Van Ghosting Season kwam vorige maand The Very Last of the Saints uit, het eerste album onder deze naam na een EP van een jaar geleden. Onder de naam Worriedaboutsatan bracht het Britse duo al eerder werk uit, wat een stukje experimenteler klinkt dan de muziek van Ghosting Season.

The Very Last of the Saints is ambient met indringende dubtechno. De eeuwig terugkerende vergelijking met Trentemøller is snel gemaakt, zeker als we de prog-rock invloeden waarnemen die zich manifesteren in tracks als 13 en Follow your eyes.

Maar de nadruk lijkt wel voor een groot deel op het ambient gedeelte te liggen. The Very Last of the Saints is eigenlijk een soundscape. Het haalt zijn kracht volledig uit de rijke en roerende melodieën die nooit het dramatische bereiken maar juist diep en subtiel blijven. Ook wanneer de muziek wordt voortgedreven door een beat is deze nooit opzwepend. In 13 en Through your teeth is het slechts een hypnotisch pulserende bas, niet bedoeld om je in beweging te zetten maar om de aandacht te vestigen op de melodie die eromheen gesponnen is.

De muziek is niet zo duister als de bandnaam en track titels doen vermoeden. Het geheel is melodieus en rustgevend, en sommige tracks zouden zelfs niet misstaan op een mooie zomerse avond. Toch weet het album op andere momenten wel degelijk een duistere sfeer op te roepen. Ik denk bijvoorbeeld aan de echoënde violen en spookachtige zang in Follow Your Eyes. Opvallend is ook de bizarre monoloog in Lie over een steeds verontrustender wordende droom die zich afspeelt in de wolken. Misschien is dat wel een prima metafoor voor het album als geheel. De omgeving is prachtig, maar verbergt een griezelige ondertoon.