Beluister (bijna) alle albums in Spotify

Net als Renier stond ik in 2010 voor het dilemma dat er niet voldoende wereldschokkends is uitgekomen om serieus met een top 10 op de proppen te komen. Natuurlijk wil ik met alle liefde mijn eclectisch-intellectuele smaak voor het voetlicht brengen, maar ik moet ook wel serieus van al dat verantwoorde cultureels genoten hebben.

Een paar observaties. 1: er is bijna niets elektronisch dat me echt heeft ingepakt. Voorgaande jaren werd ik nog uitgeput achtergelaten door releases van Nosaj Thing, Tipper, The Black Dog of Bersarin Quartett, maar daar was in 2010 geen sprake van. 2: onder druk van het bizar grote aanbod egaliseert mijn aandacht voor het muzikale landschap. Een nieuwe plaat van The National krijgt in huize Janse evenveel aandacht als een obscure ambientplaat uit de Oekraïne, namelijk 1 luisterbeurt. Ik hunker echt naar een plaat die groter is dan ik aankan, maar alles lijkt in een grote stroom voorbij te sijpelen. 3: bestaan er nog wel goede nieuwe metalplaten? 4: ik ben techno- en ambientmoe. Ligt dat aan mij of de makers hiervan?

Het resultaat is mijn meest middle of the road-jaarlijst ooit, opgedeeld in 5 generieke genres met per stuk de winnaar en de bijzondere vermeldingen.

Dance: Jamie Woon – Night Air

Na jarenlange absentie maakte ex-collega Roowlant zijn rentree voor ‘Night Air’, een bizar mooie track uit de koker van singer-songwriter Jamie Woon en producer Burial. Het is dan wel geen album, maar wel zonder twijfel de mooiste track van het jaar. Het bijbehorende album vormt daarnaast dé belofte voor 2011. ‘Night Air’ was 1 van de weinige tracks die me echt, echt, echt inpakte.

Een andere uitzondering was de Franse Igorrr. Nostril, zijn langspeler vol baroquecore, is vaak te veel van het goede, maar de single ‘Veins’ is van het kaliber waarmee ik dagelijks beschoten wil worden. Qua albums vormt Royksopps Senior een positieve uitschieter. Het haalt het niet bij Junior, maar weet wel een album lang te boeien. Ook uit het hoge Noorden kwam Binärpilot met zijn debuutalbum Nordland, een episch chiptuneswerk met een paar fikse uitschieters.

Igorrr – Veins

Hiphop: Gil Scott-Heron – I’m New Here

Ik ben een groot fan van hiphopbeats, maar wat minder van stoere mannen die daar overheen babbelen. Op I’m New Here bewijst veteraan Gil Scott-Heron in nog geen 29 minuten dat er spectaculaire uitzonderingen op die regel zijn. Het album ademt melancholie, weemoed, spijt, onderhuidse woede en de onmiskenbare drang om iets moois te maken.

Rock: The National – High Violet

Wie na ‘Afraid of Everyone’ niet heeft leren genieten van angst, zal dat ook nooit meer doen. Zo is High Violet de ultieme kristallisatie van alle DSM-genoteerde emoties, uitgevoerd door een uitermate kundig team psychologen. Ook Arcade Fire maakte indruk met The Suburbs (mensen aan het huilen krijgen via HTML 5 is een prestatie op zich, nietwaar?), terwijl op de valreep Eels met het ingetogen Tomorrow Morning bewees dat de positieve tegenhanger van High Violet ook prima kan uitpakken.

Folk: Johnny Cash – American VI: Ain’t no Grave

Wat Stevie Wonder is voor blinden, dat is Johnny Cash voor God: een goede reden om er een groot fan van te zijn. Het afsluitende deel van Cashs muzikale epiloog is wederom van onnavolgbare schoonheid. In vergelijking met de vorige 5 delen is het coveralbum weinig nieuws onder de zon, maar dat neemt niet weg dat Cash nog altijd mijlenver dichter bij die zon staat dan de rest van de muzikale wereld. Op veel frivolere wijze wist ook The Tallest Man On Earth me urenlang te boeien met The Wild Hunt.

Pop: Gorillaz – Plastic Beach

Achteraf vind ik het erg jammer dat ik niet hun concert was, want Gorillaz bewezen met Plastic Beach ook in 2010 weer onder leiding van de onvermoeibare en onuitdroogbare Damian Albarn tot de absolute top te behoren van wat er muzikaal mogelijk is. Ook de droompop van Beach House op Teen Dream en het filmische Memoirs at the End of the World van The Postmarks vormde een welkome aanvulling op wat ik al kende. De bonuspunten gaan naar MGMT, dat met het vrij lauw ontvangen Congratulations aantoonde volwassen te kunnen worden zonder aan veel urgentie te hoeven inboeten.