Wie dit weekend op Den Haag Centraal aankomt om TodaysArt te bezoeken, zal zich eerst even achter de oren krabben. Geen installaties op het treinstation, nergens bizarre kunst rondom de overheidsdepartementen: vindt het festival wel echt nú plaats?

Eenmaal aangekomen bij het Spuiplein blijkt het echt feest te zijn, maar wel van een veel kleiner formaat dan voorgaande jaren. Geen Paard, geen Korzo, geen Grote Markt, geen 14 optredens tegelijkertijd, maar slechts 3 hoofdlocaties en een programmering waarbij je alle artiesten kunt zien. Hoe pakt dat uit? De Eclectro-redactie praat je bij. Vrijdag: kampbeul Kurokawa heerst op vrijdag met ijzeren hand.

Anarchy Dance Theatre + UltraCombos – Seventh Sense

In het Theater aan het Spui, iets voor 8 uur ’s avonds, speel ik nogmaals mijn herinneringen af van de sublieme dansvoorstelling Cinématique, de openingsact van de TodaysArt-editie in 2010. Ik zag toen, zittend op precies dezelfde plek, voor het eerst in mijn leven dansers die via videomapping door een virtueel landschap bewogen, en de openingsact van deze editie, Anarchy Dance Theatre, belooft iets soortgelijks te gaan doen. De 2 dansers worden daarbij ondersteund door 8 pubers die blijkbaar rechtstreeks uit de schoolbanken geplukt zijn. Dat levert heel veel heel jong publiek in de vorm van vrienden en klasgenoten in de zaal op, maar niet per se een geweldige voorstelling, laat staan dat duidelijk wordt wat die jongeren precies op het podium doen. De dansers uit Taiwan laten veel moois zijn, soms knallen de videobeelden er echt enorm uit, maar vaak is het ook wat tam. Onbetwist hoogtepunt treedt op wanneer  het podium getransformeerd wordt in een sterrenhemel, en de dansers de hele as van het universum laten schipperen. (Inge)

Ben Frost + Daníel Bjarnason + Sinfonietta Cracovia – Music for Sólaris

Allemaal hartstikke leuk en aardig hoor, het podium van het immense Lucent Danstheater vol proppen met tientallen klassieke musici en een moeilijk kijkende Frost, maar zonder duidelijke melodie of thematiek blijft het toch meer atmosferisch effectbejag dan de betere avonden met The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble of Murcof. Het is toch een beetje alsof je een uur lang naar de slotscene van een moeizame arthousefilm zit te kijken. Tel daar de vele dissonanten en subsonische clusterbommen bij op, en je snapt dat Frost en consorten niet voor de instant gratification gaan. Was dat maar waar.  (Inge)

InnerAct – Canto Ostinato Audio Visual

Canto Ostinato is natuurlijk de ultieme muziek voor autisten die hun muziek voorspelbaar en mooi willen hebben. Het klassieke stuk bestaat uit een handvol melodieën die de uitvoerders naar eigen inzicht door elkaar heen mogen gooien, en ook InnerAct weet daar met de combinatie harp-door-een-effectenbak en synthesizer een erg mooie interpretatie van te geven. Tel daar de akoestiek van het Atrium bij op, en je weet dat je goed zit. Maar ja. Als je de melodieën eenmaal kent en de trucs van de knoppenjongen door hebt, dan ga je je soms toch storen aan de wel erg Ibiza Lounge 13-achtige baslijn die weerhaak noch schuurpapier kent. Ook de gemoduleerde harp associeer je af en toe verdacht veel met de kitscherige huiskamer van je oudtante. InnerAct: schroom niet, ram die effectenbakken vol open, en geef ons die grotemannenbaslijnen die we onder de prachtige melodieën willen horen. We kunnen het echt aan! (Inge)

Ryoichi Kurokawa – syn_

In het Lucent Danstheater verschijnt opeens de Japanse beeld- en geluidsgeweldenaar Ryoichi Kurokawa. De locatie verplicht je om te gaan zitten, en dat is maar goed ook. Kurokawa vuurt vanuit zijn Apple-bunker via twee enorme beeldschermen en een leger speakers op mitrailleursnelheid een gruwelijke hoeveelheid overweldigd beeld en geluid op de nietsvermoedende kijkers af. Afgetakelde amfibieën, vogels en mensen flitsen voorbij in futuristische kleuren, afgewisseld met imposant snel bewegende vectorlijnen.

Dat multisensorische geweld overweldigt iedereen. Een kind drukt zijn vingers zo diep mogelijk in zijn oren, terwijl een rij verder iemand stevig met de ervaring mee headbangt. Een passieve breakcore-ervaring dus, sterk en meedogenloos gelanceerd door de timide Kurokawa. De beste man kijkt naar zijn laptops als een kampbeul die de esthetiek van een slachtpartij beoordeelt, en ziet dat het goed is. Dat vindt het publiek ook, want de gruwelijke hoeveelheid energie die Kurokawa op de bezoekers afstuurt zorgt ervoor dat mensen tussendoor al massaal gaan klappen en joelen, iets wat je in dit genre bijna nooit meemaakt. Het is daarnaast bijna ongelofelijk dat de Japanner met een waardige opvolger kan komen voor zijn vorige audiovisuele werk, Rheo. (Triptan & Inge)

Mohn (Wolfgang Voigt + Jörg Burger)

De overgang van Kurokawa naar Mohn voelt alsof je met een tijdmachine van de toekomst teruggaat naar het verleden. De jaren 70 herleven bij deze twee in smetteloos wit geklede en prototypisch ogende Duitsers die zo uit een oldschool pornofilm weggelopen lijken en hun tent hebben opgezet in het Atrium. Muzikaal schippert het tussen Biosphere-ambient (mooi!), nietszeggende soundscapes (saai!) en slowmotiontechno (slim!). Voor het tijdstip is het alleen wat zwaar: bij de start van de nacht wil je toch rustig richting het bier en de dansvloer, en voor beide leent Mohn zich absoluut niet. (Inge)

Filosofische Stilte

Het mag bekend zijn: Eclectro heeft een zwak voor de piepjonge Hagenees en zijn stoere beats & blips. In de foyer van het Lucent Danstheater durft het publiek de overgang van de visuele kunst naar de dansvloer nog niet te maken, maar reageert wel enthousiast op wat Filosofische Stilte laat horen. En gelijk hebben ze, want het knalt weer dat het een aard heeft. 8bit synths, ratelende hihats, diepzeebassen: het is feest wat hij laat horen. (Inge)

Shigeto

En dan, eindelijk, gaat het los, en dat is te danken aan Shigeto. Op zijn album Lineage klinkt hij vooral relaxed, maar live is het knallen en kneiteren. Shigeto drumt live (en hoe, lieve mensen, en hoe!), draait aan knoppen, doet wat vrolijke aankondigingen, zweet als een waterballon onder een zonnebank, en stuurt bakken vol stoere LA beats de zaal in. Eindelijk kan er dus écht gedanst worden, en dat gebeurt daarom ook. Tuurlijk, het blijft een kunstfestival, dus moshpits blijven achterwege, maar werken doet het. (Inge)

Dead-cert & Pre-cert Home Entertainment DJ’s (Andy Votel & Demdike Stare)

Mooi is dat. Gaat het eindelijk los, drukken Andy Votel en Demdike Stare die nieuwe energie resoluut de kop in. Het duo pakt de draad van Shigeto niet op, maar laat het een paar minuten stilvallen, en komt dan zonder gewetensbezwaren met een blokje dark ambient. Ideaal natuurlijk, om 2 uur ’s nachts. Net wat je nodig hebt. De zaal loopt daarom ten dele leeg, en wat achterblijft wil zo graag dansen dat echt élke hint van een basdrum of hihat aangegrepen wordt voor een kleine polonaise. Na een handvol minuten gaat het duo alsnog voor de beats in de vorm van wat jazz, electro en new wave. Aan de ene kant is dat jammer, aan de andere kant heeft het ook wel zijn charme dat de set ingetogen blijft. Daarnaast is elke nieuwe plaat een extreme verrassing, want de rode draad is vooral dat Votel en Stare backstage de rode draad verbrand hebben. (Inge)

TodaysArt lijkt een andere weg ingeslagen te zijn.
Zo zijn er een paar belangrijke venues verdwenen die vorige jaren belangrijke trendsetters waren voor het festivalgevoel. Het meest mist het Paard, maar ook de  Korzo en – langer geleden –  Club 7. Die podia zijn plekken waar je met een gerust hart een biertje uit je handen kon laten vallen en van zaal kon wisselen zonder de voorstelling te verstoren.