Hup, daar gaat het eerste goede voornemen. Ik had nog zo gezegd dit jaar naar Orbital te gaan in de Melkweg, en blijkbaar ben ik nu al te laat om kaarten te kopen. Gezien de 2 nieuwe tracks van Orbital (dat na 15 succesvolle jaren in 2004 ophield en in 2009 aankondigde weer vrolijk verder te gaan) is het alleen de vraag hoe erg ik dat vind. De eerste single van het in april te verschijnen Wonky, ‘New France‘ (met Zola Jesus achter de microfoon) manifesteert zich als een tranceplaat met een rockstructuur. Ergens doet het vanwege de zang nog denken aan vroegere tijden met ‘Halcyon and On and On’, maar het klinkt vooral als achtergrondmuziek bij een opzwepend moment in de lokale bouwwinkel tijdens jaargang 14 van ‘Eigen Huis & Tuin’.
Het is niet voor het eerst dat Orbital teleurstelt. Latere albums bevatten steevast een ongelofelijke misser, zoals ‘Pants’ (op Blue Album) en ‘Oi!’ (The Altogether). Op de dubbele a-kant Don’t Stop Me / The Gun Is Good uit 2010 deed ‘The Gun Is Good’ me ook heftig met de ogen knipperen. Kom je híermee op de proppen na een sabbatical van een half decennium? Het gekke is dat je tussen alle kermisgeluiden door nog wel hoort dat het Orbital is, want soms komen er prachtige melodieën voorbij (zoals de brug rond 3 minuten). Ook ‘Don’t Stop Me’ bewijst dat de Hartnolls prima in staat zijn om hun gepatenteerde geluid in een moderne jas te stoppen.
Het feit dat Paul en Phil Hartnoll nieuwe wegen inslaat is alleen maar te bejubelen. Diep van binnen wil ik alleen maar een nieuwe versie van In Sides, maar ik weet ook wel dat dat onzin is. We zijn inmiddels 16 (!) jaar verder, het is 8 jaar geleden dat Orbital zijn laatste langspeler uitbracht, en in die periode is er veel gebeurd waar Orbital zijn voordeel mee kon doen. Het jammere is alleen dat de broers Hartnoll uit die periode primair elementen hebben meegenomen die ik zelf vooral probeer te vergeten, zoals de typische tranceprogrammering van de TR909-drumcomputer, plastic fantastic-synths, overstuurde Boys Noise-melodieën, en composities die bedoeld zijn om de luisteraar elke 10 seconde weer bij de les te krijgen.
Hoe langer ik erover nadenk, des te sipper word ik ervan. Toen ik Phil Hartnoll in 2008 live zag met Long Range had ik al sterk het vermoeden dat het beste er wel vanaf was, vooral toen in het interview daarna bleek dat hij zich echt van geen kwaad bewust was. En hoewel ik zowel de soloplaat van Paul (The Ideal Condition) als Phil (Madness and Me, samen met Nick Smith) positief recenseerde, zijn de heren blijkbaar op de plaats en tijd aangekomen dat het een beetje sneu wordt. Wie vertelt hun het slechte nieuws en beschermt ze tegen zichzelf, voordat ze nog meer brokken maken en we Orbitals geweldige nalatenschap onbedoeld gaan devalueren?
In de categorie hoogtepunten: op de foto met absolute bonusheld Phil Hartnoll na het interview in 2008.
