Het is het jaar 2065. Door het voor onbepaalde tijd van kracht zijnde verbod op voortplanting luistert niemand meer naar Burial. Daar komen toch alleen maar kindjes van.
Het geluid van de alomtegenwoordige hoogspanningsleidingen zeurt voortdurend aan je kop. Gebouwen zijn zo hoog en dicht op elkaar gebouwd dat het zonlicht de aardbodem niet meer raakt. Beneden is het vochtig en er hangt een geur van rottend vlees.
Het chaotische geluid van de miljoenen op elkaar gepakte eenlingen die op hun eigen vierkante meter proberen te overleven beheerst de atmosfeer.
Alleen tussen 4 en 5 uur in de nacht is er dat ene uurtje van de dag dat het leven nog het minst onverdraaglijk is. ‘The Quiet Hour’ noemen ze het ook wel.
Als je dan diep genoeg afdaalt in de krochten onder de lekkende rioleringsgangen hoor je de Sjamaanse rimtes in de verte. Alsof de geest van Fela Kuti op dat moment wordt aangeroepen. Music is the weapon of the future!
Niet dat er hoop gloort, maar Shackleton kanaliseert daar de collectieve deceptie tot een bezwerend gebaar van rebellie.
Met het oog op de verjaardag van Prince, en de verkiezingen die met bijna dezelfde regelmaat plaatsvinden, mengt Lars Meijer in NMFM #8 vrijheid, politiek, oorlog en Harry Mulisch.
Terwijl Nederland zich klaarmaakt om woensdag het rode potlood te slijpen, wijzen de deuntjes ons er nog maar eens op dat politieke onrust iets van alle tijden is. In 1970 verklaarde Fela Kuti de grond rondom zijn club en opnamestudio autonoom. De Kalakuta Republic was een zelfstandige republiek binnen Nigeria, en een aanval op het militaire, eurocentrische beleid van Kuti’s oude schoolgenoot, president Obasanjo. De republiek kwam tot een eind toen militairen in 1977 de boel tot de grond toe afbrandden, Kuti’s moeder uit het raam gooiden, en – zo gaat het verhaal – tientallen zangeressen en medewerksters misbruikten. Kuti overleed in 1997 en liet ruim 70 albums en minstens twintig vrouwen achter.
Terwijl Fela eind jaren 70 streed voor het behoud van Afrikaanse tradities, bezong D.A.F. uit volle borst het nihilistische, grijze Duitsland. In Amerika was Sun Ra volop bezig met zijn buitenaardse orkest, en in ’82 drong het stampende, hypnotiserende Nuclear War bijna door tot de hitlijsten.
De jaren 90 sijpelden voorbij, en in 2002 was daar opeens een nieuwe Nuclear War, ditmaal gecovered door Yo La Tengo. 2002 zag ook een heropleving van D.A.F., die speciaal voor Bush The Sheriff schreef – een aanklacht tegen het Amerikaanse imperialisme. Uit dit lijstje kan tot slot M.I.A.’s Born Free niet ontbreken. Omdat ook gingers het moeilijk hebben.
Narrominded bestaat 10 jaar en nodigt jou uit dat samen met hen te komen vieren. 12 juni doet het label Den Haag aan, 3 juli is de buurt aan Rotterdam, en 27 augustus strijken de NMFM’ers neer in Amsterdam.
NMFM is een audiouitzending van het Nederlandse platenlabel Narrominded. De afleveringen zijn thematisch en richten zich op specifieke fenomenen in de muziek. In iedere aflevering is een gesproken column verwerkt die muziekjournalist Peter Bruyn op verzoek van Narrominded over het thema heeft geschreven.
De afgelopen jaren heeft Narrominded een indrukwekkende catalogus opgebouwd. Tot haar artiesten kan zij onder andere Nederlandse electronica acts Kettel, Legowelt, Spoelstra, Garçon Taupe en Hunter Complex rekenen. Maar de jongens van Narrominded hebben ook bewezen een goed oor te hebben voor luide gitaren en bijzondere ritmes. Dit heeft bijvoorbeeld geresulteerd in releases van Gone Bald, Katadreuffe en Fine China Superbone. Narrominded bruist, en is altijd verrassend, eerlijk en nieuw. Veel is gratis, alles de moeite waard.
