Het is het jaar 2065. Door het voor onbepaalde tijd van kracht zijnde verbod op voortplanting luistert niemand meer naar Burial. Daar komen toch alleen maar kindjes van.

Het geluid van de alomtegenwoordige hoogspanningsleidingen zeurt voortdurend aan je kop. Gebouwen zijn zo hoog en dicht op elkaar gebouwd dat het zonlicht de aardbodem niet meer raakt. Beneden is het vochtig en er hangt een geur van rottend vlees.
Het chaotische geluid van de miljoenen op elkaar gepakte eenlingen die op hun eigen vierkante meter proberen te overleven beheerst de atmosfeer.

Alleen tussen 4 en 5 uur in de nacht is er dat ene uurtje van de dag dat het leven nog het minst onverdraaglijk is. ‘The Quiet Hour’ noemen ze het ook wel.

Als je dan diep genoeg afdaalt in de krochten onder de lekkende rioleringsgangen hoor je de Sjamaanse rimtes in de verte. Alsof de geest van Fela Kuti op dat moment wordt aangeroepen. Music is the weapon of the future!

Niet dat er hoop gloort, maar Shackleton kanaliseert daar de collectieve deceptie tot een bezwerend gebaar van rebellie.