Het is dit jaar 25 jaar geleden dat dance zijn intrede deed in Nederland. Eclectro gaat daarom alle jaren af en bespreekt de rest van dit jaar elke week een roemruchte gebeurtenis. We schrijven het jaar 1988, toen spoof nog een spoefje was, internet bestond nog niet maar Ibiza wel. Daar – op dat prachtige eiland – sloeg de liefde meedogenloos toe.
In wat te boek staat als de summer of Love propte deze scribent, gekleed in zwart wielerbroekje met jarretels gekoppeld aan zwartwitte voetbalkousen en afgekleed met knalroze babydoll mooie meiden en nichterige jongemannen vanaf het strand zo de plaatselijke disco binnen.
Zoals zo vaak in de liefde: opeens, daar was ze, ik was totaal ondersteboven! Zoiets waren we helemaal niet gewend in Nederland. En zelfs vlak nadat ik weer terug was wilde de meeste mensen niks van haar weten, zo anders was ze dan wat gangbaar was.
Ok, vakantieliefde zul je denken, maar na 25 jaar houd ik nog steeds van haar. House en dancemuziek zijn nooit meer weggegaan uit mijn leven. De relatie was er een met ups en downs maar altijd weer keerde ik op mijn schreden terug na uitstapjes met anderen. En altijd weer voelt het als thuiskomen.
Terug naar Ibiza, 1988. Er bestond in de rangorde van discotheken een flinke hierarchie. Verder dan het toen nog relatief kleine voorloper van Space in Playa den Bossa heb ik t niet geschopt. Dat was niet erg goed. Aardige middenmoot. Toppers waren, toen al, Pacha en Amnesia. Werken voor Ku – nu Privilege – werd niet gezien als optie, veel te groot en te onpersoonlijk.
De muziek die in Pacha en Amnesia werd gedraaid daalde als een nieuwe god op ons neer tijdens deze zomer., de verfrissende chicago warehouse, de onherkenbare 303 acid geluiden die opeens werden ingemixt, en alles even dansbaar, dat was voordien nog wel eens een probleem in de discotheken.
We hadden duidelijk het gevoel met zn allen betrokken te zijn bij de geboorte van een nieuw tijdperk, het onbeperkte gevoel van vrijheid, het was de collectieve climax van onderlinge verbinding in individualisme. En natuurlijk hielp de opkomst van de zogenaamde lovedrug xtc ook een handje. Maar bovenal was het de muziek die vervoering bracht. In bovenstaande video verwoorden ze het uitstekend, het was in één woord AMAZING!
Een tijdperk dat inmiddels 25 jaar duurt en dat we met de hele redactie en gastschrijvers vanaf deze week wekelijks tot het einde van het jaar op Eclectro per jaar gaan toelichten in de vorm van persoonlijke verhalen, gebeurtenissen en muzikale mijlpalen.
Omdat er nog heel veel muziek zal passeren laat ik het voor wat betreft 1988 bij 2 originele opnames uit Pacha en Amnesia. De PachaMIX is afkomstig van dj Pippi waarin je mooi de transitie van oude stijl naar nieuwe kunt horen (directe link via testpressing). De opnamekwaliteit van het cassettebandje (!!) uit Amnesia is helaas bedroevend maar stel je voor dat je op een warme zomeravond op een foamparty in het zwembad staat te dansen en voor het eerst van je leven dit hoort. Dan maakt het niet uit, dan snap je: dancemuziek is een gevoel, en ik hoop dat jij het ook voelt.
Amnesia 1988 mix by Eclectro on Mixcloud
Die periode moet echt heel bijzonder zijn geweest. Vooral omdat het bewustzijn zo groot was. Het begin van een revolutie! Welke platen staan jou nog het meest bij Franek?
Aly-Us follow me, Joe Smooth – Promised Land, Pink Cadillac – Nathalie Cole, Marshall Jefferson – Move your body, Raze – Break for Love – Joey Beltran – Ralphi Rosario – used to hold me, phuture – acid tracks , Todd Terry, Royal House en nog heel veel meer, zoek ook even op weekend classic op eclectro…
Fijn startschot voor een mooie serie op Eclectro, spoof!
Precies mijn gedachten. Ik kijk uit naar de volgende.
Pingback: De Vrijdagmiddagplaat: A Guy Called Gerald – Voodoo Ray | Eclectro
Pingback: 25 jaar Dance 1990 – Roxy zet de housetrend in NL | Eclectro
De Amnesia mix is nu te beluisteren via mixcloud
Pingback: 25 jaar Dance: 2013 – zijn de beloften ingelost? | Eclectro