Het is dit jaar 25 jaar geleden dat dance zijn intrede deed in Nederland. Eclectro gaat daarom alle jaren af en bespreekt de rest van dit jaar elke week een roemruchte gebeurtenis. Dit keer 2006. Het jaar dat een onbekende producer genaamd Burial de wereld versteld doet staan.

In de puberteit heb je niet zoveel met je ouders te maken, of noujah je poogt het contact te minimaliseren. Toch zorgt de gedeelde passie voor muziek dat ik op mijn zeventiende met mijn vader eropuit trek om op vele zaterdagmiddagen een bezoek te brengen aan de Plato in Den Haag. Aldaar worden de schappen afgestruind naar nieuwe, maar ook oude pareltjes. Denk hier gerust aan het romantische beeld dat werd geschept door High Fidelity van Nick Hornby. De beschrijvingen kloppen tot op het detail dat vaste klanten niet zonder lege handen naar buiten kunnen of willen lopen. En zodoende dan maar die ene cd pakken om bij de kassa af te rekenen.

De dag dat ik Burial voor het eerst hoor, lijkt het die kant op te gaan. Ik ben al een poos door de bakken aan het gaan. Desondanks was er van paniek geen sprake. Er hangt een vrij rustige dan wel afstandelijke sfeer die middag. Dat bevalt mij wel en ik zoek rustig verder.

Nadat ik mijn oren spits op de muziek die deze middag door de winkel zweeft, Spaceape is net aan het rappen geslagen, besluit ik de bakken te verlaten. Ik loop naar de balie en vraag aan de dienstdoende man wat ze op hebben staan. Burial, zegt hij en ik krijg een zwart cd doosje aangereikt. Eigenlijk kan ik er niks mee, er staats niks op behalve een wit kruis en de naam Burial. Toch bekijk ik het alsof er in het zwarte van het hoesje een geheime boodschap voor mij ingeëtst staat, daarna geef ik het terug. Zonder meer dan 4 nummers gehoord te hebben reken ik af. Het zou het laatste album blijken te zijn dat ik blind koop. Hierna gaf het internet de mogelijkheid om alles vooraf te beluisteren.

Het hele album is meteen een schot in de roos. Burial zorgt ervoor dat mijn definitie van dubstep altijd tot het duistere en atmosferische zal behoren. De Engelse producer brengt de soundtrack van een bijna zielloze stad, geïnspireerd door zijn thuisbasis Londen. Waar ook andere producers hun steentje bijdragen aan het geluid van dubstep, zoals Skream en Benga. Het is een album dat je buiten hoort te luisteren. Vele avonden heb ik dan ook door de nacht doorgebracht met dit album. Soms nadat ik bij een concert vandaan kwam, soms was het gewoon nachtelijk rond zwerven. Sommige muziek zorgt ervoor dat je verlangt naar de nacht en Burial is er één van. Distant Lights, Night Bus en Southern Comfort het zijn slechts 3 hoogtepunten die ik noem, maar deze spraken mij meteen aan.

Het geluid van Burial is geïmiteerd door verschillende producers. Clubroot zat zeker in het straatje, maar de Russische Volor Flex deed mij nog het meest denken aan de enigmatische Brit.
https://www.youtube.com/watch?v=VYi56l0r0co

Een ander gevolg van Burial’s debuut is de opkomst van dubstep voor het grote publiek. Na het titelloze debuut gehoord te hebben, ben ik in de wereld van dubstep gedoken. Ik was slechts enkele klikken verwijderd van de twee eerdergenoemde stadsgenoten Skream en Benga, maar ook een hele rits andere producers passeerde mijn oren. Zodoende heb ik meerdere edities van Langweiligkeit meegemaakt. Het Haagse festival was een tikkie underground en programeerde een verscheidenheid aan stijlen waaronder goede dubstep en idm producers, zoals Kromestar, Wisp en Untold. Eén naam kwam echter niet, want betreffende identiteit had Burial nooit meer dan een naam en een foto gedeeld met de wereld.