Het is niet de eerste keer dat we werk van Grim on Mbient uitstallen op Eclectro, maar de jaarmixes die hij elk jaar in elkaar draait zijn dan ook steengoed. Luister hier naar de mix van 2012 waarin maar liefst 55 tracks in een uur voorbij komen.
Dit jaar is de video jaarmix omgedoopt tot Muziekvideo Mashup. Met 35 van de meest toffe muziekvideo’s uit 2012 in 8 minuten. Qua muziek niet allemaal even Eclectrowaardig, maar dat mag de pret niet drukken.
2012 Music Video Mashup from Renier Mouthaan on Vimeo.
Wie dit weekend op Den Haag Centraal aankomt om TodaysArt te bezoeken, zal zich eerst even achter de oren krabben. Geen installaties op het treinstation, nergens bizarre kunst rondom de overheidsdepartementen: vindt het festival wel echt nú plaats?
Eenmaal aangekomen bij het Spuiplein blijkt het echt feest te zijn, maar wel van een veel kleiner formaat dan voorgaande jaren. Geen Paard, geen Korzo, geen Grote Markt, geen 14 optredens tegelijkertijd, maar slechts 3 hoofdlocaties en een programmering waarbij je alle artiesten kunt zien. Hoe pakt dat uit? De Eclectro-redactie praat je bij. Vrijdag: kampbeul Kurokawa heerst op vrijdag met ijzeren hand.
Anarchy Dance Theatre + UltraCombos – Seventh Sense
In het Theater aan het Spui, iets voor 8 uur ’s avonds, speel ik nogmaals mijn herinneringen af van de sublieme dansvoorstelling Cinématique, de openingsact van de TodaysArt-editie in 2010. Ik zag toen, zittend op precies dezelfde plek, voor het eerst in mijn leven dansers die via videomapping door een virtueel landschap bewogen, en de openingsact van deze editie, Anarchy Dance Theatre, belooft iets soortgelijks te gaan doen. De 2 dansers worden daarbij ondersteund door 8 pubers die blijkbaar rechtstreeks uit de schoolbanken geplukt zijn. Dat levert heel veel heel jong publiek in de vorm van vrienden en klasgenoten in de zaal op, maar niet per se een geweldige voorstelling, laat staan dat duidelijk wordt wat die jongeren precies op het podium doen. De dansers uit Taiwan laten veel moois zijn, soms knallen de videobeelden er echt enorm uit, maar vaak is het ook wat tam. Onbetwist hoogtepunt treedt op wanneer het podium getransformeerd wordt in een sterrenhemel, en de dansers de hele as van het universum laten schipperen. (Inge)
Ben Frost + Daníel Bjarnason + Sinfonietta Cracovia – Music for Sólaris
Allemaal hartstikke leuk en aardig hoor, het podium van het immense Lucent Danstheater vol proppen met tientallen klassieke musici en een moeilijk kijkende Frost, maar zonder duidelijke melodie of thematiek blijft het toch meer atmosferisch effectbejag dan de betere avonden met The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble of Murcof. Het is toch een beetje alsof je een uur lang naar de slotscene van een moeizame arthousefilm zit te kijken. Tel daar de vele dissonanten en subsonische clusterbommen bij op, en je snapt dat Frost en consorten niet voor de instant gratification gaan. Was dat maar waar. (Inge)
InnerAct – Canto Ostinato Audio Visual
Canto Ostinato is natuurlijk de ultieme muziek voor autisten die hun muziek voorspelbaar en mooi willen hebben. Het klassieke stuk bestaat uit een handvol melodieën die de uitvoerders naar eigen inzicht door elkaar heen mogen gooien, en ook InnerAct weet daar met de combinatie harp-door-een-effectenbak en synthesizer een erg mooie interpretatie van te geven. Tel daar de akoestiek van het Atrium bij op, en je weet dat je goed zit. Maar ja. Als je de melodieën eenmaal kent en de trucs van de knoppenjongen door hebt, dan ga je je soms toch storen aan de wel erg Ibiza Lounge 13-achtige baslijn die weerhaak noch schuurpapier kent. Ook de gemoduleerde harp associeer je af en toe verdacht veel met de kitscherige huiskamer van je oudtante. InnerAct: schroom niet, ram die effectenbakken vol open, en geef ons die grotemannenbaslijnen die we onder de prachtige melodieën willen horen. We kunnen het echt aan! (Inge)
Ryoichi Kurokawa – syn_
In het Lucent Danstheater verschijnt opeens de Japanse beeld- en geluidsgeweldenaar Ryoichi Kurokawa. De locatie verplicht je om te gaan zitten, en dat is maar goed ook. Kurokawa vuurt vanuit zijn Apple-bunker via twee enorme beeldschermen en een leger speakers op mitrailleursnelheid een gruwelijke hoeveelheid overweldigd beeld en geluid op de nietsvermoedende kijkers af. Afgetakelde amfibieën, vogels en mensen flitsen voorbij in futuristische kleuren, afgewisseld met imposant snel bewegende vectorlijnen.
Dat multisensorische geweld overweldigt iedereen. Een kind drukt zijn vingers zo diep mogelijk in zijn oren, terwijl een rij verder iemand stevig met de ervaring mee headbangt. Een passieve breakcore-ervaring dus, sterk en meedogenloos gelanceerd door de timide Kurokawa. De beste man kijkt naar zijn laptops als een kampbeul die de esthetiek van een slachtpartij beoordeelt, en ziet dat het goed is. Dat vindt het publiek ook, want de gruwelijke hoeveelheid energie die Kurokawa op de bezoekers afstuurt zorgt ervoor dat mensen tussendoor al massaal gaan klappen en joelen, iets wat je in dit genre bijna nooit meemaakt. Het is daarnaast bijna ongelofelijk dat de Japanner met een waardige opvolger kan komen voor zijn vorige audiovisuele werk, Rheo. (Triptan & Inge)
Mohn (Wolfgang Voigt + Jörg Burger)
De overgang van Kurokawa naar Mohn voelt alsof je met een tijdmachine van de toekomst teruggaat naar het verleden. De jaren 70 herleven bij deze twee in smetteloos wit geklede en prototypisch ogende Duitsers die zo uit een oldschool pornofilm weggelopen lijken en hun tent hebben opgezet in het Atrium. Muzikaal schippert het tussen Biosphere-ambient (mooi!), nietszeggende soundscapes (saai!) en slowmotiontechno (slim!). Voor het tijdstip is het alleen wat zwaar: bij de start van de nacht wil je toch rustig richting het bier en de dansvloer, en voor beide leent Mohn zich absoluut niet. (Inge)
Filosofische Stilte
Het mag bekend zijn: Eclectro heeft een zwak voor de piepjonge Hagenees en zijn stoere beats & blips. In de foyer van het Lucent Danstheater durft het publiek de overgang van de visuele kunst naar de dansvloer nog niet te maken, maar reageert wel enthousiast op wat Filosofische Stilte laat horen. En gelijk hebben ze, want het knalt weer dat het een aard heeft. 8bit synths, ratelende hihats, diepzeebassen: het is feest wat hij laat horen. (Inge)
Shigeto
En dan, eindelijk, gaat het los, en dat is te danken aan Shigeto. Op zijn album Lineage klinkt hij vooral relaxed, maar live is het knallen en kneiteren. Shigeto drumt live (en hoe, lieve mensen, en hoe!), draait aan knoppen, doet wat vrolijke aankondigingen, zweet als een waterballon onder een zonnebank, en stuurt bakken vol stoere LA beats de zaal in. Eindelijk kan er dus écht gedanst worden, en dat gebeurt daarom ook. Tuurlijk, het blijft een kunstfestival, dus moshpits blijven achterwege, maar werken doet het. (Inge)
Dead-cert & Pre-cert Home Entertainment DJ’s (Andy Votel & Demdike Stare)
Mooi is dat. Gaat het eindelijk los, drukken Andy Votel en Demdike Stare die nieuwe energie resoluut de kop in. Het duo pakt de draad van Shigeto niet op, maar laat het een paar minuten stilvallen, en komt dan zonder gewetensbezwaren met een blokje dark ambient. Ideaal natuurlijk, om 2 uur ’s nachts. Net wat je nodig hebt. De zaal loopt daarom ten dele leeg, en wat achterblijft wil zo graag dansen dat echt élke hint van een basdrum of hihat aangegrepen wordt voor een kleine polonaise. Na een handvol minuten gaat het duo alsnog voor de beats in de vorm van wat jazz, electro en new wave. Aan de ene kant is dat jammer, aan de andere kant heeft het ook wel zijn charme dat de set ingetogen blijft. Daarnaast is elke nieuwe plaat een extreme verrassing, want de rode draad is vooral dat Votel en Stare backstage de rode draad verbrand hebben. (Inge)
TodaysArt lijkt een andere weg ingeslagen te zijn.
Aanstaand weekend is het alweer tijd voor de achtste editie van TodaysArt. Dit Haagse festival presenteert al jaren een smaakvol multidisciplinair programma waar Eclectro graag aanwezig is! Ook dit jaar zijn we er weer bij, en vandaag krijg je van ons dé must-see acts op je bord. Missen we nog iets? We horen graag jouw favoriet in de reacties.
Dat TodaysArt niet alleen muzikaal interessant is weten we al langer, zo was ook de eerste tip die ik binnen kreeg een expositie. Collega Joost gaat zeker even kijken bij Global Groove, de expositie in de oudste nog in gebruik zijnde electriciteitscentrale van Nederland, aan het Constant Rebecqueplein. “Ik ben erg benieuwd naar de locatie, maar minstens zo benieuwd naar de bijdrage van Dick Raaijmakers, toch één van ’s Neerlands grondleggers van de elektronische (kunst)muziek.”
Ook muzikaal gezien heeft Joost er zin in: “Wat te denken van Mark van Hoen in het Lucent Danstheater. De Eclectro-lezer op leeftijd herinnert zich wellicht zijn prachtige ambient-meets-pop werk als Locust, uit de jaren ’90. Of zijn minstens zo mooie albums uit het vorige decenium. Vooral The Warmth Inside You heeft een bijzondere plek in mijn hart: herfstig, melodieus, spannend. Benieuwd hoe dat klinkt in de enorme zaal van het Lucent Danstheater.”
Waar de brug tussen elektronische en klassieke muziek vaker langskomt op TodaysArt krijgen we dit jaar wel een hele interessante. Pantha du Prince maakte samen met een aantal klassieke componisten een stuk op de grens tussen klassiek en elektronisch, en zal ook live vertaald worden met orkest. Vooral schrijver Vincent is daar érg benieuwd naar.
Inge is een oudgediende, blijkt uit zijn advies. “Ja, er staan véél namen die zeker tof zijn. Futuristische beats van Filosofische Stilte en Shigeto (vrijdag, Lucent Danstheater), bezwerend dansgeweld van Ikonika en Phon.o (zaterdag, Lucent Danstheater), kunstenaarselektronica van Mohn (Stadhuis, vrijdag) en Pantha Du Prince (Lucent Danstheater, zaterdag): it’s all good.”
“Maar”, vervolgt hij, “wat TodaysArt écht het bezoeken waard maakt, is de volstrekte willekeur waar je jezelf aan kunt overgeven. Er is op zo weinig vierkante meters zo veel vernieuwends te zien, te horen en te voelen, dat je jezelf een weekend lang in een andere wereld waant. Ga zo vroeg mogelijk op de avond naar Den Haag, vergeet even dat er een tijdsschema is, en loop gewoon blanco de vele tentoonstellingen, exposities, installaties en officieus betrokken podia langs. Denk daarbij niet in namen, maar denk in ervaringen. Je zult niet teleurgesteld worden.”
Renier is vooral benieuwd naar het nieuwe project van Ryoichi Kurokawa nadat hij erg onder de indruk was van zijn project RHEO (tweemaal zelfs). Ook tipt hij het optreden van Julien Mier, die eerder dit jaar een pracht EP uitbracht. Ik sluit mij daar zelf ook volledig bij aan!
Tenslotte vroegen wij Danielle Boelling van TodaysArt nog tips te geven over de wat minder voor de hand liggende bezienswaardigheden. Als eerste tipt zij InnerAct: Canto Ostinato Audio Visual, een Nederlandse productie van Gwyneth Wentink (harp), Wouter Snoei (sonoloog) en Arnout Hulskamp (videokunstenaar). Zij vertonen een bewerking gemaakt van het beroemde stuk Canto Ostinato van Simeon ten Holt.
Ook Chris Salter + TeZ – Displace 2.0 is een must-see wat Danielle betreft: “Bezoekers lopen door verschillende omgevingen en worden blootgesteld aan zintuiglijke ervaringen zoals geur, smaak, zicht, geluid, aanraking en proprioceptieve stimuli. In het begin zijn deze verschillende zintuiglijke prikkels van elkaar gescheiden, maar uiteindelijk worden de prikkels sterker en veroorzaken ze intense, bijna hallucinatie-achtige ervaringen.”
Zien we iets cruciaals over het hoofd? We horen het hieronder graag van je! Zo niet, dan zien we je aanstaand weekend!
Ja ja, nu weten we het wel met al dat nostalgische terugkijken. De laatste keihard geworden oliebol is weggespoeld met een slok doodgeslagen champagne, je oma heeft het rode lintje met de kerstkaarten naar beneden gehaald en je vriendin is al bijna twee weken wanhopig aan het spinnen in de sportschool: 2012 is begonnen! In het laatste jaar dat de Maya’s ons op deze aardkloot vergunnen staat er ongetwijfeld een hoop moois te gebeuren. De Eclectro-redactie blikt vooruit: waar hebben zij in 2012 hun hoop op gevestigd?
Vincent heeft zin in: “Het jaarlijkse uitje naar Pearl Jam, dit keer in het nieuwe Ziggo Dome. Ook is het nieuwe album van Nosaj Thing bijna af en hoop ik dat hij daarmee de wat ingekakte L.A. beat scene weer wakker schudt. En als laatste kijk ik uit naar het dubbele mixalbum van grootmeester Kevin Saunderson. Het voorproefje smaakte in elk geval naar meer!”
Inge heeft zin in: “Orbital live: Sinds 1998 ben ik fan van het duo (hoewel het de laatste jaren nogal afgenomen is, gezien a: het opdoeken van de act en b: de middelmatige singles na de reünie), en 13 april staan de broers Hartnoll in de Melkweg. Het zal tegenvallen, maar dat neem ik op de koop toe. Ik heb heel veel zin in veel avonden met steeds populairder wordende breed draaiende dj’s, zoals Benji B, Theo Parrish, Jackmaster en het Rotterdamse Strange Fruit-duo Thelonious en Lucky Dubz. Weg met die kaders! Ik wil geen idee hebben waar ik aan begin, en er gewoon blind op kunnen vertrouwen dat de dj de goede keuzes maak. Als laatste heb ik zin om weer elektronica-artiesten te gaan interviewen. Ik heb het jaren niet meer gedaan omdat ik er weinig interessants uit kreeg, maar onder meer door de videoserie ‘eclectisch koken met‘ ben ik erachter gekomen dat met een onconventionele aanpak ik alsnog iets moois naar boven kan krijgen. We gaan het zien.”
Roy heeft zin in: “Een korte, heftige winter en een lange zomer met mooie, en vooral vernieuwende muziekfestivals. Een nieuwe Burial-plaat met bijbehorende kraakpanden-livetour. Nieuwe albums van Tool, Porcupine Tree en Portishead, en daarnaast nog even afstuderen. Als ik het zo bekijk zet ik mijn geld vooral in op het laatste.”
Joost heeft zin in: “Het langverwachte album van Orgue Electronique voor Creme Organization. De onbetwiste koning van de Neder-chicago kondigt het al een eeuwigheid aan, in 2012 gaat meest uitgestelde album van Nederlandse bodem vast en zeker verschijnen. Het nieuwe album van Claro Intelecto op Delsin. De EP vooraf klinkt alvast veelbelovend, het introverte en melodieuze geluid van Stewart en het liefhebbers-label Delsin zijn een match made in heaven. Als laatste: het moment dat COLORS aankondigt Dubbel Dutch geboekt te hebben.. die avond staan er zeker meer mensen op de boxen dan op de vloer!”
Triptan heeft zin in: ‘Een sterk drag album (denk King Night) dat het genre weer een stap verder brengt. Ik hoop op White Ring, maar het kan zo een ander zijn. Ten tweede een nieuw album van Psyclon Nine, waar ik vorig jaar al wat over hoorde in de digitale wandelgangen. Ten derde: de nieuwe Autoclav1.1.’
Katrien heeft zin in: “Een jaar boordevol muzikale ontdekkingen zoals het werk van nieuwkomers Container en Objekt. Verder ben ik benieuwd naar de muzikale lijn die Scuba op ‘Personality’ zal vervolgen en Burial natuurlijk. Zal ik eindelijk Nicolas Jaar live aan het werk durven zien?”
Waar kijken jullie naar uit in 2012? En wat willen jullie zeker niet horen, de komende twaalf maanden? We lezen het graag in de comments!
Tijdens het Eclectro-bezoek aan de studio van de Rotterdamse technoact Duplex voor de videoserie ‘eclectisch koken met‘ mochten Renier en ik ook alvast wat gloednieuw materiaal van John Matze en Chris Callahan horen. Dat klonk érg goed, en in samenwerking met Duplex biedt Eclectro je daarom een exclusieve sampler van het nieuwe materiaal van deze Rotterdamse techno-act.
Daarnaast vind je hieronder een exclusieve eerste versie van ‘Autosug’, de openingstrack van de nog altijd prachtige langspeler Late Night Driving uit 2006. In de studiovideo staat deze track ook centraal, waarbij John en Chris stap voor stap uitleggen hoe ‘Autosug’ tot stand is gekomen. We kunnen daarnaast al verklappen dat Duplex’ studiotip één van de beste is die we tot nu toe zijn tegengekomen.