2013 was vooral een jaar van terugblikken. Met het prachtboek Mary Go Wild werd een mooi overzicht gegeven van 25 jaar dance in Nederland. Ook op Eclectro werd door middel van bijdrages van (oud-)schrijvers een kwart eeuw dance beschreven vanuit persoonlijk oogpunt. Het leidde bij ondergetekende tot een gevoel van vroegâh was alles beter.

• Deze en alle andere top-10’s in één lijst horen? Abonneer je dan op Eclectro’s Best of 2013-lijst in Spotify!

Maar was vroegâh ook alles beter? Afgaand op de album releases en optredens die ik heb bijgewoond was 2013 ronduit teleurstellend te noemen. Ik heb me twee keer mogen ergeren aan die vervloekte kubus in Amsterdam Zuidoost, de Ziggo Dome. Deze nieuwe muziektempel zou de beste akoestiek van Nederland hebben. Misschien. Zou de geluidstechnicus nog zoekende zijn dan? Wellicht. De bekende kinderziektes dus? Laten we het hopen. De optredens van Pearl Jam en QOTSA deden in elk geval letterlijk pijn aan de oren (al lag dat bij QOTSA niet alleen aan het geluid).

Ook de albums waar ik reikhalsend naar uitkeek deden het niet voor mij. Cosmin TRG, Bilal, Jamie Lidell, Moderat, Mayer Hawthorne, Daft Punk, Nosaj Thing, Floorplan, Scuba… Ik werd er warm noch koud van.

25 jaar dance dus. Misschien ben ik wel gewoon verwend. Of verzadigd. Of misschien had ik het gewoon te druk om me echt te verdiepen in wat 2013 op muzikaal gebied te bieden had. Ik laat me in elk geval graag corrigeren, dus kom maar op met die comments. Want wellicht zie ik het allemaal te somber in. Al kostte het mij grote moeite om 10 albums te selecteren voor onderstaande lijst. En waarvan alleen de nummers 1 en 2 mij echt kippenvel bezorgde. Dat zegt eigenlijk genoeg. En oh ja, Inge, het spijt me, maar die obligate metalplaat… Die is er ook dit jaar niet.

Desalniettemin is het toch een mooie lijst geworden. En elk nadeel heeft zijn voordeel: 2014 kan eigenlijk alleen maar beter worden! Rest mij jullie een mooie tweede Kerstdag te wensen en hopelijk heel veel luisterplezier in het nieuwe jaar.

10. David August – Times [Diynamic]
Het debuutalbum van deze jonge Duitse pianist is er één in de stijl van Nicholas Jaar: melancholische, soms zelfs droevige slow house, aangevuld met klassieke instrumenten. De ideale soundtrack voor de lange winteravonden.

9. Fat Freddy’s Drop – Blackbird [The Drop]
Dit Nieuw-Zeelandse collectief lijkt met Blackbird nu ook in Europa doorgebroken te zijn en mocht dit jaar zelfs het Pitch Festival in Amsterdam openen. Met een combinatie van lome dublijnen, reggae, R&B, soul en ook electro-funk zijn zij welkome gasten op de barbecue op een zwoele zomeravond.

8. Egyptrixx – A/B Till Infinity [Night Slugs]
David Psutka hebben wij al vaker voorbij zien komen bij onze Dancetrack van het jaar-verkiezingen. A/B Till Infinity is door haar experimentele en duistere aard echter stukken minder geschikt voor de dansvloer, al kent het album ook enkele technoknallers die je toch die vloer op sleuren. Bovendien uitermate geschikt als soundtrack voor Blade Runner 2.

7. Agnes Obel – Aventine [PIAS]
Wie na Philharmonics nog niet verliefd is geworden op Agnes Obel, zal na Aventine enkele keren beluisterd te hebben alsnog voor haar vallen. Ingetogen, droevig, maar wederom van zeer grote schoonheid.

6. DJ Koze – Amygdala [Pampa]
De meesten zullen DJ Koze kennen van zijn EP’s op het onvolprezen Kompakt-label. Na 8 jaar valt er eindelijk weer te genieten van een nieuw album vol met aanstekelijke, licht demente house en vocalen van bekende artiesten als Sascha Ring, Dan Snaith en Matthew Dear.

5. Minilogue – Blomma [Cocoon]
Pas het tweede album van de Zweedse minimal-veteranen Minilogue, maar ook dit is wederom essentieel luistervoer voor doorgewinterde liefhebbers van minimale beats en ambient. Minimal een dood genre? Mullaert en Henriksson bewijzen het tegendeel.

4. Queens of the Stone Age – …Like Clockwork [Matador]
De dagen dat QOTSA nog rauwe stonerrock maakten lijken ver achter hen te liggen. …Like Clockwork doet nog het meest denken aan Lullabies To Paralyze: duister, langzamer, minder gitaargeweld en ook minder toegankelijk wellicht, maar wie de tijd neemt om zich te verdiepen in dit album, zal zich positief laten verrassen door de muzikale reis die Josh Homme heeft afgelegd.

3. Burial – Truant/Rough Sleeper [Hyperdub]
Burial doet niet meer aan langspelers, lijkt het wel. Maar als hij dit soort EP’s regelmatig blijft uitbrengen zul je niemand horen klagen. Wie halverwege de track Truant ook aan The Prodigy moet denken, moet vooral zijn nieuwe werk Rival Dealer eens beluisteren!

2. James Blake – Overgrown [Atlas]
Wie naar eerdere EP’s en het debuutalbum van James Blake luistert, hoort iemand die nog erg zoekende is naar zijn eigen sound. Op Overgrown heeft hij deze gevonden en klinkt hij beter en volwassener dan ooit.

1. Jon Hopkins – Immunity [Domino]
Wederom een klassiek geschoolde artiest in deze top 10 en de absolute klapper van het jaar. Een album met twee gezichten ook: Hopkins opent met enkele euforische, futuristische techno tracks, om vervolgens halverwege het album over te schakelen naar prachtige, melancholische ambient. Zoveel emotie op één album, het is haast niet te bevatten.