zijn intrede deed in Nederland. Eclectro gaat daarom alle jaren af en bespreekt de rest van dit jaar elke week een roemruchte gebeurtenis. Dit keer 1990: Aan het eind van de jaren 80 opende de legendarische Roxy discotheek aan de Singel in Amsterdam haar deuren.

De inmiddels al even legendarische namen van Eddy de Qlerck en vooral Peter Giele zijn onlosmakelijk met de club verbonden en in het geval van Giele zelfs tot in de dood.

Legendarisch ja, een term die vaak te onpas wordt gebruikt op eclectro vanwege de hoge graad van fanschap over electronische dancemuziek maar in dit geval geen woord aan gelogen. Zoals ik al schreef wilden de meeste stervelingen na mijn terugkomst van Ibiza helemaal niks weten van house en techno. Het dieptepunt maakte ik mee op een feestje, mijn diepgekoesterde cassettebandje uit Amnesia werd redelijk rap afgezet omdat feestgangers het herrie vonden.

Er was dus een ouwerwetse Boilerroom – dat noemden ze toen discotheek of club – voor nodig om de populariteit van het genre te bewerkstelligen. En kunstenaar Giele en consorten deden meer dan dat. Overal valt te lezen dat het vooral Giele was die van de RoXy een piece of life Art maakte. Voortdurend wisselende thema’s, acts en kunst en de house en techno van de Qlerck en van Bellen en de inzet van al die anderen, maakten een avondje uit in de RoXy tot een belevenis in Nederland. Persoonlijk kan ik me trouwens nog behoorlijk goed de toiletten herinneren maar dat terzijde :)) .

Feit is dat RoXy anders was dan alle andere clubs die Nederland kende, het was een voortzetting van wat ik op Ibiza ervoer, house en naar narcisme neigend individualisme vierden daar hun climaxfeestje vergezeld van de nodige partydrugs. Hoewel ik maar een x of 10 in RoXy ben geweest was het geweldig om mee te maken. Het waarom wordt misschien wel het best uitgelegd in de volgende video, een prachtig document trouwens  (dank maker!)

De ook niet onbekende Mazzo aan de Rozengracht en Stalker in Haarlem, daarvoor eigenlijk de meest bezochte plaatsen, hadden in die periode veel moeite om de aansluiting te hervinden bij RoXy en ook de iT – waar ik overigens nooit ben geweest en waar ik nog steeds spijt van heb. 

Terug naar de historie van RoXy. Er is heeeel veeel geschreven en gezegd over RoXy op internet. Holland doc maakte een documentaire, 3 voor 12 een feuilleton in het jaar waarin Giele 10 jaar dood was. Meer dan ik hier ooit  kan opschrijven en met grote waarschijnlijkheid ook beeldender.

Dat de tent affikte op de dag van Giele’s begrafenis maakt het verhaal alleen maar nog indringender en historischer. Het adagium van RoXy gaat nog steeds en iedere dag op:

Keep the fire Burning!