Het is dit jaar 25 jaar geleden dat dance zijn intrede deed in Nederland. Eclectro gaat daarom alle jaren af en bespreekt de rest van 2013 elke week een roemruchte gebeurtenis. Deze week: Edwin Brienen, I-F en de Nederlandse electro underground.

In de jaren ’90 was de laatste pagina van Muziekblad OOR gereserveerd voor top10-lijstjes van allerhande popmuziekkenners. Opgeteld leidden die tot De Moordlijst, een wonderlijke eregalerij waar Nick Cave gebroederlijk naast Atari Teenage Riot stond, maar ook Mary J Blidge de bovenste regionen bevolkte. De Moordlijst werd gedrukt in bloederig rood en minstens zo gevaarlijk gepresenteerd op Radio 3, uiteraard door de VPRO. De presentator: Edwin Brienen.

De stem van Edwin Brienen is de stem van mijn pubertijd. Met de koptelefoon op luisterde ik in mijn jongenskamertje naar plaatjes die ongetwijfeld gevaarlijk waren voor je geestelijke gezondheid. Brienen had een voorliefde voor extreem kitscherige synthpop (hallo Erasure) en allesvernietigende industrial, flirte met satanisme en pornografie, was androgien, controversieel (nee, niet op zo’n zielige Giel Beelen manier, maar meer door op 4 mei net na 8 uur Laibach op te zetten) en bijzonder grappig.

Brienen gaf regelmatig een podium aan artiesten uit de Haagse acid-underground, zoals Unit Moebius en Beverly Hills 808303. In een tijd dat al mijn klasgenotes posters van Brandon en Dylan aan hun muren hadden hangen, had laatstgenoemde nom de plume natuurlijk een bovengemiddelde aantrekkingskracht. Zeker omdat er titels als De Asociaal Hard Op Je Bek EP en Dealer (Come On Man, Trust Me Man…You Know I’m Good For The Money Man… Mix) aan snerpende acidlijnen werden verbonden. Het stond in De Moordlijst, dus Brienen draaide het. Of was dat andersom?

Edwin werkte ook voor muziekblad OOR. In zijn drieluik Underground in Nederland interviewde hij de toen nog vergeten Patty Brard (ik meen mij de zin “Mijn dochter is meer underground, die luistert naar Oasis” te herinneren). Ook schreef hij over Unit Moebius. Dat artikel speelde zich af in een vervallen kraakpand, werd begeleid door een foto van een bi-raciaal homoseksueel koppel dat stond te tongen op een ranzig toilet, was geschreven in een Hunter S. Thompson-achtige stijl en eindigde met een door goedkope drugs veroorzaakte black out. Ik was definitief verkocht.

Toen ik in 1998 het hoesje van I-F’s Fucking Consumer uit de bakken van de Dordtse plaatjespusher Simpele Fons op de Spuistraat viste, was ik dus niet geheel onvoorbereid. Ik wist dat I-F onderdeel uitmaakte van de scene rond Unit Moebius. Dat electronische muziek niet veel rauwer kon worden dan de inhoud van de blauwgele digi-pack met ouderwetse computer-graphics die ik in mijn handen had. Fucking Consumer is een verzameling tracks die I-F eerder uitbracht op zijn eigen Viewlexx-label, op een cd gezet door het Duitse Disko B. Er was geen acidlijn op te bekennen, maar liep over van de stuurse 808-ritmes, vocoders en autistische arpeggio-baslijnen. Het album bevat klassieke tracks als Space Invader Are Smoking Grass en het briljant getitelde I Do Because I Couldn’t Care Less. De booklet was gevuld met foto’s van een groep internationale criminelen, het Murdercapital promoteam, waarin de schimmige activiteiten van mannen als Lonny “Look Out” Eyes, Melvin “Nineball” White en Theo Molkenboer werden beschreven. Ook een foto uit het OOR-artikel van Edwin Brienen kwam terug. Het kon niet op.

Na Fucking Consumer leerde ik via Dave Clarke’s onvolprezen Electro Boogie mixen een hoop eerste en tweede golf electroartiesten en tracks kennen. De twee mixen, uit 1996 en 1998 zijn perfecte vertrekpunten voor een verkenningstocht door het genre. Beide bevatten tracks van I-F, en andere Nederlandse producers als Shiver en Like-A-Tim, naast Amerikaanse vaandeldragers Underground Resistance, Dopplereffekt en Aux88 en de Duitser Anthony Rother, toen nog zonder make-up en hanenkam.

Hier stopt mijn stuk, al had ik nog alinea’s vol kunnen schrijven. Over Melvin “Nineball” White, die stiekem gewoon Pim heet, heel aardig is en mij vanachter de toonbank van Rotterdamse platenzaak Clone een ongelooflijke hoeveelheid goede muziek heeft leren kennen. Over Edwin Brienen, die regisseur van culter-dan-cultfilms is geworden. Over I-F, die met zijn online radiozenders Cybernetic Broadcasting System en IntergalacticFM een internationaal platform voor electro, italo-disco en chicagohouse opzette. Over DJ TLR van Creme Organization, de outsider uit Leiden die met zijn forum Global Darkness een online hangout creëerde vol bizarre discussies door jongens die overliepen van de creatieve ideeën. Over de relletjes die de Haagse electro-puristen veroorzaakten met manifesten tegen Electroclash en andere scheldpartijen in de media. Wellicht een andere keer. Kijk vooral de documentaire When I Sold My Soul To The Machine als je meer over dit hoofdstuk uit de Nederlandse dansmuziekgeschiedenis wilt weten. WIj gaan eruit met een klassiek stukje Nederlandse popmuziek: het is 1998 en I-F laat de drumcomputers en synthesizers klinken alsof ze nog warm zijn van een sessie in de studio van Giorgio Moroder. Het levert een internationale dansvloerklassieker op: Space Invaders Are Smoking Grass.