Als rookie bij Eclectro waag ik mij aan een lijst. Ik zeg lijst, want ik kon er ook geen 10 van maken. Net zoals bij Inge krijgt elk album één luisterbeurt om me weg te blazen, te verbazen…afijn je begrijpt me wel. Nu wil ik niet meteen zeggen dat het een zwak muziekjaar was, maar er bleef gewoon weinig hangen. Daarnaast is het zo dat ik door het jaar heen veel muziek verslijt en een hoop dus ook voor 2010 gereleast werd. Uiteindelijk kom ik toch veelal uit bij electro. Het genre is dan ook omvangrijk en dat zorgt ervoor dat mijn lijst aardig wat subgenres raakt.
Wat overblijft is een selectie van twee groepen met elk vier albums. De eerste bestaat uit vier platen die niet bij de absolute top horen, maar toch zeker genoemd moeten worden. De tweede groep zijn vier platen die in de platenkast thuishoren. Zes van de acht zijn volledig te previewen via Spotify, met de andere twee was dat helaas niet mogelijk.
Groep I:
Pendulum – Immersion
Ik zit niet vast aan een dagelijks quotum voor drum and bass, maar als het verlangen ontwaakt dan gaat het los. Immersion is dan al snel gevonden en nummers als Witchcraft en Salt In The Wounds vliegen door de kamer. Maar Immersion is meer dan dat, het brengt ook wat electro ontspanning. Bijvoorbeeld na de wervelstorm van Immunize, komt het eerste deel van The Islands voorbij. Daarna wordt het tempo weer opgeschroefd met het tweede gedeelte. Immersion klampt zich niet vast aan één beat en tempo, maar laat genoeg afwisseling horen waardoor het niet verveelt.
Immunize:
Famine – Nature’s Twin Tendencies
Ik had het niet verwacht, maar dit album sloop er in de laatste maand gewoon bij. Famine laat over 65 minuten een combinatie van elementen uit breakcore, metal, IDM en glitch in elkaar vloeien en maakt er een krachtige explosie van. Zoals Dread Father dat uit je speakers wordt geschoten of Remorseless dat de eerdere elementen goed weet te combineren. Nature’s Twin Tendencies is meedogenloos, hard en houdt je scherp. Door de afwisseling met IDM en glitch blijft het niet alleen bij een hoog bpm, maar laat het ook een mooi geluid horen zoals Material Things dat tegen ambient aanleunt.
Material Things:
Hocico – Tiempos de Furia
Hocico is net zoals Famine op sommige momenten in het album meedogenloos, maar dan met een heel ander geluid. Het Mexicaanse duo is één van de grote dark electro acts en zal die status met Tiempos de Furia niet verliezen. Tracks als Dog Eat Dog en Where Words Fail… zijn de inkomers. Daarna gaat Lost Fate met je aan de haal, trager maar niet minder gevaarlijk. Dark electro leek met het verlies van Nurzery [rhymes] en Psyclon Nine zijn boegbeelden één voor één te verliezen, maar Hocico laat gelukkig zien dat zij nog in stand zijn.
Dog Eat Dog:
65daysofstatic – We Were Exploding Anyway
Eén van de meest bekende vaandeldragers van post-rock anno 2010 is toch wel 65daysofstatic. Ondanks dat vermengen ze graag elektronica met hun geluid. Dit levert een dansbare vorm van post-rock op, die ook prettig in het gehoor ligt. Een goed voorbeeld is Dance Dance Dance, maar ook Mountainhead die de twee elementen goed vermengd. Als laatst komt Tiger Girl aan bod, die je verleidt tot een laatste dans voor de stilte neerdaalt. Na het wat tegenvallende The Destruction Of Small Ideas, brengt We Were Exploding Anyway een vernieuwd 65daysofstatic.
Tiger Girl:
Groep II:
Salem – King Night
Er zijn van die avonden dat drag mij gewoon grijpt. Terwijl ik nog bijleer over het subgenre, groeide Salem’s tweede plaat meer en meer. Het is dan ook een duistere diamant waar meer ruimte is voor spookachtige house dan de hiphop, waar het genre ook mee geassocieerd wordt. Trapdoor is precies nog zo’n schim terwijl Frost bezig is met spookvocalen en drumritmes. King Night is zoals de titel al beweerd een plaat voor na 9 uur ’s avonds. Ongeacht of je thuis zit of even buiten loopt. Salem is donker.
Frost:
Clubroot – II: MMX
Clubroot is naast Burial ook zo’n schepper van prachtige atmosferische dubstep. Met het eerste album dat uitkwam in 2009 legde hij meteen de lat hoog voor zichzelf. Ik heb dan ook een tijdje gewacht voordat ik deze opzette, omdat ik niet met het vorige album bezig wilde zijn. Dat bleek onnodig, want MMX:II zuigt je mee in een nieuw epos. De beats zijn strak en het gevoel sterk. Schitterende basslijnen en ja de atmosfeer, die is perfect te noemen: duister en spannend. Net zoals Salem, is Clubroot uitstekend voor een nachtwandeling.
Running on Empty:
Pantha Du Prince – Black Noise
Pantha du Prince is de ontdekking van het jaar voor mij, want jawel dit jaar hoorde ik Hendrik Weber’s muziek voor het eerst. Simpel gezegd het heeft me gegrepen, vooral This Bliss heeft vele uren gemaakt. Desondanks kan Black Noise goed volgen. De mooie ambiance die Weber opbouwt is meer dan hier en daar een belletje of een loopje. Woorden zijn niet zo zeer nodig, Black Noise is gewoon prachtig.
Es Schneit:
Autoclav1.1 – All Standing Room In The Goodnight Saloon
Aangezien Pantha du Prince zo’n indruk op mij gemaakt had eerder dit jaar, had ik niet verwacht dat Young zich zou kunnen meten met Weber. Maar Autoclav1.1 doet het weer, het derde jaar op rij weet hij zijn luisteraars te grijpen. Want All Standing Room In The Goodnight Saloon is een soundscape, een IDM juweel. Tracks werken als collectief, maar staan individueel ook als een huis. Vanaf het begin wordt je gegrepen door het geluid, het gijzelt je tot de laatste noot je speakers verlaat en jij achterblijft met Stockholm syndroom.
Saturdays Steps:
Tot slot heb ik ook nog een lijstje op Spotify staan met wat plezante muziek van dit jaar.
Luisteren kan hier: voornamelijk electro, dubstep en wat witch house.