Het kan je haast niet ontgaan zijn: Eclectro deed dit weekend verslag van het REWIRE festival. Het gebied Rond de Energiecentrale in Den Haag stroomde het twee dagen over van beeldende kunst, performance art en vooral héél veel toffe nieuwe muziek. Op een speciaal daarvoor in het leven geroepen Facebook-pagina postten we foto’s, filmpjes en mini-recensies. In deze samenvatting vind je de hoogtepunten. Het hele verslag staat op http://www.facebook.com/rewire.report
Vrijdag: kundst, indierockers en electrodames
Uw razende reporters startten hun Rewire-avontuur in de vroege vrijdagavond bij de tentoonstelling. De centrale hal in het Magazijn, waar vorig jaar onder meer Plaid, Kuedo en Rustie de schroeven uit het plafond speelden, was deze editie volledig gereserveerd voor een expositie met tijd als centrale thema. We ondergingen de installatie Black Cube van Sarah van Sonsbeek (hint: het was niets én een ervaring), zagen laserstralen en reuze-ventilatoren, gingen een dialoog aan over abstracte schilderijen en interviewden beeldend kunstenaar John de Weerd over zijn Waiting For Superman, het enige werk waarin we humor bespeurden. Niet dat we om de rest niet gelachen hebben, hoor.
Daarna was het indie-rocken geblazen. Het vooraf door onze Inge tot nieuwe-James Blake-maar-dan-beter-dubstep-singersongwrite-sensatie gedoopte Halls bleek stiekem gewoon een gitaarbandje met drie synthesizers en een Thom Yorke-achtige zanger te zijn. Daar waar sommige redacteuren het concert dus maar gebruikten om de mobiele telefoons op te laden, lieten anderen zich meevoeren en zagen een jonge, zenuwachtige band zich dapper door een half uur heen slaan, in steeds betere doen geraken om zo de harten van de aanwezigen te veroveren. Na het allereerste optreden van Halls buiten het Verenigd Koninkrijk spraken we met zanger Sam Howard. Foto’s van de show vind je hier.
Ook in de Grote Zaal van De Kerk was het vroeg op de avond rocken geblazen. Daar zorgde Diiv voor een vroeg hoogtepunt. Associaties met de melodieënrijkdom van Mogwai, de ritmes van Joy Division en de jeugdige branie van Nirvana borrelden naar boven. Tel daar subliem zaalgeluid bij op, en je snapt onze euforie. De foto’s vind je hier. En bekijk vooral het verslag van de poging tot een interview met de zanger van Diiv. In de kelder overrompelde het Nederlandse bas-drum-duo Knalpot het aanwezige publiek met hun luidruchtige, ritmische avant-rock. Het ene moment waande je je bij Slayer, het andere moment bij Skrillex, en tussendoor kwam alles voorbij wat daar tussenin zit. Swingen geblazen!
In Zeebelt kalmeerde Lichens de gemoederen met repetitieve projecties in primaire kleuren en een hypnotiserend klanktapijt van synthesizer-loops en stemmanipulaties. Geheel elektronisch en zonder gitaren. Het publiek kon er zitten op een tribune. Perfect voor een concert als dit, waar je je mond moet houden en luistert, zonder om bier te schreeuwen of je werkweek door te nemen met die jongen die vier meter verder staat. Fijn dat dit alle aanwezigen ook prima afging. Na al het rockgeweld zorgde Lichens voor een ingetogen hoogtepunt.
Tijdens het avondprogramma waren het twee dames die voor de meeste opwinding zorgden. Hyperdub-dame Laurel Halo zaaide tweespalt op onze burelen. Onze Inge vond het optreden een tikje inspiratieloos en onderbouwde dat met een filmpje van het optreden. Collega Triptan liet zich gewillig meevoeren. Okay, het was niet wat hij verwachtte, maar dan nog werd hij gehypnotiseerd door het optreden. “Vooraan werd er gedanst en gezweefd met de ogen dicht, meer kan ik mij niet herinneren..”, mijmerde hij achteraf. Alle foto’s vind je hier.
In de grote zaal van De Kerk trakteerde Xosar de aanwezigen op een puike set. Weinig artiesten die zo soeverein de knoppen bedienen als de onlangs naar Nederland verhuisde Amerikaanse. Zonder laptop dompelde ze de grote zaal van De Kerk onder in diepe house en techno. Het publiek slikte het als zoete koek. Prima optreden van deze charmante producer. Na Xosar nam Legowelt het stokje over. Hij leverde een puntgave Ableton-deejayset af, waarin hij klassieke techno en house liet samensmelten met zijn eigen producties.
Jammer genoeg stopten de deejaysets in beide ruimten van De Kerk vrijwel gelijktijdig, zodat de doorbijters uit de grote zaal maar een klein stukje Mark Du Mosch konden meepakken. Ach, het was inmiddels eigenlijk ook laat genoeg voor uw reporters. Wij vluchten terug naar onze onderkomens, om de volgende dag weer met frisse moed verslag te doen.
Zaterdag: shock, shatroulette en shackleton
“Wil je iets gaafs zien?” vraagt een enthousiaste gozer aan Mark terwijl hij enigszins verdwaald zijn zojuist verworven Rewire programmaboekje bestudeerde. “Dan moet je nu naar Zeebelt.” Niet te beroerd om het advies van een vreemdeling op te volgen – de muziek was toch nog niet begonnen – begaf hij zich naar de theaterzaal voor de voorstelling Open Call.
Het kan niet anders genoemd worden dan een bijzonder idee: geïmproviseerd interactief theater waarin zowel het publiek als willekeurige internetters via het beruchte chatroulette de hoofdrol spelen. Neem daarbij een regisseur die vanuit de VS via skype de boel in goede banen moet leiden, en je hebt een concept dat door technische- en communicatieproblemen al snel moeizaam kan verlopen. Maar wanneer er dan toch een persoonlijke connectie tot stand komt met een chatter is de beloning des te groter. In ons geval een meisje uit New York – ijzersterk als Romeo’s Julia. Bedenker Andreas Bachmair zei na afloop erg tevreden te zijn met het verloop van de voorstelling. En wie kan hem ongelijk geven: er is slechts één piemel voorbij gekomen.
Enige tijd later voegde het trio Renier, Franek en Triptan zich bij Mark in Zeebelt, waar zij zich lieten onderdompelen in de duistere ambient van Kreng. De Belgische producer, Pepijn Caudron, gaf zijn werk een extra dimensie door het gebruik van grimmige filmbeelden van Stef Lernous. Een droom in een droom, zoals Edgar Allen Poe ooit al eens schreef, maar deze gebruikte thema’s als wanhoop, zelfmutilatie en wreedheid. Collega Katrien (die overigens voor Gonzo circus verslag deed dit keer) lichtte de heren in dat het de bedoeling van de regisseur was om het publiek oncomfortabel te doen voelen. De consensus was unaniem dat dit was gelukt.
Deaf Center leverde live helaas niet de mooie ambient liedjes die we van hen hadden verwacht. De muziek werd overheerst door oorverdovende drones, en de mooie composities die we van hun albums kennen verdronken jammerlijk in die geluidsbarrage. Het sombere pianospel van Otto Totland was wel een verademing, maar het was niet genoeg om het optreden te dragen.
Na uren in de greep van dark ambient geweest te zijn, keerden de heren terug naar de Kerk om het geloof in muziek te hervinden. Het laatste gedeelte van Black Rain werd nog meegepakt alvorens Shackleton de wereld op zijn kop zette. Renier stond vooraan bij Shackleton en kwam in contact met een man die dit moois allemaal voor het eerst ervoer. “Ik draai zelf ook” zei de nieuwe gelovige. “Acid en chicagohouse, maar dit heb ik nog nooit gehoord man. Dit is helemaal te gek. Hoe heet hij ook alweer, Skeleton?” Renier spelt met alle liefde de naam in zijn telefoon en laat het hem zien. Later mijmerde hij online nog: Dat moet toch een mooie ervaring zijn om dit op zo’n goed soundsystem voor het eerst te horen. Collega Mark opperde dan ook dat de heer Shackleton zich volgend jaar weer mag melden voor een set van 5 uur.
Het was heimelijk dansen in de post-apocalyptische bunker die de kleine zaal was. In de fallout zone boven, die gehost werd door Vice, was Lukid bezig zijn beats te droppen. Hier heerste een andere sfeer. De vervanger van Nosaj Thing draaide niet onaardig, maar de schoenen van de Amerikaan waren een maatje te groot voor Luke Blair. Desondanks kreeg hij de zaal in beweging met werk van zijn nieuwe album Lonely At The Top opgevoerd en wel. Daartussendoor meanderde het geluid waardoor mensen ook rustig de tijd hadden om te poseren.
Terwijl Blair zijn laatste minuten draaide, verscheen H-Sik al. De producer die al eerder tijdens Haagse Popweek was te bewonderen, heeft meer podium presentatie dan de gemiddelde DJ. Hij was eerder al even gespot bij Shackleton en de beste man was duidelijk opgeladen voor zijn set. H-Sik draaide wreder dan het litteken op zijn gezicht, bewoog ritmisch mee op de donkere beats en dirigeerde deze tot grote hoogte. Al met al een genot om naar te kijken en te luisteren.
REWIRE: de conclusie.
Eclectro <3 REWIRE, dat somt het aardig op. Een prettig festival waar volop te ontdekken valt. REWIRE ontwikkelt zich tot een kleiner broertje van Motel Mozaique, met theater, beeldende kunst, de nieuwste indie-bandjes en toffe elektronica. Maar met minder bezoekers, zodat je gewoon naar alle concerten kunt kijken zonder uren in een véél te lange rij moet doorbrengen. De locaties zijn tof en dicht bij elkaar genoeg om zonder fiets prima te kunnen zappen. Is er dan geen kritiek? Wel ja, dat gedoe met muntjes kopen om ze om te kunnen ruilen voor een bonnetje zodat je dan je jas kunt ophangen, dat was wel erg omslachtig. En stiekem vonden we het jammer dat er dit jaar geen avond lang intellectueel verantwoord neo-klassiek programma was, toch één van de USP’s van de eerste editie. Maar daar houdt het muggenziften wel op. Fijn georganiseerd, fijn geprogrammeerd: wij hebben zin in REWIRE 2013!
