Het is dit jaar 25 jaar geleden dat dance zijn intrede deed in Nederland. Eclectro gaat daarom alle jaren af en bespreekt de rest van 2013 elke week een roemruchte gebeurtenis. Vandaag glad ijs, want we gaan het hebben over trance. En wát voor trance!

Vandaag gaan we terug naar 1997. De Havo-eindexamens waren achter de rug, en er stonden 3 maanden vlees inpakken in een koelvriescombinatie gepland om wat centjes te verdienen. Dat geld was nodig. Hard nodig. Twee vrienden en ik zouden namelijk 3 weken naar Renesse gaan, en we waren toen nog niet zo slim om daar een subsidieaanvraag van te maken bij, zeg, het persinnovatiefonds in het kader van onderzoeksjournalistiek naar krimpgemeentes.

13 weken vlees inpakken, 3 weken Renesse. Op papier een gouden combinatie. In de praktijk verre van. Ik wist slechts één – echt waar – afgrijselijk meisje te scoren (alleen zoenen, mind you), krijg nog steeds kotsneigingen als ik ook maar een fles Pisang Ambon zie, en heb 3 weken lang vooral ongelofelijk slechte muziek gehoord. En eenmaal thuis kon ik weer vlees gaan inpakken.

Cocaïne

Gelukkig was er een uitzondering. In Trinity (puike website trouwens) werd namelijk avond na avond trance gedraaid, een genre dat toen nog nét voor het moment van absolute werelddominatie zat. De goegemeente zat dus in Pinky’s naar eurohouse te luisteren, en de – in termen van Renesse – connaisseurs zaten in Trinity.

Waaronder ik. Want ik dacht toen nog dat trance tof was.

De koning van dat genre, dat was Sash. Of nee: Sash!. Geen idee waar dat uitroepteken voor dient, trouwens, maar goed, dat hoort erbij. Sash! dus. Deze olijke Duitser wist op exact het juiste moment alle juiste elementen van trance te combineren tot een soort cocaïne: instant gratification, redelijk stylish, uitstekend geschikt voor de massa, en erg verslavend.

Lysol

Dat jaar, in 1997, schoten zijn hits omhoog als paddestoelen in de koelkast van je zichzelf verwaarlozende oom. Neem ‘Encore Une Fois‘, een soort blauwdruk van trance in die periode: een hysterische pizzicato, een niet helemaal juist getunede bassline die heel slaafs de melodie volgt, een epische break op z’n tijd (nog niet van die ik-heet-tijs-en-tijdens-mijn-epische-break-kan-ik-even-lekker-uitgebreid-gaan-poepen-breaks, maar gewoon, een handvol seconden en weer verder), een crash na elke 16e maat, een snareroll om de terugkeer van de bassdrum aan te kondigen, en een 909 die zo ongelofelijk wit, klinisch en doods vierkant is geprogrammeerd dat de lysol vanzelf in je neus kruipt en zelfs fans van Raster-Noton denken ‘nou nou, moet dat nou, zo klinisch?’.

Maar het magnus opus van Sash! (let op het uitroepteken) is natuurlijk ‘Ecuador’. Of, beter gezegd: Ecuaaaadoooooooooooor!!!! Jemig, wat was dat een hit die zomer. Dat mag ook wel, want ‘Ecuador’ is het type plaat dat feitelijk heel de trance van de jaren 90 in de presets van 3 Roland-synthesizers samenvat: 303, 909 en JP8080. En dan alles en iedereen overal tegelijkertijd natuurlijk. Al die opnamesporen moeten vol!

Trance was bovendien een wereldkampioenschap binnen de lijntjes kleuren, en Sash! was daar echt ongelofelijk goed in. Zelfs de resonerende baslijn die hij uit zijn 303 trok was nét niet te schurend dat het lastig werd, en dat is met deze synth al een prestatie op zich. Het genre was daarmee een absolute tegenhanger van de oneindig veel vuigere, smerige, bezielde en emotionele house en techno uit Amerika, en daarmee goud voor het Nederlandse publiek met zijn hang naar conservatieve Sky Radio-muzak.

1997 dus. Wat een kutjaar. Met Ecuador als herinnering.

PS Mocht je denken ‘oja, Sash!, die vond ik het vroeger supertof, die ga ik weer een keer beluisteren!’: doe het niet. Echt niet. Tijdens het schrijven heb ik zijn back catalogue er weer eens op nageslagen, en het is echt misdaad tegen de mensheid na misdaad tegen de mensheid. Favoriete lijfstraffen, mocht u ooit kampbeul worden: ‘La Primavera’, ‘Colour the World’ en ‘Move Mania’. Ongelofelijk. Laat dat internationale strafhof in Den Haag dáár eens aandacht aan schenken!