We zijn alweer aanbeland bij de elfde editie van de Eclectro Podcast. Deze editie is gemixt en gecompileerd door Easyrider. Een fraaie trip langs soundscapes, downtempo, breakbeats, obscure acapellas en nog veel meer moois. Deze compilatie zoals hij het zelf noemt is het bewijs dat je geen bekende naam hoeft te hebben om iets moois in elkaar te zetten. Enjoy! Lees verder
Januari en februari liggen achter ons. Heel voorzichtig mogen we gaan hopen op straaltjes zon, fluitende vogeltjes en terassen. Om die voorzichtige hoop te ondersteunen draaide Morgan Brancato voor de Eclectro Podcast deze heerlijke set met funk, breaks en grooves in elkaar. We horen J Dilla, Pete Philly & Perquisite en DJ Shadow maar ook Portishead en Hidden Orchestra. Een fijn begin van een nieuwe serie mooie podcasts waarin we gerenommeerde namen afwisselen met opvallend talent! Geniet ervan.
Eclectro podcast: Morgan Brancato by Eclectro on Mixcloud
Tracklist:
1 Micatone – Mars
2 Paval Dovgal – Ahu Tongariki
3 Bird Up – Cheers (X-ecutioners Mix)
4 Billie Holiday – Lady Sings The Blues
5 Kid Koala – Scurvy
6 Nightmares On Wax – Les Nuits
7 Pete Philly & Perquisite – Grateful
8 Hidden Orchestra – Dust
9 Portishead – Sour Times
10 Lalo Schifrin – Danube Incident
11 Prefuse 73 – Altoid Addiction Interlude
12 Zebulon – Tom Drunk !?
13 Long Arm – After 4AM
14 J Dilla – Rebirth Is Necessary
15 Jermajesty – Nothing Like Bomb Music From The West
16 Guts – Back To The New School
17 Seda – Breek 4
18 The Real Fake MC – My Old Turntable
19 Dj Shadow – From The Old School
20 Charles Webster – Be No-One
21 Ross 154 – Within You
22 J To The C – NoNo
23 I.N.T. – Dickriders
24 Visioneers – Rocket Man (Afrolatin Joint)
25 The Quantic Soul Orchestra – Something That’s Real
26 Andres – We Run Things Side
27 Funk Inc. – Smokin’At Tiffany’s
28 Romano Rizzati – Shake No 5B
De Eclectro podcast is ook beschikbaar als download
Hup, daar gaat het eerste goede voornemen. Ik had nog zo gezegd dit jaar naar Orbital te gaan in de Melkweg, en blijkbaar ben ik nu al te laat om kaarten te kopen. Gezien de 2 nieuwe tracks van Orbital (dat na 15 succesvolle jaren in 2004 ophield en in 2009 aankondigde weer vrolijk verder te gaan) is het alleen de vraag hoe erg ik dat vind. De eerste single van het in april te verschijnen Wonky, ‘New France‘ (met Zola Jesus achter de microfoon) manifesteert zich als een tranceplaat met een rockstructuur. Ergens doet het vanwege de zang nog denken aan vroegere tijden met ‘Halcyon and On and On’, maar het klinkt vooral als achtergrondmuziek bij een opzwepend moment in de lokale bouwwinkel tijdens jaargang 14 van ‘Eigen Huis & Tuin’.
Het is niet voor het eerst dat Orbital teleurstelt. Latere albums bevatten steevast een ongelofelijke misser, zoals ‘Pants’ (op Blue Album) en ‘Oi!’ (The Altogether). Op de dubbele a-kant Don’t Stop Me / The Gun Is Good uit 2010 deed ‘The Gun Is Good’ me ook heftig met de ogen knipperen. Kom je híermee op de proppen na een sabbatical van een half decennium? Het gekke is dat je tussen alle kermisgeluiden door nog wel hoort dat het Orbital is, want soms komen er prachtige melodieën voorbij (zoals de brug rond 3 minuten). Ook ‘Don’t Stop Me’ bewijst dat de Hartnolls prima in staat zijn om hun gepatenteerde geluid in een moderne jas te stoppen.
Het feit dat Paul en Phil Hartnoll nieuwe wegen inslaat is alleen maar te bejubelen. Diep van binnen wil ik alleen maar een nieuwe versie van In Sides, maar ik weet ook wel dat dat onzin is. We zijn inmiddels 16 (!) jaar verder, het is 8 jaar geleden dat Orbital zijn laatste langspeler uitbracht, en in die periode is er veel gebeurd waar Orbital zijn voordeel mee kon doen. Het jammere is alleen dat de broers Hartnoll uit die periode primair elementen hebben meegenomen die ik zelf vooral probeer te vergeten, zoals de typische tranceprogrammering van de TR909-drumcomputer, plastic fantastic-synths, overstuurde Boys Noise-melodieën, en composities die bedoeld zijn om de luisteraar elke 10 seconde weer bij de les te krijgen.
Hoe langer ik erover nadenk, des te sipper word ik ervan. Toen ik Phil Hartnoll in 2008 live zag met Long Range had ik al sterk het vermoeden dat het beste er wel vanaf was, vooral toen in het interview daarna bleek dat hij zich echt van geen kwaad bewust was. En hoewel ik zowel de soloplaat van Paul (The Ideal Condition) als Phil (Madness and Me, samen met Nick Smith) positief recenseerde, zijn de heren blijkbaar op de plaats en tijd aangekomen dat het een beetje sneu wordt. Wie vertelt hun het slechte nieuws en beschermt ze tegen zichzelf, voordat ze nog meer brokken maken en we Orbitals geweldige nalatenschap onbedoeld gaan devalueren?
In de categorie hoogtepunten: op de foto met absolute bonusheld Phil Hartnoll na het interview in 2008.
Het Rotterdamse Lowriders Recordings komt 14 februari met een nieuw release. HALP, ook bekend als Thomas de Rijk, brengt dan de Tic Tac Toe EP uit. Een zeven tracks tellende release die zowel digitaal als op vinyl uit komt.
Het is een sterke EP geworden die, mede door de remixen, ook erg divers is. Zo is de titeltrack een nerveuze breakbeat track met fijne vocalen van Kissy. De tracks Baby maakt gebruik van een populairder geluid zoals we dat ook van Hudson Mohawke kennen. Kenmerkend in het werk van HALP zijn de vocal samples die overal langs komen. Zo ook in Bek waarin de electrokant meer wordt opgezocht.
Hoogtepunten van de EP zijn voor mij echter de remixen. Te beginnen met een vuige remix van Baby door SDUK. De breakbeat is opgebouwd uit een hardcorekick en het kenmerkende geluid van de track is wat meer uitgetrokken. Dit moet heerlijk klinken over een flink geluidssysteem. Starkey maakt van de track Field een meer laidback plaat die na de break een duistere breakplaat blijkt te zijn. Tot slot komt held, en mijn favoriet, Krampfhaft (die de plaat ook gemasterd heeft). Krampfhaft gaat sowieso de man van het jaar worden en bewijst dit ook met deze remix. Hij maakt van Tic Tac Toe een dampende, opzwepende breakbeat plaat die makkelijk meekan met het geluid van Hudson Mohawke en Rustie. Een duidelijke feesttrack die bijvoorbeeld op de deze avond op 5 Days Off langs kan komen.
Conclusie: een hele fijne ep die heel divers is geworden door de verschillende remixers. De fysieke release is vanaf 14 februari te verkrijgen via Clone.
Glowsticks! Akai-samplers! Housebroeken! Slechte piano’s! Breakdance! Niets zo mooi als de uk hardcore uit begin jaren negentig, toen heel Engeland en omstreken bakken xtc naar binnen werkte en op acts als The Prodigy, SL2 en Acen danste. Ik was er zelf te jong voor, maar wat had ik graag die periode op de dansvloer meegemaakt (en niet als 12-jarige met een doos SA-90-tapes vol dubieuze opnamen van de radio en obscure mixtapes van mijn oudere broer).
Gelukkig wordt sinds het nieuwe millennium elke muziekstroming genadeloos gerecycled, waaronder de oldschool breakbeat. Naast 030303 in Utrecht zijn ook de jongen van de Amsterdamse Lemon Community daar een groot fan van. Zo hebben de zuurliefhebbers op 17 december een nieuwe editie van Lemon Rave gepland in OT301, met als headliner Mark Archer, geestelijk vader van genre-icoon Altern-8. Om het maagzuur alvast een beetje op gang te krijgen heeft Archer een promomix gemaakt met een dik half uur krakende synth stabs, Mister Kirks, hoovers, amens en Juno’s.
Geïnteresseerd geraakt naar de avond in Amsterdam (met naast Archer onder meer Gameboys A Gogo en Endfest)? Dan hebben we goed nieuws, want Eclectro mag 2 vrijkaarten voor Lemon Rave weggeven. Kans maken? Check dan het Lemon Community-evenement op Facebook en vertel op het prikbord wat jij Mister Kirk zou willen vertellen over zijn zoon. De organisatie neemt vervolgens contact op met de winnaars. Succes!
Alhoewel mijn voorspellende vermogens bijzonder beperkt zijn, blijkt dat ik het laatst toch een keer bij het rechte eind had. Bij de dance-afdeling van de Grote Prijs van Zuid-Holland ging namelijk Db-eat met de hoofdprijs naar huis, terwijl Shambok bij de fotofinish als tweede eindigde. Bij mijn jurywerk in de voorronde en hier op Eclectro had ik beide acts getipt als vermoedelijke winnaars, en iemand zij dank werd dit een keer bewaarheid.
De jury beschreef tijdens de finale op 1 april in de Rotterdamse Vibes Db-eat als ‘een aanstekelijke act met urgentie‘. Geen idee wat dat betekent, maar wie de liveset van de avond zelf hoort snapt misschien al snel waarom Thomas Gerbrands het prijzenpakket mee terug naar Delft mocht slepen. Wat alleen wél apart is, is dat de prijswinnende liveset al eerder op Soundcloud stond dan dat de finale plaatsvond. Rest de vraag: heeft Thomas tijdens zijn optreden Patience wel of niet uitgespeeld? Antwoord: nee 🙂
Shambok is het nieuwe project van voormalig Suwu3-bandlid Vincent van der Griend. Deze drum ’n bass-act pakte in 2004 de publieksprijs bij de Grote Prijs van Nederland, en ik was altijd een groot fan van de act. Medio 2008 gooide de act de handdoek in de ring, waarna Van der Griend samen met Plastikpeople-labeleigenaar Vincent Frerichs aan de slag ging met Shambok.
Ruim 2 jaar later is het resultaat verschenen in de vorm van de langspeler Little Machines Inside. Op overtuigende wijze roomt het duo daarop het beste af van wat Chemical Brothers, Underworld en Orbital deden in de jaren negentig, aangevuld met live gitaar en drums. De fysieke versie is bijna klaar, terwijl de digitale variant al via iTunes beschikbaar is.
Het resultaat is dubbel. Aan de goede kant van de lijn zitten de heldere productie, sterke tracks en overvloedige energie. Daar staat tegenover dat het geluid soms gedateerd aandoet en hier en daar uit de bocht vliegt. Puristen zullen er van gruwen, nostalgische liefhebbers (zoals ik) zullen er grotendeels van smullen, en bij het grote publiek kan dit een klein magazijn potten breken. Ik ben benieuwd hoe Eclectro-bezoekers hierop reageren!
Dj Rich-Ears, eerder goed voor het aller-, aller-, állerbeste van Autechre, heeft zijn Perfect-mixserie uitgebreid met het aller-, aller-, állerbeste van, jawel, Orbital. Hij deed dit voor het Eerste Hulp bij Plaatopnamen-weblog (en tegelijkertijd voor Het Zesde Vlak), en dat levert een mooi overzicht op van de voor mij meest invloedrijke elektronica-act ooit. Niels Aalberts, de man achter EHPO, schreef daarnaast een gepassioneerde toelichting bij de 2 uur durende compilatie.
De grote vraag is natuurlijk of dit wel écht het beste is van Orbital. Nu is elke keuze arbitrair, maar ik weet wel zeker dat er er 1 plaat node mist: ‘Out there somewhere part 2‘. Ik heb beide broers Hartnoll mogen interviewen (hier met Paul, hier met Phil), en beide gaven aan dat dit eigenlijk dé plaat is die het beste definieert wat zij met Orbital voor ogen hadden.
Rest de vraag: wat nu? Na de opsplitsing in 2004 bleken bloed toch te gaan waar het niet kon komen, en dat betekende in 2009 een tour en in 2010 nog meer optredens én een nieuwe en zowaar acceptabele single met een dubbele a-kant: ‘Don’t Stop Me / The Gun is Good‘. Wie weet moet Rich-Ears dus over 10 jaar weer een hele nieuwe best of maken. Ik hoop het.
Perfect Orbital by Rich-Ears productions (download de mix via zshare)
“Van De-Grote-Vier-in-Dance die in de eerste helft van de jaren ’90 klassieke albums uitbrachten én de grote podia van alle Europese festivals onveilig maakten is, zeker op plaat, Orbital mijn favoriet. In tegenstelling tot Leftfield bleef het niet bij 1 legendarisch album en was het duo subtieler en melodieuzer dan zowel Underworld als The Chemical Brothers. En daarmee uiteindelijk ook tijdlozer. Verspreid over verschillende albums en 12″’s staan meer klassieke tracks die ik nog regelmatig opzet en, geheel in stijl met iedere legendarische Britse band van de afgelopen 50 jaar (The Beatles, The Jam, Suede, The Smiths, Oasis), stopte de heren het beste soms doodleuk weg op een B-kant (“Halcyon & On & On”). Onbetwist meesterwerk is wat mij betreft In Sides, mijn favoriete album van 1996. Afsluiter op deze Perfect is de opener van die plaat, nog steeds een monumentaal eerbetoon aan een overleden vriendin. Als ik Orbital hoor schijnen de lampjes van de gebroeders Hartnoll me weer in de ogen en stop ik automatisch vingers in m’n oren, denkend aan het onwaarschijnlijk volume toen Satan Paradiso in knalde. Enjoy!”
– Niels Aalberts
Tracklist
1 Doctor Who [Version 2 with Samples] – Orbital & Dr Matt
2 The Saint – Orbital
3 Initiation [Orbital Remix] – Orbital
4 Time Becomes – Orbital
5 Lush [1926 Trancedance Mix] – Orbital
6 Farenheit 3D3 – Orbital
7 Beached (Long Version) – Orbital
8 Halcyon + On + On – Orbital
9 The Box (Vocal Reprise) – Orbital
10 Are We Here [Who Are They] – Orbital
11 One Perfect Sunrise – Orbital feat. Lisa Gerrard
12 Breaking and Entering – Orbital
13 The Girl With The Sun In Her Head – Orbital
14 Shadows – Orbital
Na 7 jaar van feesten organiseren in Utrecht breit het drum ’n bass collectief Utreg Massive er een eind aan. Het doel was in 2003 om de drum & bass scene in en om Utrecht te verenigen en een platform voor nieuwe talenten te bieden. Dat leverde op: twee CD releases, radio shows, optredens en uitwisselingen door het gehele land (en zelfs daar buiten) en talloze succesvolle feesten met grote (internationale) namen.
Op 4 september sluit het collectief haar carrière af met het feest ‘A Massive Goodbye’. Alle favoriete platen van de afgelopen jaren komen in zes uur tijd voorbij in Db’s Studio in Utrecht.
Vóór die tijd kun je thuis als genieten van zeven afscheidsmixen. Klik in de audiospeler hieronder op de zeven namen. Downloadlinkjes vind je op het dnbforum.nl.
Zomerse elektronica van Pentatonik, de Britse producer die in 2006 de idm-wereld blij verraste met zijn nostalgisch klinkende langspeler The Five Angels. Simeon Bowring, de man achter Pentatonik, zet ongeveer net zo zwaar in op retrogeluiden in zijn podcast voor ClashMusic.
Alhoewel met Gui Boratto en Nathan Fake ook de nodige moderne namen voorbijkomen, klinkt het geheel alsof je favoriete geluiden uit de jaren ’90 door de productiemolen van nu zijn gehaald. En dat, zo blijkt, levert een licht verteerbaar en érg lekker kostje van techno, house, breakbeat en idm op. (met dank aan a strangely isolated place)
Tracklist
1. Just Like Heaven – Pentatonik
2. No Turning Back (Original Mix) – Gui Boratto
3. Stereo – Spooky
4. Love Will Tear Us Apart – A1 People
5. The Sky was Pink (Icelandic Version) – Nathan Fake
6. Highlife (Sasha Involver Mix) – Sasha vs. Adam Parker
7. Movements 2 (Dimitri Nakov and Riktam Mix) – Pentatonik
8. Stars – Ulrich Schnauss
9. A Thousand Paper Cranes – Pentatonik
10. Love on a Real Train – Tangerine Dream