Voor de achtste keer is Tilburg weer in handen van Incubate (voorheen ZXZW). Een week vol met kunst, muziek, film, theater en meerdere debatten. De sfeer in de stad is uitstekend, de mensen vriendelijk en divers en de veelvoud van locaties zorgt ervoor dat je je nooit hoeft te vervelen. Voor Eclectro waren Triptan en gastblogger Klazien Schaap aanwezig. Zij delen hun Incubate ervaring.

Triptans avond begint met Damo Suzuki, ex-lid van het legendarische Can (Krautrock sinds 1968), die de laatste drie avonden van het festival anderhalf uur lange sets met wisselende line-ups speelt. Het gevolg is dat er zo’n 12 man op het podium te vinden zijn, die vol overgave allen een rol hebben in het opbouwen van sfeervol geluid waar de Japanse rocker soms meespeelt, maar vooral overheen zingt en mompelt. Een mooi begin.

Een half uur Tilburg ontdekken en zalen verlaten, kom ik en passant oude bekenden Ravage! Ravage! tegen. De band heeft nog nooit zo vroeg gespeeld, maar vertelde dat ze konden terug kijken op een prima optreden. Binnenkort zullen ze hun nieuwe video Trick Mirror onthullen. Gnod en Chris & Cosey waren minder boeiend. De tweede act spande misschien wel de kroon: de helft van Throbbing Gristle maakte een ongeïnspireerde indruk bij het afronden van hun set.

Snel vergeten want het is tijd voor de Hall of Fame, waar de release party van Jameszoo’s Faaveelaa EP (wat een downtempo trip van jewelste is) wordt gevierd. Jammer genoeg te laat voor Coco Bryce, maar precies op tijd voor Akkachar. Want de label-eigenaar van Rwina Records draait sterk en maakt het mij nog eens pijnlijk duidelijk dat ik mijn artikel over Instrumetale hiphop toch wel een dezer dagen af mag maken. Hierna volgt de man en host van de avond: Jameszoo. De Nederlander zet de chaos van Akkachar om in een vage ambiance, die mij even deed denken aan het oude schimmige witch house geluid van BL▲CK † CEILING.

Even terug naar de 013 voor wat dub techno van Klub Tilt om daarna weer in de waterval van beats en loops te vallen van Krampfhaft. Het is een avond waarop de meeste herkenbare nummers (tutu tutu tutu tututu) verzuipen in een poel van beats en een doordringende bas. Zodat het publiek in beweging wordt gehouden.
XXXY sluit de avond af in de Hall of Fame, en hoe? Sterk en zeker niet zuinig qua dansbaarheid. Helaas is de zaal wel behoorlijk leeg richting het einde, waardoor het effect van de Engelse producer’s set op het publiek minimaal te zien is. Toch is er werkelijk geen onbewogen persoon te vinden, zelfs het barpersoneel springt en beweegt tussen de klant en de kassa totdat de lichten aangaan en de tijd op is.

Terug naar de 013 voor het slotakkoord van de nacht. Andy Stott is net bezig met het tweede gedeelte van zijn set. De beste man heeft vorig jaar 2 uitstekende releases uitgebracht en plukt daar nu de vruchten van. De kleine zaal wordt ondergedompeld in een wereld van zijn gitzwarte dub techno, met onder andere zijn remix van Holy Other’s Know Where. Eind volgende maand kunnen we zijn volgende release Luxury Problems alweer verwachten.

Na Andy Stott wordt er gewisseld van zaal, want in de grote zaal is Johannes Heil bezig. Hier is de techno een stuk opzwepender en wordt er een andere vorm van hypnose toegepast. Grepo grepo fluistert de muziek, die aangedreven wordt door een stevige beat die eeuwig lijkt te duren, maar Heil verzandt niet in repetitie en vergezelt zijn publiek naar de volgende stamper.

Vervolgens terug naar de Kleine zaal om nog een stuk van Mi Ami mee te pakken. Deze twee schermutselingen uit San Francisco vullen de zaal met dubstep beats, een hoop geschreeuw en humor. Bij het laatste nummer roept Daniel Martin-McCormick (treedt ook op als Ital en met Sex Worker dit jaar): This song… ah nevermind’. Zijn partner start een beukende kickdrum, waarna Martin-McCormick de microfoon weer ter hand neemt en schreeuwt: ‘It does have a kick drum!’. Waarna de menigte danst met een glimlach op het gezicht.

De Kleine zaal blijft in Californische handen, want na Mi Ami komt Nguzunguzu. Dit duo uit Los Angeles neemt even de tijd met de voorbereiding  terwijl de galm van Heiko Laux’ techno enkelen weet weg te lokken. Maar dan zijn ze er klaar voor, toch? Asma Maroof dropt de eerste beat, snel een oogje naar de eerste rij waar een kerel zijn duim omhoog steekt en ze draait stoïcijns verder. Maar ineens schiet er een perfectionistisch crewlid het podium op die wat kabels verandert terwijl Daniel Pineda overmacht uitbeeldt. Als de man verdwenen is, komt het geluid terug en gaat het echt los: RnB klassiekers worden begeleid door trippy beats en soms moordende tempo’s door het duo. Smoke Alarm (van de recente Warm Pulse EP) wordt er al snel doorheen gemixt. De set is vergelijkbaar met de FACT mix, die het duo eerder dit jaar maakte, maar dan met een bombastische atmosfeer waardoor de eerste driekwartier één grote trip zijn. Daarna nemen ze wat gas terug. De zaal loopt wat leeg, om de laatste nachttreinen of de eerste slaapuren te halen. Ik dacht dat dat laatste ook voor mij gold, maar eenmaal op mijn slaapplek geraakt, suizen mijn oren nog na.

Voor gastblogger Klazien Schaap is Incubate één van de meest vooraanstaande festivals van Nederland. Altijd al geweest. Er is kunst, cinema, theater en ook voor de liefhebber van elektronische muziek is goed gezorgd met een aantal mooie namen zoals Black Dice, Pete Namlook, Anthony Rother en Coco Bryce.

En toch, toch wringt er iets bij het bezoeken van de puur elektronische genres, waardoor Incubate toch een beetje door de mand valt als multi-genre festival. Dat bleek vooral op de zaterdagavond in popzaal 013. Ital? Mwah… Jan Jelinek? Meh… Nathan Fake? Pfff… En terwijl deze acts nogal zozo uitvielen, draaiden er in de foyer van de 013 andere, minder officiële types die wél de dansers aan hun zijde kregen. Het waren de DJ’s van Klub Tilt. Klub Tilt is het lokale Tilburgse party collectief, die eerder live acts boekten zoals Âme, Nathan Fake en Mathew Johnson. Het leuke aan de Klub Tilt huis DJ’s is namelijk de aanstekelijke lol die ze steken in het plaatjes draaien. En daar is het geven van goede feestjes uiteindelijk toch om te doen.

Maar voor de betere electro ga je naar dance festivals, ADE of iets dergelijks… Toch is er op Incubate een hele bijzondere elektronische act, die je op een ADE nooit zult aantreffen. Dat is er namelijk eentje met zijn wortels diep in de psychedelische rock. Beter gezegd, deze band ís de wortels van de psychedelische rock. In de jaren ’60 maakte Silver Apples voor die tijd behoorlijk experimentele geluid landschappen met behulp van een zelfgemaakte synthesizer met 9 oscillatoren. Ver voor het ontstaan van de krautrock was het electronisch duo zijn tijd vooruit. Een halve eeuw later, heeft het enige overgebleven bandlid Simeon Coxe dapper de draad weer opgepakt en treedt weer op onder de naam van Silver Apples. Ook schrijft hij nog steeds nieuwe nummers, die hij ten gehore bracht op Incubate. Anno 2012, staat er een stokoud mannetje achter synthesizers en phrase sampler. Maar in tegenstelling tot hoe het in de sixties geweest moet zijn, klinken de blieps, whoop-whoops en electro beats in het huidige tijdperk heel vertrouwd. Het is moeilijk te geloven hoe deze veteraan zo’n fris geluid kan produceren. Er wordt zelfs gedanst. Zijn zangstem heeft niks aan helderheid ingeboet en hij zingt vrolijk ‘Oscillations, oscillations’ over huppelende melodiën. Ergens is het aandoenlijk, maar het gevoel van een unieke ervaring overheerst.

Voor de rest kun je je op het festival uitstekend vermaken met het tellen van mannen met baarden en/of lange haren.