Afgelopen nacht zat ik onder meer samen met Eclectro-collega Wilbert via de televisie te kijken naar Sensation White in de Amsterdam Arena. Naast bloedstollend saai was het ook bijna bizar om te zien hoe perfect gepland heel het festijn was. Elk element – de kleding, de voice-over, de dj’s, de aankleding, de planning van dj’s, de sponsoruitingen, de optredens, alles dus – leek tot in alle details vooraf geregiseerd, zodat elke vorm van spontaniteit kwijt leek te zijn.
Een interview met een bezoeker sprak wat dat betreft ook boekdelen. Zij meldde desgevraagd: “Sensation is echt te gek! De aankleding, de mensen, de sfeer, het thema, alles is top, en de dj’s maken het helemaal af.” Oftewel: muziek is leuk, maar ik ben hier vooral om een perfect georganiseerde nacht mee te maken waarin ik continue vermaakt wordt.
(het artikel gaat verder onder de video)
Maar kan dat eigenlijk wel, een fenomenale belevenis meemaken die kunstmatig wordt opgewekt? Zijn de beste feesten niet diegene die uit passie en liefde voortkomen en waarbij mensen zelf invulling kunnen geven aan hun tijd?
Een interessante vraag. Gelukkig én toevallig moest Gerb Sterrenburg voor zijn studie Communicatie & Multimedia Design aan de Avans Hogeschool in Breda een reactie geven op de volgende stelling:
De vraag blijft zich opdringen of de beste belevenissen juist die zijn die ontstaan zijn uit echte passie, echte overtuiging, in plaats van belevenissen die geregisseerd zijn en voorzien zijn van zoveel mogelijk authenticiteit. Dat laatste roept de associatie op met ‘gemaakt’.
(bron: Ilse Engwirda & Robin Ouwerkerk – Beleef je product)
Om dat te kunnen doen, legde hij Awakenings, hét georganiseerde technofeest bij uitstek, onder de loep. Hij analyseerde het feest, haalde de theorie erbij, en nam bovengetekende recensent van het feest een kort interview af. Het resultaat hiervan vind je onder de lezersvraag.
Lezersvraag: wat zorgt volgens jou voor de beste feestervaring? Geregisseerde, ‘gemaakte’ feesten, of belevenissen die voortkomen uit passie en overtuiging? Laat het weten in de reacties!
Gerb Sterrenburg: “De bovenstaande uitspraak is niet te beantwoorden met een simpel eens of oneens. Ten dele ben ik het met deze uitspraak eens. Immers, vanuit eigen ervaring weet ik dat de beste feesten de feesten zijn waar je onverwachts op terecht komt. Dit fenomeen valt overigens terug te voeren op de theorie van B. Joseph Pine dat belevenissen bepaald worden door de ervaring en de verwachting van je ervaring. Is er geen verwachting is de ervaring des te spontaner en is de belevenis ook veel groter. Dat komt ook overeen met wat Hans Achterhuis beschrijft in zijn boek ‘werelden van tijd’ over zogenaamde ‘Tussentijd’.
Maar dit is niet de hele waarheid. In het interview word immers terecht gesteld dat hoewel het ‘Awakenings’ festival geen spontane of uit ‘echte passie, echte overtuiging’ ontstane ervaring is er toch sprake is van een belevenis. De geïnterviewde geeft duidelijk aan dat hoewel het bijna een jaar geleden is, het festival hem nog goed bijstaat. Zoals beschreven in ‘The Experience Economy’ is dit duidelijk een teken van een belevenis.
Toch geeft de geïnterviewde aan dat hij op de hoogte is van het feit dat het hele ‘Awakenings’ festival een geregisseerde ervaring is: “…dat (het underground element van Awakenings – red) herken ik niet. De underground was de basement in Nighttown, niet een 10.000+-feest met een maandenlange marketingcampagne…”. Bovendien is het ook geen spontane stap geweest om naar het evenement te gaan.
Zijn deze belevenissen dan van mindere kwaliteit dan degene die men opdoet welke zijn ontstaan uit ‘echte passie, echte overtuiging’? In een directe vergelijking met ‘Awakenings’ zou de belevenis op een spontaan ontstaan Goa-feest ergens op een strand in Thailand of Ibiza per definitie meer belevingswaarde hebben dan een bezoek aan ‘Awakenings’. Deze stelling is moeilijk te beantwoorden. Er spelen namelijk een heleboel factoren mee en het belangrijkste is wel dat voor iedereen de ervaring anders is. Bovendien, het een sluit het ander niet uit. Zoals in het interview naar voren komt, dankt ‘Awakenings’ zijn succes aan de kwaliteit die het biedt. Of dat nou gebeurt op een verlaten strand in een tropisch oord of op een evenemententerrein onder de rook van Amsterdam is niet echt van belang.
En daar ligt volgens mij het antwoord op de stelling verscholen. Hoewel passie en overtuiging zeker bijdragen aan de mate van beleving, hoeft dat niet te betekenen dat groots opgezette evenementen als ‘Awakenings’, ‘Lowlands’ of ‘Sensation’ dit niet kunnen bieden. Het gevaar schuilt juist in te veel commercialisering. De voorgenoemde evenementen worden niet georganiseerd vanuit een filantropisch oogmerk. Het doel is toch echt om er geld mee te verdienen. Maar zodra dat het enige doel wordt, gaat het vaak verkeerd.
Dus je kunt concluderen dat zaken als passie en overtuiging van groot belang zijn in het organiseren van een dergelijk evenement. Door de bezoeker te verrassen met bijvoorbeeld een goede line-up en door ervoor te zorgen dat de bezoeker in staat is te genieten van een evenement samen met vrienden, kan een commercieel evenement er toch voor zorgen dat zijn bezoekers een belevenis rijker worden.”
[vimeo]http://www.vimeo.com/1263900[/vimeo]
Laat ik zelf de eerste zijn: ik geloof vrij heilig in passie en overtuiging. Outhouse, Urban Explorers, de toevallige dubstep-dj-uithoek bij Awakenings, mijn beste recente (en oude) ervaringen zijn veelal met spontane, onverwachte en gepassioneerde feesten en artiesten.
Ik krijg bij grote, georganiseerde feesten altijd een plastic smaak in mijn mond, het tegen de borst stuitende idee dat ik het verplicht naar mijn zin moet hebben.
ik heb je al te kennen gegeven dat ik Awakenings te groot vond. geef mij maar Outhouse. De beelden uit het acidbos en de muziek van db, de pure liefhebberij die hieruit spreekt, geweldig. Ik heb gisteren zitten rillen van afkeer bij Sensation White, ook la zijn de affecten op zich best cool.
De camerashots van het publiek vertelden trouwens meer dan 1000 woorden.
Het feit dat iedereen dan ook echt in het wit komt is niet alleen een leuk visueel effect maar benadrukt ook het kuddegedrag.
Die grootschalige evenementen trekken mij totaal niet. De (te) hoge entreeprijs, het zien-en-gezien-worden-publiek dat eropaf komt, de kledingsvoorschriften bij Sensation Black en White, agressieve bouncers, teveel mensen op een kluitje… Het is gewoon mijn ding niet.
Veel liever laat ik me verrassen door (voor mij) onbekende dj’s in een kleine club, zoals vorig jaar Hisschemoller en JoJo de Freq in de Flexbar. Ook heb ik het idee dat mensen er puur voor de muziek komen en niet om een of andere hippe happening bij te wonen, zoals naar mijn mening bij Sensation het geval is.
Maar ieder zijn ding natuurlijk 🙂
Om eerlijk te zijn ben ik nog nooit naar zo’n grootschalig evenement geweest, maar een collega van mij raadde me ook af van naar bijv. I Love Techno te gaan. Ik heb het sowieso meer voor kleine feestjes ergens in een kleine parochiezaal ofzo, ietwat gekunsteld georganiseerd door lokale scouts of chiro. Soms hebben ze hier en daar wel een deftige dj in hun rangen zitten.
Zo herinner ik me nog van vroeger de “Bierkelder” op de lokale wijkfeesten: de schoolkelder, vuilzakken tegen muur gehangen, mooi afgewerkt met zilverpapier, 1 stroboscoop en 1 rookmachine voor “special effects” *kuch* en een minimale draaitafel. Maar wát een sfeer, jongens toch! Als 12-jarige kon ik mij geen betere introductie in de hardere techno wensen, denk ik nu 15 jaar later.
Het verbaasde me zeer dat jullie (Inge en consorten) hier zelfs naar afreisden. De stelling is een no-brainer: feesten draaien hoofdzakelijk om DJs, en DJ-zijn is niet ongeinspireerd plaatjes draaien, maar een live aangelegenheid met dito passie. Je hoort het onmiddelijk wanneer een set niet met passie gedraaid wordt, en dat wordt onmogelijk gemaakt op een geregiseerd feest.
Oh ja, ik vindt het ook vreselijke muziek die er gedraaid wordt op Sensation.
Bedankt voor de mooie reacties. En, om Statik zijn verdiende nachtrust te geven: vrees niet, Wilbert en ik bekeken het via de televisie 🙂 De tekst is inmiddels aangepast, teneinde meer verbazing te voorkomen.
Ik kan ook niet meer zo goed tegen die massale evenementen. Het bovenstaande filmpje komt zo slam fm over dat het mij totaal niet raakt. De commercie straalt ervanaf. Ik reis liever af naar een electrodandy avondje in het Parijse “Le Paris Paris” of inderdaad leuke feestjes in de Flex-bar of de MS Stubnitz. Originele concepten, variërend publiek, hippe kleding en vooral lekkere (underground) sounds zijn belangrijk. Ik denk ook dat de eclectro-lezer niet naar Sensation zal gaan… Die weten inmiddels wat mooiere muziek is 😉
Mooie en interessante discussie. Ik ga al sinds 1997 meerdere malen per jaar naar Awakenings en ik kan niet anders zeggen dan dat ik nog steeds, na 11 jaar met veel plezier naar de Gashouder, Now&Wow of het Awake Fest ga. Op één of andere manier vind ik juist dat Awakenings goed die soort underground sfeer weet vast te houden. Natuurlijk is alles massaler geworden gedurende de jaren en heeft ook het publiek een verandering ondergaan maar volgens mij geeft m’n liefde voor techno en de immer indrukwekkende line-up toch altijd de doorslag om te gaan. Dus wat mij betreft is en blijft Awakenings gewoon onbetwist een kwalitatief hoge ervaring en kijk ik toch iedere keer er weer naar uit om lekker in de Tobbe rond te dansen.
Ik sluit mij natuurlijk vol gaarna aan bij de liefhebbers van de kleine en spontane feestjes; daar voel je toch de passie van nog dichterbij en in het kader hiervan kan ik een ieder aanraden om dit jaar eens een bezoek te brengen aan het Welcome to the Future festival. Naast Outhouse was dat voor mij vorig jaar echt één van de hoogtepunten. Een klein terrein, weinig tenten, geen overvolle velden, enthousiaste bezoekers (geen Sensationkapsters en – bouwvakkers.. with all due respect), geen lange rijen bij de bonnenhokken, bars en toiletten én een ijzersterke line-up! http://welcometothefuture.nl/
Verder begeef ik mij ook regelmatig op de Fragile Breaks feestjes in het Wilhelminadok of (als ie in town is) op de Stubnitz. Geen gedoe, gezellige mensen en dj’s die na hun set gewoon op de dansvloer komen staan dansen.
Oh en sinds ik in 2007 naar I Love techno ben geweest, zul je mij nooit meer vinden op zo’n mega-grootschalig feest. Wat een ellende was dat en de drukte was echt een grote domper op de feestvreugde. Concluderend kan ik mij aansluiten bij de laatste alinea van de post…
Als argument tégen grote feesten: Soulwaxmas en het 7-delige drama dat Flanders Expo heet
Ik sluit me volledig aan bij Roowlant 😉
Spontane feestjes blijven het leukst; en inderdaad; illegaal dansen in een weiland, een vervallen fabriek of onder een viaduct was altijd erg de moeite waard. Vooral als je er niet op hebt gerekend kan het een erg toffe party worden.
Awakenings vormt in mijn ogen ook een uitzondering; die underground-sfeer is er namelijk altijd, ondanks de strakke organisatie.
Toevallig heb ik ook een stukkie Sensation gezien; maar daar zul je mij ook nooit vinden; hapklaar en overgeorganiseerd. Not my kind of people!
Het enige grote feest waar ik me verder wel eens heb vertoond was Mayday in Dortmund. Maar dan heb ik het over 1995 ofzo; toen was het nog wel erg leuk! Oh ja, en Dance Valley….. Maar daar heb ik geen goed woord voor over. De echt grote feesten stralen altijd iets “neps” uit, en er komt een bepaald slag volk dat ik niet begrijp 😉
Commercie ligt daar altijd en overal op de loer.
Dan sluit ik me aan bij de mening dat eeen klein feest met passie altijd mijn voorkeur geniet
Nadat ik ’s nachts terug kwam van het Have A Nice Day festival heb ik nog met verbazing even naar de beelden van Sensation gekeken. Wat een mensenmassa, net een kudde schapen. Niemand stond te dansen en iedereen stond alleen maar filmpjes met zijn telefoon te maken om later aan vrienden te kunnen laten zien: kijk, ik was erbij.
Bij dit soort evenementen gaat het niet meer om de (passie voor) muziek, maar om de commercie, het “erbij geweest zijn” gevoel en de mogelijkheid om je helemaal aan stront te helpen aan verschillende middelen (zonder er überhaupt van te genieten).
Ik heb niet altijd iets tegen georganiseerde feesten, maar in zo’n geval bedank ik. Volgens mij was 99% van het publiek daar om de naam en misschien 1% voor de muziek.
Ik denk dat het ook aan het soort muziek ligt. Als het gepassioneerde muziek is die gedraaid wordt (in welk genre dan ook) haken de mensen die niet echt voor de muziek komen al snel af omdat het dan te “moeilijk” wordt. Zodra de muziek middelmatig gaat worden (zoals de hitmix die ik zag op Sensation) vindt Jan Modaal het ook prima om naar te luisteren en zul je dus een ander publiek trekken.
De meeste reacties die ik hier lees komen eerlijk gezegd wel overeen met de gedachten die ik over dit onderwerp had voor ik hier mee aan de slag ging. Voor veel mensen geldt dat authenticiteit en passie een voorwaarde moeten zijn van een goed feest en bij (commerciële) en grote feesten zou dat niet kunnen. Maar deze twee zaken zijn in mijn ogen niet een kwestie van zwart of wit. je kunt niet zeggen dat zoiets wel of niet aanwezig is. Als je het aan de organisatie van een groot evenement vraagt draait het bij hen ook voornamelijk om de passie voor de muziek (http://partyflock.nl/interview/27:Ontwaken_met_Rocco_Veenboer.html, http://www.djbroadcast.nl/features/featureitem_id=507/Het_Grote_Duncan_Stutterheim_Interview__deel_2_slot_Ik_ga_nog_zeker_vijf_zes_jaar_door.html)
Wat ik al stelde, het gevaar schuilt vooral in over commercialisering, als de nadruk komt te liggen op geld verdienen in plaats van een goed en origineel feest neer te zetten gaat het gegarandeerd fout. Maar het een sluit het ander niet uit, een goed feest is niet per definitie kleinschalig en een groot feest niet perse banaal.
Ik kan mezelf wel een veteraan noemen op gebied van house, dance, trance,techno.acid,hardcore.
Ik ben rond 1988 begonnen met deze muziek en ben doorgegaan tot 2006.
Waarom ik gestopt ben met het bezoeken van party`s of raves is dat het publiek zich instelde dat de muziek gelijk stond aan het gebruik van drugs. ( no way)
IK weet wel zeker dat wat ze nu slikken,snuiven of ruiken allemaal chemisch vanddar ook het kudde gedrag.
Vroeger was elke XTC-pil anders dan de ander, elke pil had op iemand een ander effect dan nu.
Ik zo lees en hoor dat er agressie is op een feest of na een feest daar begrijp ik nu echt niks van.
Ik ben op party`s geweest b.v. mistry-land,sensation 1 t/m 5 sensation,ravecity,Thunderdome,immortality enz, enz.
Wat die bezoekers op die feesten deden was genieten van de muziek en de mensen.
Ik heb in die 18 jaar nog nooit agressie mee gemaakt alleen fun and happpiness.
Dus het lijkt wel dat de feesten van tegenwoordig alleen maar draaien hoe meer bezoekers hoe meer money.
En inderdaad de kleine feesten of avonden in dance discotheken hoe gezelliger.
Voor mij gaat het ook om de passie voor muziek. Ga al vanaf het begin naar Latin Village (Spaarnwoude, standaard de dag na Awakenings). Hoewel dat ook ieder jaar groter wordt, is daar heel goed te merken dat het gaat om de liefde voor latin, salsa etc etc. Er komen al iets meer ‘gewone mensen’ op af, maar de basis blijft dat lekkere, hete latingevoel. Het kan dus wel, groot en toch met passie! Nu leent deze muziek zich daar natuurlijk goed voor, latin geeft meteen aan dat er dus geen stampende bas te horen zal zijn, dat schrikt het doorsnee (met name het wat jongere) publiek af! Mooi feessie, ieder jaar weer…
@ Dopey; wel humor om onder een dergelijke aam te klagen over drugsgebruik 😉 Maar ik ben het met je eens; ik ben soms echt helemaal van slag als ik ineens een opstootje zie op een feest; dat ben ik echt niet gewend, en ik ga toch ook al ruim 15 jaar naar dansfeestjes!
Aangezien die saamhorigheid en het lol hebben toen juist de drijfveer was, vraag ik me wel eens af wat sommige types op dergelijke feesten te zoeken hebben, aangezien ze de oorspronkelijke basis van de electronica-scene klaarblijkelijk niet kennen, laat staan uitdragen…
@Maf; het kan inderdaad wel degelijk wat groter, maar met passie. Om een eerder genoemd festival aan te halen; ik ga al vanaf het begin naar Lowlands, en daar voel ik me nog steeds 100% op mijn gemak, ondanks de grootte. Maar dat heeft vooral met het soort mensen te maken! En dan dus ook de reden om zo’n feest te bezoeken. M.u.v. de hele grote optredens is Lowlands eigenlijk meer een tijdelijk dorp met daar omheen allemaal feestjes op kleine schaal. En daar is de sfeer ook naar.
Maar ik geloof dat de meesten hier het helemaal met elkaar eens zijn 😉 Blij om te zien dat ik niet de enige “Don Quichote” ben die tegen de molenwieken van die commerciele uitbuiting aantrapt.
hee Inge en de rest vd crew en eclectro bezoeker,
Ik ben 2 maanden spontaan vergeten om op eclectro.nl te kijken, maar toen ik vanavond weer ging kijken sprak deze post mij heel erg aan!
Zelf ben ik ook naar awakenings geweest vorige week (kon gewoon naar binnen met mn 17 jaar =p), en de awakenings editie daarvoor. Over de vraag van in hoeverre de organisatie invloed heeft op de belevenis van een feest heb ik een vrij simpel antwoord: zolang er geen storende fouten zijn in de organisatie, bepalen de muziek en de mensen de sfeer en dus mijn beleving van het feest. Vuurwerk en lasers zijn een leuke extra, maar verhogen voor mij de belevenis van een feest nauwelijks.
Over awakenings kan ik ook vrij kort Zijn: ja, het is vrij massaal en commercieel, MAAR de muziek is beter dan de gemiddelde feesten, mensen gaan er harder los dan waar dan ook, de organisatie is goed (respect voor de ijsjes en lasers), en de mensen zijn enorm aardig. Awakenings is hier niet uniek in, maar slaagt er wel altijd in. De kwaliteit is gewoon goed, en mensen weten dat.
Dan nu een stuk gezeik over sensation: wat is dat kut zeg! Ik was die zaterdag naar de HMH gegaan om erol alkan en dr lektroluv te zien, de arena was 100m verderop. Toen de HMH om 6u was afgelopen gingen wij op een bankje zitten tussen de arena en HMH, waar alle sensation gangers langskwamen. We kregen bier over ons heen, werden uitgescholden, en zagen mensen kotsen. Dit geldt uiteraard niet voor iedereen, maar het publiek was duidelijk anders dan het techno-publiek dat uit de HMH kwam…
We vroegen een zwitsers stelletje van een jaar of 40 hoe ze het hadden gevonden, en ze zeiden dat ze enigszins teleurgesteld waren. Speciaal uit zwitserland naar amstersdam komen om de meest commerciele housemuziek te horen kan inderdaad ook niet vet zijn. Zij misten de trance en de sfeer van vroeger, begrijpelijk. Later bevestigden 2 zweedse meisjes waar we mee in de trein zaten dit ook.
Ik ben blij dat ik in de HMH was. Dr lektroluv en erol alkan waren echt ongelooflijk goed, en ik ben van mening dat die electro/techno muziek ook een beter publiek aantrekt. Outhouse festival vorig jaar was ook met lektroluv, me eerste festival ooit. In een woord geweldig (ik had toen gratis kaarten gewonnen weet je nog inge?).
Wat nou het beste feest was waar ik ooit ben geweest kan ik niet zeggen, wel weet ik dat het niet “hoe groter hoe beter” is, net zoals in het leven: je wordt gelukkig van vriendschap, muziek en andere niet-materiele dingen.
Dit jaar outhouse festival wordt sowieso leuk, ook al heb ik dit keer wel hoge verwachtingen, het is ook maar net wat je er zelf van maakt en hoe je zelf invulling geeft aan een feest, ik denk dat je zelf voor 70% controle hebt over jouw beleving van een feest. Met de juiste positieve instelling ontmoet je genoeg mensen en zal je heerlijk kunnen losgaan op de muziek!
Tot 30 augustus Inge en de rest!
Gr Florijn
@ roowlant
Ik ben dit jaar (als in 2007) ook naar i love techno geweest voor de eerste keer, idd heel erg massaal, ik was daar compleet nuchter omdat ik dacht dat ILT zo vet was en de sfeer zo goed dat ik sowieso een van de vetste avonden van mn leven ging hebben. Maar oei viel dat even tegen!
Ik had grootse verhalen gehoord, maar ik denk dat die verhalen altijd mooier worden gemaakt door de drugs, met XTC is alles immers helemaal geweldig en de objectiviteit is dan ver te zoeken. ILT was ook de avond dat ik voor het eerst in mn leven mensen drugs zag gebruiken, allemaal spanjaarden die een lijntje namen, en volgens mij ook een flugel flesje met GHB namen…
Als we het dan toch over authenticiteit hebben, hoe authentiek is feesten met drugs?
heey maar ff srsly waarom zo haten op sensation, 40000 mensen die een leuke nacht hebben en hier weken naar toe hebben geleeft en hier weken na afloop nog op kunnen teren, daar kan toch niks fout aan zijn…
Al zappende kwam ook ik langs Sensation, afgelopen zaterdag. Wilde eigenlijk gaan slapen, maar besloot toch maar even te blijven kijken.
Als het om Sensation gaat verkeer ik enigszins in tweestrijd.
Enerzijds zou ik het best willen meemaken, want de aankleding, lichten etc zien er, zeker op TV fantastisch uit. En dat witte heeft absoluut iets. Ook het geluid schijnt echt goed te zijn.
Anderzijds wordt mijn voorzichtige enthousiasme knetterhard de kop ingedrukt als ik de muziek hoor. Felix Da Housecat die 2 tracks van The Prodigy mixt, om dan vervolgens de fader dicht te trekken om de mensen “Smack my bitch up” te horen brullen. Mijn hemel! We zijn toch niet in de buurtsoos? Meebrullen op “Don’t you forget about me” van de Simpple Minds” En Chuckie? Die draait toch van die RnB “bling bling kijk eens naar mijn grote ding”-shite?
Mij maakt het niet zoveel uit of een feest tot op de seconde is uitgedacht, of een aaneenschakeling van spontane acties is. Zolang de muziek maar goed is, zul je mij niet horen.
AwakeFest heb ik dubbele gevoelens over. Ik vond het feest uitmuntend georganiseerd, qua aankleding, logistiek, geluid. Maar misschien wordt ik te oud, want die herrie (harcore?) in de Z-area trek ik toch echt niet meer. Plus: ondanks de strakke fouillering heb ik echt heel veel mensen openlijk drugs zien gebruiken.
Mijn beste nachten van dit jaar waren in de 11. Laurent Garnier, Derrick May, Francois Kevorkian…. Feestjes waar het om de muziek ging. Volgens mij heeft Kerri Chandler daar ooit nog eens een plaat over gemaakt: “A Basement, A red Light and a feeling”
Interessante discussie. Met name de vraagstelling:
[quote]Maar kan dat eigenlijk wel, een fenomenale belevenis meemaken die kunstmatig wordt opgewekt?[/quote]
Natuurlijk kan een ‘belevenis’ kunstmatig opgewekt worden. Het is simpelweg een kwestie van inspelen op de juiste sentimenten. Dat maakt een feest als Sensation ook zulke 13-in-een-dozijn-meuk: er wordt geregiseerd ingespeeld op de sentimenten van de bezoekers, die daarom in de illusie verkeren dat ze iets bijzonders beleven. Iedereen met drieëneenhalve hersencel meer in z’n kop heeft door dat dat slechts een illusie is. Gegeven genoeg geld poepen de organisatoren van Sensation iedere dag zo’n “bijzondere” belevenis uit.
Een werkelijk memorabele belevenis is inderdaad niet geregiseerd zoals opgemerkt, maar die belevenis speelt weer wel in op exact dezelfde sentimenten als Sensation. Het verschil zit hem erin, lijkt me, dat in het ene geval de sentimenten worden geactiveerd door het geregiseerd erop inspelen (zoals bijvoorbeeld een boeketreeks of een soap als GTST dat ook doet), terwijl in het andere geval hetzelfde sentiment wordt geactiveerd door de gezamenlijke herkenning van de bijzonderheid van het voorval waardoor men wordt overvallen.
In kunst is hetzelfde herkenbaar. Kant had al heel snel door dat ‘echte kunst’ draait om ‘de belangeloosheid van de schoonheid die echter wel noodzakelijk en universeel is’. “Noodzakelijk” en “universeel” draaien wat mij betreft om de sentimenten die je ervaart bij iets moois: Je kunt niet om de ervaring heen (kippenvel enz.) en hij is hetzelfde voor iedereen. De “belangeloosheid” is echter net zo belangrijk: Alleen door onbevangen/belangeloos te kijken krijgt de ervaring esthetische waarde.
Ik ben het eens met Coert. Bij iets geregisseerd wordt heel doelmatig een surrogaat-emotie opgewekt, op eenzelfde wijze waarop Hart van Nederland dat doet, of reclames van bepaalde belangenorganisaties. Bij het regisseren van surrogaat-emotie wordt altijd geprobeerd de ervaring te sturen naar door de regisseur gewenste betekenis.
Een echt sublieme ervaring heeft deze sturing niet, het is alleen de wereld in het hier en nu ontdoen van bestaande betekenis en context. Door het wegvallen van deze bestaande betekenissen worden andere combinaties mogelijk en wordt daarom ook altijd ambigu. Pas in het duiden achteraf wordt weer betekenis gegeven.
En wat betekend ambigu nou?
Ik ben dit woord nog nooit in mijn leven tegen gekomen.
ambigu=dubbel.
maar wat betreft de reactie van beaumont en court, ik ben het daar niet mee eens. volgens die redenatie zou elk evenement waar ook maar enige vorm van organisatie achter zit per definitie geen ‘echte’ of ‘sublieme’ belevenis op kunnen leveren. dit zou dan ook moeten gelden voor de feesten en avonden waar over het algemeen wel positief op word gereageerd. een avond in club 11 met laurant garnier is net zo goed gepland en georganiseerd als een festival als awakenings of sensation. zon avond is echt niet spontaan ontstaan. het lijkt daarom meer een kwestie van (goede) smaak of een festival/evenement voldoet aan het criteria ‘belevenis’.
de reactie van florijn hierboven vind ik daarom wel een goede. het gaat er namelijk om hoe je een festival of evenement ervaart. deze ervaring kan zorgen voor een belevenis, en dat is uiteraard voor iedereen verschillend. mensen die waarde hechten aan de muziek zullen minder snel te vangen zijn voor de in hun ogen goedkope sentimenten van sensation. maar andersom is het ook waar, mensen die van de showelementen van senstation houden zul je niet snel enthousiast krijgen voor een intiem feestje met een ’top-dj’.
en wat betreft kant, de definitie van belangeloosheid is niet perse een commerciële. daarnaast, volgens mij is het niet van belang dat een feest/evenement een ervaring met ‘esthetische waarde’ oplevert.
Hoi Gerb, ook een avond met Laurent Garnier is volgens mijn redenering surrogaat en niet subliem. Ik denk ook dat er niet zoiets is als een collectieve sublieme ervaring die voor iedereen gelijk is op een feest. Misschien is het wel een soort ‘sliding scale’: waarbij Laurent Garnier in de 11 dichter bij het sublieme ligt dan Sensation White, omdat er in de 11 meer ruimte is voor verrassing en toeval en daarmee ook voor een individuele sublieme ervaring. Maar goed, er is ook weinig mis om je zo nu en dan in de vergetelheid van het triviale onder te dompelen.
heel leuk hoor deze discussie, maar hoe ervaren jullie dan het kijken naar een film? als er iets geregiseerd is…
Ik denk dat je eigen passie en overtuiging veel belangrijker zijn
Ben al op veel feesten geweest en maakt niks uit
Als de muziek maar goed is
Pingback: De top 10 van 2008 - Eclectro | Eclectro