“Kijk eens wat ik hier heb, nog een top 10 van 2010. En de grote verrassing: hij bestaat nog echt uit 10 posities ook, Mike! It’s amazing!”
Ik ga me niet wagen aan de discussie of 2010 een goed of een slecht jaar voor – zoals we het bij Eclectro graag noemen – “eclectische electronica” is geweest, maar laat graag m’n top 10 – helaas zonder hippe Spotify linkjes, maar wel met oldschool Youtube embeds – spreken. Enjoy!

1. Bonobo – Black Sands
Een onovertroffen nieuw album en een handvol briljante liveshows (waaronder een uitverkochte Melkweg en Paradiso) maken Bonobo mijn nummer 1 van 2010.
Het album Days to Come is muzikaler, catchier, afgeronder en meeslepender dan al het voorgaande werk van Simon Green en is daarmee een moderne klassieker.

2. Bersarin Quartett
Het absolute hoogtepunt van Subheim’s Headphone Commute mix en mijn muzikale ontdekking van 2010. Godzijdank werd het titelloze album – twee jaar geleden, ten tijde van de oorspronkelijke release door Inge Janse al prachtig treffend gereviewed voor KindaMuzik – dit jaar opnieuw uitgebracht, zodat ik dit meesterwerk vol trots – maar niet zonder schroom dat ik dit prachtigs twee jaar lang over het hoofd zag – in mijn top-10 kan opnemen.

http://www.youtube.com/watch?v=YX1_HWr_2c4

3. Ninja Tune – XX
Van de allereerste Dj Food tracks begin jaren ‘90 tot het briljante Cloud Light van Eskmo afgelopen jaar bewijst Ninja Tune al 20 jaar lang een constante en onmisbare factor in avontuurlijke electronica te zijn. De XX compilatie vormt de voorlopige kroon op Matt Black en Jonathan Moore’s levenswerk en is even opwindend en vooruitstrevend als de allereerste Ninja Tune releases. Op naar Ninja Tune L!

4. Clubroot – II MMX
Esoterische soundscapes, dubby basslines en post-garage beats spelen ook op Clubroots tweede langspeler een hoofdrol. Opnieuw is de Burial-esque sound van deze Engelse producer een lust voor het oor en voer voor de verbeeldingskracht van dromerige en fantasierijke luisteraars.

http://www.youtube.com/watch?v=kcKDc9SgexY

5. Noisia – Split the Atom
Heftigere en beter geproduceerde beats ben je dit jaar niet tegengekomen. Noisia stopt drum&bass, electrohouse, dubstep en breakz in de blender, voegt hier een gevaarlijk hoge dosis adrenaline aan toe, overgiet het resultaat met een flinke scheut smerigheid en krijgt het voor elkaar om het vervolgens verdomd clean en catchy te laten klinken. Niet voor niets zijn deze 3 Groningers afgelopen jaar door Jay-Z gecontracteerd als beatmakers voor zijn Roc Nation label. Bazen.

6. Phaeleh – Afterglow
Net als Clubroot een relatief buitenbeentje in het dubstep genre en juist daarom zo vreselijk interessant. Deze Engelsman bewandelt de dunne scheidslijn tussen toegankelijk en vreselijk kazig en blijft met veel gewankel aan de goede kant van het spectrum.

7. Darkstar – North
Hyperdub gooit het met Darkstar’s North over een andere boeg. Geen high tech beats, maar melancholische synthesizer flarden, ingetogen vocals en lo-fi beats, áls de tracks al van beats zijn voorzien.

http://www.youtube.com/watch?v=cL_lgdoiL7I

8. Night Slugs – All Stars
Met Girl Unit‘s “Wut” scoorde het piepjonge label Night Slugs een kneiter van een underground hit en op dat succes wordt voortgeborduurd met een compleet album, dat het volledige muzikale spectrum van het Engelse label covert: van grime en dubstep tot UK Garage, UK Funky, crackhouse en electronica.

http://www.youtube.com/watch?v=wc6ZqhJWRhE

9. Crystal Castles – II
Niet de meest uitgelezen plaat om in alle rust thuis op de bank te ondergaan, maar de briljante herrie van Crystal Castles bevat, diep weggestopt onder dikke lagen noise en distortion, toch echt prachtige, dromerge melodieën. De beste manier om van deze herriemakers te genieten is toch altijd nog live, zoals Crystal Castles afgelopen oktober in een uitzinnige Paradiso bewees.

10. De levenstekens van Burial
Hoe hebben we ooit zonder Burial kunnen leven? Weliswaar geen nieuwe soloproducties, laat staan een album van onze mysterieuze held dit jaar, maar Prophecy (met El-B), Vial (met Breakage), Night Air (geproduceerd voor Jamie Woon) en de Be True remix (voor Commix), maken het wachten op nieuw Burial solomateriaal draaglijk en waren toch weer kleine muzikale hoogtepuntjes dit jaar.