“Want tussen droom en daad staan wetten in den weg en praktische bezwaren”. Naast 1 van de bekendste dichtfragment uit de Nederlandstalige literatuur (afkomstig uit ‘Het Huwelijk’ van Willem Elsschot) is het ook een waarheid als een koe. Want hoe mooi al mijn voorspellingen over de te luisteren muziek tijdens de zomervakantie me van tevoren ook in de oren klonken, ik heb er uiteindelijk bar weinig plezier van gehad.
Archive bleek te neurotisch, Nosaj Thing werkt niet op middelmatige speakers en met veel achtergrondgeluid in de auto, en The Black Dog werd op voorhand door mijn vriendin afgewezen. Jammer maar helaas.
Graag hoor ik daarom in de reacties (eventueel ondersteund met mp3- en youtubemateriaal) wat jouw vakantiehits van 2009 waren (bekijk hier je eventuele eerder gemaakte voorspellingen). Hieronder vind je alvast mijn meest geliefde platen van het door de heuvels, bossen en bergen rijden van Luxemburg, Frankrijk, Zwitserland, Italië en België.
Speech Debelle – Better Days
Speech Therapy is het debuutalbum van deze Britse mc. Grime, jazz, hiphop en slimme lyrics vullen elkaar hierop op prachtige wijze aan. Na een track of wat wordt het wat veel van hetzelfde, maar bij vlagen is het echt prachtig. Bonusargument: het album is uitgebracht op Ninja Tunes.
Oi Va Voi – Everytime
Goed goed, ik heb een enorm zwak voor Oi Va Voi, maar ook iets objectiever beschouwd is Travelling the Face of the Globe een uitstekend nieuw album vol melancholie, klezmer, pop, balkanblues en ander wereldmuzikaal moois.
Royksopp – The Girl and the Robot
Royksopp biedt op Junior de beste soundtrack voor tijdens het rijden door de Alpen. Ik ben benieuwd waar het later dit jaar te verschijnen Senior me naartoe zal sturen.
Johnny Cash – Get Rhythm
Mijn rijbewijs heb ik pas een paar weken geleden gehaald, dus ik wist nog niet hoe enorm leuk het is om auto te rijden onder begeleiding van Johnny Cash. Zo kom je van wel van Rotterdam in Genua.
Lily Allen – The Fear
Wat een nummers, wat een teksten! It’s not Me, it’s You is zowaar nog beter dan Alright, Still, met ‘The Fear’ als blauwdruk van hoe popmuziek hoort te klinken.
