Het is dit jaar 25 jaar geleden dat dance zijn intrede deed in Nederland. Eclectro gaat daarom alle jaren af en bespreekt de rest van 2013 elke week een roemruchte gebeurtenis. Deze week: 2002. Het jaar van de A20 in Rotterdam en de opkomst van Hardstyle.

In Nederland houden we traditioneel van hard. Alleen niet aan het einde van de jaren ‘90 en het begin van de jaren ‘00. Hardcore/Gabber is richting het randje van de ondergang gebracht door mooie persiflages als de Gabbersaurus en Hollands Hakkûh en de trancejongens hebben het roer overgenomen. Toch blijft de vraag naar stevige dansmuziek onverminderd aanwezig. Een aantal ontwikkelingen komen samen en vormen de stroming Hardstyle. Anno 2013 heeft deze stroming zijn plekje in de dance-geschiedenis gevonden en worden er hardstylefeesten van Australië tot Amerika gehouden.

In 1998 wordt de voormalige Tommorowland en La Xala heropend onder de naam A20. De koepeldiscotheek gelegen aan de Prins Alexanderlaan 37 is een zaak die bestaat uit verschillende lagen waaronder een kelder en de eerder genoemde koepelzaal. Het is vooral die kelderzaal die mij zo aantrekt. Waar in de grote zaal voornamelijk stevige trance en club wordt gedraaid is de kelder het domein voor de ‘Oldschool’, stevige Belgische, Duitse en Italiaanse hardtrance/techno (BXR, Tracid Traxx en Byte Progressive) en ‘Nu-School’ (Da Tekno Warriors, Mark V & Poogie Bear).

De avonden worden gedragen door residents zoals Stanton en Genius aangevuld met gasten. De gasten zijn over het algemeen de usual suspects in de Rotterdamse scené. DJ Rob & MC Joe, Lady Dana, Panic en Darkraver zijn veel geziene en gehoorde dj’s in de kelder die naarmate de avond vordert verandert in een schaatsbaan door de condens die op de wit plavuizenvloer drupt.

De in de kelder gedraaide potpourri van stevige muziek ontwikkelt zich tot een geheel. In het begin worden nog veel oldschool elementen gebruikt ondersteund door een stevige en zware bassdrum. Naarmate de tijd vordert beginnen er platen uit te komen waarin ook (hard)trance elementen worden gebruikt en wanneer dan ook nog de reversebass wordt toegevoegd is het genre geboren.

Hardstyl Masterz – Age Of Reverse Bass

Beholder – Beating Of The Drums

Da Tekno Warriors – Da Pump (Oldschool Mix)

Tuneboy – Bass Kick

Wat voor mij de kracht van de kelder van de A20 is, is de gave om platen te vinden en te combineren zodat ze bij de discotheek gaan passen. Ik heb menige plaat in de kast staan die voor mij onder het predikaat ‘A20 knaller’ valt. Dat heeft natuurlijk puur met de tijd en mijn leeftijd te maken en het toeval dat ik ze op die locatie heb gehoord. (noemen ze dat nu sentiment?)

Ook omdat het iedere week groot feest was vormde zich een vaste groep bezoekers en waren de zaterdagavonden, in ieder geval in de kelder goed bezocht en gezellig.

Zicky – She Wanna

Fend – Breakdown

Pep’N Up – Time And Space (Warp Brothers Remix)

Eén van de hoogtepunten is het voor het eerst horen van Blow The Speakers van The Moon. Het is Lady Dana die de plaat voor het eerst draait en de boxen kraken door het geweld dat de dansvloer bijkans wordt opgesmeten. Dana is, samen met andere oudgedienden zoals The Prophet en Pavo, één van de pioniers van de hardstyle. Met een aantal sterke mixcd’s zoals X-Qclusive Dana en ID&T presents Dana zet ze het genre op de kaart. Vooral die laatste is nog steeds een ‘klassieker’.

The Moon – Blow The Speakers

Na een paar jaar is het echter alweer afgelopen met de A20. Hoewel het in de kelder altijd volle bak is blijft de grote zaal vaak angstvallig leeg. Daarnaast kampt de zaak met dubieuze beveiligers en portiers en blijft er ook een geweld- en drugslabel aan de tent kleven. Er worden regelmatig grote hardcorefeesten georganiseerd maar op de donderdagen kun je er ook prima terecht voor een Pakistaanse fuif. Het gebrek aan ‘smoel’ en de verschillende naamsveranderingen (Ministry Of Dance, Outland) werken uiteindelijk niet in het voordeel.

Met of zonder de A20: Hardstyle dendert door. Traditionele Hardcorelanden (Nederland, Duitsland en Italië) blijken ook met deze nieuwe harde stroming prima overweg te kunnen en nieuwe organisaties zoals Q-dance weten zich binnen een paar jaar aan de top te melden. Zo is in 2002 de eerste Qlimax in stadionvorm (Thialf) en in 2003 de eerste editie van bijvoorbeeld Defqon.

Hardstyle van nu lijkt niet alleen in populariteit op Hardcore uit het midden van de jaren ‘90. De stijl is verworden tot een hardcore versie van trance of een tranceversie van hardcore. Epische breaks, refreintjes die heerlijk meezingen en een hoop show (lees vuurwerk en lasers). Hoewel met producers als Yellow Claw een gimmickversie op de loer te lijkt liggen ziet het er nu naar uit dat een ‘hardcore scenario’ voor hardstyle uit blijft. Wie echter onderstaande, prima, documentaire bekijkt kan een déjà vu gevoel echter niet onderdrukken.