Bij de bandnaam Empty zal niet iedereen prompt reageren, maar met een albumtitel als Surfacing kan je enkel hopen dat de band boven komt drijven. Even een korte introductie. Er zijn meerdere Empty’s, van metal tot electro. In dit geval gaat het om een Australisch electro- en industrialduo dat ooit begon als Tron, maar zich als snel vond als Empty. De nummers gaan meestal over verdriet, verlies en andere tragedies. Na het uitbrengen van drie ep’s (Open Aeon, Aeon Expand & Never Get To You) waarin de stijl werd ontwikkeld, is er dan nu Surfacing.

Het album combineert meerdere elektronische genres. Zo begint het des Emptys met onheilspellende geluiden die vervormen naar breakcore en idm. Vervolgens komen ook ebm en synthpop aan bod, mooi doorlopen met electro-ambient. Over het algemeen is de tekst veelal gesproken, maar dit komt samen met de muziek de atmosfeer ten goede. Uitschieters zijn ‘The Centre’, ‘Forgotten Dreams’ en ‘Frames’. Ondanks dat de band verschillende genres gebruikt, blijven ze trouw aan hun eigen sound en het thema van het album zodat Surfacing zonder meer geslaagd is. Het resultaat is voor fans van Depeche Mode, Mesh en mind.in.a.box zeker interessant.