Deze vrijdagmiddag plaat biedt geen hoop, geborgenheid of een warme deken. Thug Entrancer aka Ryan McRyhew is de eerste meer techno georiënteerde artiest op Software Records, het label van Daniel Lopatin of beter Oneohtrix Point Never. Voorgaande releases betroffen oa Tim Hecker, Autre Ne Veut en Slava. Lees verder
Tegenwoordig kom je door wat doorklikken soms bij wat onverwachte pareltjes terecht. Dit overkwam mij met Lakker. Dit duo bestaande uit Ian McDonnell en Dara Smith hebben al verscheidene geweldige techno releases op hun naam staan waaronder het pas uitgekomen Coal Bath EP op Candela Rising.
De 21 jarige Dro Carey had gelijk mijn aandacht toen hij in 2010 zijn eerste release Venus Knock EP uitbracht op The Trilogy Tapes, het inmiddels befaamde label. Het was een vreemde audio aanval met dito beelden.
Volgende week zaterdag vindt Sonic Dread plaats te Paradiso. Sonic Dread wordt gehouden in het kader van Sonic Acts 2013 in samenwerking met Viral Radio. Dit jaar heeft het festival als titel “The Dark Universe”. Dus liefhebbers van de donkere kant van muziek kunnen hun hart ophalen op deze avond vol immense bassen, drones, dub, ontspoorde dancehall en obscuriteit.
Hieronder vind je alvast een voorproefje van de diverse artiesten die die avond acte de presence zullen geven.
The Bug feat. Flowdan
Dean Blunt
Patten
Mika Vainio
Loops Haunt
Sully
Coki
Kahn
Dead Fader
En als klap op de vuurpijl ook nog een mix als opwarmer voor de avond.
Sonic Acts XV – Saturday 23 February Night: Sonic Dread by Sonic Acts on Mixcloud
Ik zeg u, het was wederom een fantastisch jaar, zonder hierbij in de details te verzanden. Deze top tien kan in willekeurige volgorde beluisterd worden. Geen tags, geen genres, just music.
Enjoy!
Howse – Other ways (Tri Angle)
Szare -Nell Lane (Krill Music)
http://youtu.be/QeO7N4dQA2Y
Cuticle – Liquid Crystal Drink, Pour my dream (Not not fun records)
Eliphino – More than me (Somethink Sounds)
Burial – Rough Sleeper (Hyperdub)
http://youtu.be/wmVlUOzJ5BI
Tuff Sherm & PMM – Mere Wicca (Opal Tapes)
Shifted – Leather (Mote-Evolver)
Akkord – Persistence (Akkord)
Bandshell – Dust March (Hessle Audio)
Phon.o – Leave a light on feat. Tunde Olaniran (50weapons)
Delta Funktionen behoeft geen introductie. Zijn releases alsmede zijn dj-sets zijn vermaard. Naar aanleiding van Traces, het nieuwe album van Delta Funktionen ging Eclectro in gesprek met Niels Luinenburg.
Waarvoor kom je ’s ochtends je bed uit?
Koffie!
Beschrijf je werkdag eens.
Beginnen met koffie en e-mails checken. Daarna wat nieuws- en muzieksites langs en gedurende de middag en avond een beetje spelen met de gear. Later op de avond plaatjes luisteren en selecteren voor het weekend en in de tussentijd proberen mijn sociale leven te onderhouden.
Hoe ben je eigenlijk in de elektronica terecht gekomen?
Cassettebandjes! Ik denk dat ik de eerste 909-kick op mijn 6e hoorde en sindsdien is de zoektocht gestart!
Is er een plaat die jou heeft doen besluiten een keyboard aan te schaffen?
Niet zozeer een keyboard, maar meer een module: de Yamaha TX81Z. Het was de 154 – Strike LP op Delsin waar die volop werd benut. Niet echt eenvoudig te programmeren en het heeft wat processing nodig, maar nog steeds een bak waar ik vaak op terug val.
Ben je een techneut of volg je meer je gevoel in het creëren van tracks?
Op eerdere releases was ik vaak meer bezig met het technische deel. Met het album heb ik dat proberen los te laten en getracht een sterkere balans te vinden tussen techniek en gevoel. Techniek is leuk en interessant, maar als het gevoel ontbreekt, dan wordt het nooit een goede track.
Is het electro/acid geluid van je nieuwe album een logische verbreding van jouw geluidsspectrum? Of was t altijd al een onderdeel van?
Het is altijd een onderdeel van mijn spectrum geweest. Ik denk dat er in de Setup Serie op Ann Aimee ook duidelijk electro-invloeden te horen zijn, maar dan iets meer gestoeld op een techno-fundering. Het geluid van het album is in zekere zin ook een weerspiegeling van mijn DJ-sets waar altijd een fikse stapel aan electro en acid platen de revue passeert. Ik kreeg vaak de vraag wanneer ik eens meer ging produceren zoals mijn DJ-sets klinken. Ik denk dat ik met dit album aan die vraag redelijk heb voldaan 😉
Welke muziek zou je nooit uit je vingers kunnen krijgen?
Gitaarmuziek.
Hoe ontwikkel je je muzikaal? Hou je van alles bij, verdiep je je bewust in bepaalde muziekstromen?
Een paar jaar terug was ik altijd op zoek naar nieuwe (en oude) muziek, alle webshops af, bij tweedehands winkels langs. Ik wilde niets missen, want techno nam weer een meer spannende wending. Tegenwoordig blijft het bij diggen naar oude weapons. Hedendaagse techno vind ik oersaai en het volgt een soort zelfde patroon als waar minimal na twee jaar in verviel. Te veel techno is tegenwoordig gebaseerd op sounddesign, galmpje hier, donkere kick daar en weer een plaatje klaar. De fun ontbreekt een beetje en dat vind ik jammer. Uiteraard uitzonderingen daargelaten. Maar als het voor mij saai en voorspelbaar wordt, haak ik een beetje af en sla dan liever een zij-pad in. Ik haal tegenwoordig meer plezier uit het diggen naar oude jaren ’80 platen, en probeer dat dan weer te combineren met meer huidige elektronische muziek. Dat houdt het voor mij spannend en uitdagend.
Wat doe je als je niet aan nummers werkt?
Tijd spenderen met mijn vriendin, wat vrij vaak neerkomt op tracks uitwisselen en nerden over muziek.
Welke andere kunstvormen hebben je interesse?
Ik kan een film of een bezoek aan een museum op zijn tijd prima waarderen, maar de gedrevenheid die ik met muziek heb, heb ik niet met andere kunstvormen.
De eerste release van Bio Rhythm, een nieuw Nederlands Techno label, is een feit.
Labelboss Paul du Lac zei t volgende over zijn nieuwe label:” Tsja, een label met precies deze focus bestond eigenlijk nog niet in Rotterdam, en iemand moet dan toch het vuile werk opknappen…
Maar zonder gekheid, de inzet is (denk ik) om authentieke, diepe en ongepolijste house/techno tracks uit te brengen, en wie weet wat voor andere zijwegen nog meer. Kale tracks, die ik zelf in mijn sets zou kunnen draaien. Eigenlijk iets heel persoonlijks dus, zo’n catalogus volgens eigen smaak en visie aanleggen, nu ik erover nadenk. Een soort lang-gerekte dj-set, waarbij de amerikaanse invloed op mijn smaak waarschijnlijk moeilijk onder stoelen of banken is te schuiven.”
De volgende twee releases op stapel zijn een briljante 4 track EP van de boss himself en een release van de, voor liefhebbers van dik en rauw, Jamal Moss. Liefhebbers van groezelige techno hebben er in ieder geval een zeer fijn label bij.
Luister hier release nummers 2 en 3. Wil je meer? Vrijdag 27 april zal de eerste labelnight in samenwerking met SD records in Worm te Rotterdam plaats vinden.
Gloednieuwe gratis down te loaden EP van dé DFRNT. DFRNT is al jaren de ambassadeur van het nieuwe bass-geluid. Niet alleen is hij host van de Insight podcast, ook is hij “baas”van het Echodub label, en grondlegger van Cut Records waarop Actaeon uit komt. Daarnaast levert hij bijdragen aan Sitting Ovation, een site waarop diverse uitwassen van t bass-genre gereviewed worden en tutorials gegeven worden.
Op deze nieuwe EP slaat hij een enigszins andere weg in. De drie nieuwe nummers en de twee remixes gaan richting een wat minimalistische drum & bass geluid. Liefhebbers van ASC, Synkro en Indigo kunnen zeker hun hart ophalen. Eerder deelde DFRNT op Eclectro al zijn visie achter Cut Records, en deze EP is daar een mooi statement voor. Door emotie gedreven ruimtelijke drum & bass. Enjoy!
Fanu is een project van de Finse artiest Janne Hatula. Deze over-energieke artiest lijkt al zijn energie in een afgemeten spectrum aan breakbeats te stoppen. Op zijn nieuwe album, Serendipity, staan ritmes en breaks dus centraal. Met een behoorlijke dosis lak aan hipheid en de nieuwe stromingen binnen het genre bass komt hij met een zeer verfrissend album. Het geheel is gedompeld in een fijn sausje van weirdness.
Dit album brengt vergeten genres weer tot leven. Jungle, d’n b, vette ritmes zonder in cliches te vervallen. Zo nu en dan vliegt het geheel uit de bocht maar de melodieen op de achtergrond en de losse basjes houden het geheel toch nog op de weg. Het album bestrijkt het gehele scala van lichtvoetigheid tot duisternis. Maar zelf op de meest duistere momenten verschijnt er toch nog een knipoog. Een rapper die rapt over Patrick Swayzey bijvoorbeeld. De afsluitende sample van “Rave like it’s…..” zegt genoeg.
Absolute favoriet is ‘t nummer “I can’t sleep“. Hierin komt alles wat breaks en bass te genieten maakt in t algemeen tezamen.
De titel van t album betekent zoiets als ’t het vinden van iets onverwachts en bruikbaars terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders.
Luister en oordeel zelf – is het de juiste titel?
Roof Light (Gareth Munday) brengt sinds 2009 muziek uit, desondanks is de bekendheid niet erg groot. Tijd voor een kennismaking dus.
Het begon met de release op Styrax Records, de EP In your hands. Roof lights’ muziek ligt enigszins in het verlengde van toenmalig label genoot Synkro – noem het post dubstep of future garage. Check hier de video van Heart like an airport runway van de eerste EP.
Vandaar ook de release in datzelfde jaar op Echodub, het label wat ook muziek van Furesshu, Sines, Kingslaff en DFRNT uitbrengt.
De echte doorbraak kwam echter met de release van Harlem Power EP in 2010 op Prolific Recordings, het label van MJ Cole. In dat jaar verscheen ook het eerste echte album Kirkwood Gaps en de What makes you so special EP beiden op Highpoint Lowlife. De naam als future garage, post dubstep artiest was gevestigd. Hierna volgde een release op het label van Whistla’s L2S recordings wat ook muziek van Submerse uitbrengt, en met On The Third EP op Phuture Shock Musik en de Arcadian EP op Broken Bubble, beiden in 2011 uitgebracht, wordt de reeks releases afgesloten.
[PSM003] Rooflight – “On The Third” Taken from ‘On The Third’ EP OUT NOW by Phuture Shock Musik
Gareth’s muziek is lastig te omschrijven. Op downtempo momenten doet het aan Balam Acab en Blue Daisy en Babe Rainbow denken. Qua sfeer zijn er overeenkomsten met Burial door de verknipte stemfragmenten en strings. Op uptempo momenten zijn er overeenkomsten met Synkro, Submerse, Sines voornamelijk door de strakkere ritmes. In het geheel is Roof Light opgetogener dan bovengenoemde artiesten.
Roof Light heeft een zeer eigen organisch geluid weten te ontwikkelen. Hierin wandelen bassen rond in een schaduwrijk bos. Luisteren!