Na de eerste twee dagen werd er al een nabeschouwing uit de grond gestampt door Inge en co, maar aangezien State X/New Forms dit jaar niet op een weekend meer op minder kijkt, volgen Roy en Triptan met een tweede episode uit Den Haag.
Woensdag: H▲unted H▲ll
Midden in de week verlegt State X/New Forms zijn epicentrum; in plaats van het Paard is de Kerk de plaats van handeling en dat is niet zomaar, want vandaag staat de H▲unted H▲ll avond op het programma. Een avond vol heksengeluiden, spook drones en meer uit die donkere hoek. Bij binnekomst pak ik nog een klein halfuur van Ghédalia Tazartès mee. Deze stemkunstenaar verzorgt de soundtrack bij de heksen film Haxan – de 1922 versie voor de kenners. De Fransman zit aan de rechterkant van het scherm opgesteld. Ondanks dat Tazartès niet verveeld, komt het toch vooral over als een bizarre film ervaring. Je kijkt vooral naar het scherm en neemt de geluiden van Tazartès in je op. Tot slot weet de Fransman de lachers nog op de hand te krijgen door deze vreemde ervaring te eindigen met een stuk turntablism inclusief beukende beat. Eén ding weet ik zeker; als films vaker een live soundtrack krijgen, kom ik wel kijken.
Daarna worden we naar beneden geleid voor de eerste band van de avond. Op het eerste gezicht lijkt het een duo, maar Cyndies bestaat toch echt uit drie man. Nadat de eerste twee uitgevoosd zijn met de mengpanelen en het geluid goed is, komt er een derde aanlopen voor de vocalen. Als de Italianen op gang geraakt zijn, doet het best denken aan de donkere versie van een typisch synthpopbandje wat de achtergrondmuziek verzorgt voor een modeshow in Milaan. Toeval of niet, maar daar komen ze dan ook vandaan. Het optreden is verder niet noemenswaardig, het kwam mij allemaal iets te typisch over. Een microfoon die het eerst niet doet, dan weer wel, waarna de zanger zich beschaamd achter een tafel verschuilt en voor de rest van de act niet meer gezien wordt. Hulde voor de Italiaan die het geluid maakte, waardoor we ons toch nog in trance konden wanen.
Terwijl ik vantevoren nog mijn vraagtekens zette bij de aanwezigheid van Mushy, weet haar atmosfeer zich snel te verspreiden.
Faded Heart was immers echt een ambient/dark ambient plaat die bedropen is met depessie en verdriet. Niet precies wat drag (aka witch house) voorstelt of waar het voor staat. Live gaat het er toch anders aan toe. De Italiaanse, vooral bij de drag ingeschaalt vanwege de samenwerking met Mater Suspiria Vision, tapt live namelijk uit een ander vaatje. Er komt veel onbekend werk voorbij en het klinkt dan ook alsof ze haar ambient kant opzij heeft geduwd en de drone meer ruimte geeft. Zodoende komt een track als Faded Heart een heel stuk krachtiger over. Mushy weet een sterke soundscape neer te leggen die vooral doet denken aan een verlaten woud met een verdwaald kind.
Van het optreden van ▲NGST pak ik helaas weinig mee, toch bereikt de zware drone ook de zaal waar ik Mushy op dat moment zit te interviewen. Want het was vrij duidelijk dat na je een x aantal minuten niet meer in Den Haag was. Helaas laten de visuals, net als bij Mushy, het na 5 minuten afweten. Hetgeen het optreden van een dimensie berooft. De slaapstand van de beamer is de schuldige. Gelukkig heeft ▲NGST zijn set ook op SoundCloud gezet (let op: bij minuut 23 gaat het los). Daarnaast is er hier nog een kort interview met de Nederlander te lezen.
De Kerk leende zich van nature al goed voor zo’n avond, maar de organisatie doet er een schepje bovenop door een aantal monniken met lantaarns te charteren om door de zaal te lopen. Daarnaast wordt het publiek ook omgeven door lichtjes in plastic melkflessen bij het zien van de film. Verder viel op dat dit echt een avond voor de liefhebber is. Er is geen onnodig geklap en de acts werden stuk voor stuk aangehoord tot de laatste tonen het podium verlaten. Hierdoor kon de atmosfeer daadwerkelijk opgebouwd worden. Oordoppen kan je praktisch thuislaten waren het niet dat de Dead Casino DJ zo nu en dan de volumeknop test. Met een boeiende diversiteit, dat moet dan weer wel gezegd worden, komen zowel tracks als Baptism, maar ook Bring on the dying voorbij.
Mushy eerder dit jaar
Vrijdag: Leisure System party
Met een te vroege aankomst wordt je als één van de eersten doorgestuurd naar de kleine zaal. Daar is net een optreden van een jazz band geweest en de 40+ers grasduinen nog wat na. Over één kam wil ik ze niet scheren, maar het zouden zomaar de nieuwe huisvrienden kunnen worden van thuisblijver Inge. Als we dan eindelijke de grote zaal in mogen, kan het je niet ontgaan dat er een kleine metamorfose heeft plaatsgevonden. Het originele podium is afgezet en een nieuwe staat bijna ter hoogte van de toegangsdeuren. Zodoende kan host van de avond Puzzle je meteen verwelkomen met een paar onvervalste beats. De zaal is een club geworden met hier en daar wat zitmeubelen en boven kan je achter het podium langs.
Na een kleine half uur vertraging mag Emika dan het spits afbijten. Haar muziek leent zich bij uitstek voor een nachtclub. Een spannende mix van techno en (post-)dubstep waar je makkelijk een slowende menigte inbeeldt. De realiteit is toch anders. Na een minutenlang ambient intro, schudt ze de eerste klanken uit de mouw voor favorieten als Pretend, 3 Hours en Professional Loving. Het Haagse publiek daarentegen is nog niet los. Terwijl Emika lekker doorpingelt met Drop The Other en met de heupen zwaait, komt de zaal toch ook in beweging. Tegen het einde gaat het allemaal al wat meer op die nachtclub lijken waardoor de nummers een toegevoegde waarde worden voor de atmosfeer. Het optreden eindigt wel een beetje abrupt als ze hoort dat ze klaar is.
Na een kort intermezzo van Puzzle, schiet Objekt uit de startblokken. Wat heet, de techno vliegt je om de oren en Objekt draait stoicijns verder. Het resultaat is een mengeling van Detroit, Uk bass en techno logischerwijs. Af en toe komt er wat bekends voorbij, wat met luid gejuich wordt begroet. Voor de rest is het de beat die je aandacht vraagt en je benen in beweging zet. Objekt draait strak en mag wat mij betreft geboekt worden voor 2012.
Na een ambientloop als laatste wapenfeit van Objekt en een spoedcurcus lokaal mengpaneel neemt Actress de tafel over. De Londenaar draait een mooie set waar niet alleen dansbaar maar ook gevoel een grote rol speelt. Ook hij legt zijn basis in techno en gaat dan fervent op zoek naar andere genres. Zo wijkt hij wat meer naar de garage en komt er nog wat juke voorbij. Het is duidelijk dat de producer gegroeid is sinds zijn vorige optredens in Nederland doordat hij zijn publiek in beweging weet te houden.
Daarna houd ik het voorgezien, State X/New Forms was goed voor me, maar de energie is op. Ik weet niet zeker of het er ook zo aan toe gaat bij Berghain, maar de club vibe kreeg ik zeker mee. De eerste Leisure System party mag een succes genoemd worden met louter goede namen op het affiche en een heerlijk ontspannen atmosfeer.
Objekt draaide strakker dan een skinny jeans vers uit de droger
Zondag: Jamie Woon
Met het concert van Jamie Woon wordt de laatste avond in het kader van het State-X New Forms festival ingeluid. Ik was erg benieuwd naar de live-versie van Jamie Woons album, dat tot op heden al in 2 van de 3 eindlijstjes van de redactieleden was opgedoken. Ik was aangenaamd verrast een voltallige band op het podium te zien toen ik de tjokvolle grote zaal van het Paard in liep, daar ik een sobere electronische uitvoering had verwacht. Ik kon er niet veel verder naast zitten.
De funk en soul dropen van het optreden af, en met de bijzonder gave uitvoeringen van Night Air en Spirits hoorde ik mezelf vragen of ik nu naar Jamie Woon of Jay Kay stond te kijken. Funky bas- en gitaarpartijen, virtuose whammy-gitaarsolo’s en een retestrakke drummer ondersteunen de altijd zuivere stem van Jamie Woon, die het doet lijken alsof hij de minste moeite nodig heeft zijn stemgeluid voort te brengen. Als toegift doet Jamie Woon nog 3 nummers zonder band, waarvan de akoestische Waterfront en Wayfaring Stranger op zijn looper het erg goed doen bij het uitzinnige publiek. Jamie Woon is een muzikale duizendpoot en weet met zijn live-performance de plaat nog een extra dimensie te geven. Zeker een aanrader om een keer live te gaan bekijken! En dan hoef je de electronische kant van zijn plaat niet eens leuk te vinden; live weet Jamie Woon het publiek zeer makkelijk aan zijn kant te krijgen.
Ondanks het aardige statement dat collega Inge in de eerdere review had neergezet, willen we er vooral op wijzen dat State X/New Forms weer een boeiend programma klaar had staan voor zijn bezoekers. Er is gekozen om het over 10 dagen te spreiden, waardoor de ontdekkingstocht, die het festival in eerdere jaren was, toch ietsje minder spannend aanvoelde.
