In een eerder verschenen artikel op Eclectro konden we vast een voorproefje van het nieuwe project van Applescal beluisteren.
Vandaag komt daar het verwachte vervolg bij, met het officiële verschijnen van het album Beaming Flowers From India op het nieuwe label Atomnation.
Beaming Flowers laat zich omschrijven als een heerlijke plaat waarin de focus op warme downbeat en met idm-doorspekte electronica ligt.
De gemiddelde duur per track is waarschijnlijk wat korter dan men gewend is in dit genre, maar in vele gevallen zit daar juist de kracht van Yoshiba 87, omdat het verrassingselement op deze manier gewaarborgd blijft.
Dit prachtige bosje Indiase bloemen laat zich voor slecht €4 over de digitale toonbank verhandelen via de bandcamp-pagina van Atomnation.
En dat is misschien wel de beste lentedeal van dit moment!
Hieronder kan je vast terecht voor een eerste luisterbeurt en twee gratis downloads.
Tijden is het geleden dat een verhaal om een release mij zo intrigeerde, en dat zelfs Google mij niet snel het antwoord wist te geven. Saltillo, Amerikaans producer, maakte met zijn tweede album Monocyte de soundtrack voor het gelijknamige stripboek, dat in vier delen uitkomt. Hoewel ik de eerste plaat van deze producer niet ken, smaak Monocyte in ieder geval naar meer.
De openingstrack Abeo voelt als het duistere broertje van Clubroot’s Sjambok en wekt meteen de interesse. Wat je daarna voorgeschoteld krijgt is een mix van beats met de zwaarte van Enduser, symfonieën a la Venetian Snares’ Rossz Csillag Alatt Született, en dat alles in een toegankelijker triphop sausje. Met name de derde track van de plaat, If Wishes Were Catholics, is erg goed. De vocals van Sarah Matthews komen erg goed tot zijn recht op de gelaagde symfonische elementen en duistere beats. Ook Gatekeepers en Veil vallen bij mij erg goed in smaak.
Hieronder vind je twee voorproefjes van de track Proxy en If Wishes Were Catholics. De volledige plaat is via iTunes of Storming the Base verkrijgbaar, of in zijn volledigheid te luisteren op Spotify.
In 2006 geleden leverde Gluid zijn eerste plaat af, en nu, vijf jaar later, is het tijd voor nummer twee – simpelweg Twee genaamd. Stilgezeten heeft Gluid, a.k.a. Bram van den Oever, in de tussentijd echter niet. Tussen baantjes en het maken van soundtracks voor theater en dans door werkte Gluid langzaam naar dit album toe.
Waar het debuut van Gluid enkel bestond uit field recordings hoor je op Twee daarentegen ook veel instrumentaties, al zijn de field recordings nog een groot onderdeel van de plaat. Het meest gave aan Twee is dat hij bijna compleet gemaakt is met behulp van een AKAI S2000 sampler en een oude ATARI 1040 ST computer.
Hoe klinkt Twee? Denk rustgevende beats, gelaagde soundscapes en melodieuze instrumentaties. Klinkt aanlokkelijk? De plaat is hier in zijn geheel te beluisteren!
Speciaal voor Eclectro stelde Gluid één van zijn tracks beschikbaar. Hieronder is Mek gratis te downloaden! De plaat kwam deze maand uit op esc.rec en is hier aan te schaffen.
Eskmo behoeft geen introductie. Z’n alter ego Welder zal daarentegen bij een stuk minder mensen een belletje doen rinkelen. Brendan Angelides liet sinds 2006 al vaker als Welder van zich horen, z’n succes als Eskmo biedt nu ook Welder een groter podium.
Dat dat nogal relatief is, bewijst het feit dat er nog amper over het album is geschreven en zelfs een invloedrijk medium als Resident Advisor nog geen enkele aandacht aan artiest en album heeft besteed.
Waar Eskmo met name technisch en vooruitstrevend klinkt, is de Welder sound organischer, abstracter, experimenteler, vol invloeden uit ambient en zelfs neo-klassiek.
Voor wie bereid is om z’n e-mailadres aan Brendan af te staan, ligt een gratis Welder track klaar:
Welder – Florescence is gereleased op z’n eigen Ancestor label en verkrijgbaar via oa. Boomkat, iTunes, Bleep en Amazon als Limited Edition Double vinyl en digital download.
Welder – Florescence
01. Run
02. Yellow Yellow
03. L…Carousel…C
04. Japan
05. I Still
06. Rusten Sienna
07. Be My Light
08. Skybend
09. Florescence
10. Yesterday, Today and Tomorrow
11. Winter In the Hills
Rustie heeft weliswaar een relatief bescheiden discografie, maar is absoluut een van de huidige smaakmakers op Warp. Na z’n Sunburst EP van amper een jaar geleden zwegen plots z’n synthesizers en leken z’n drumcomputers amper nog beats uit te spugen…
Tot afgelopen maand een epische videoteaser – een vlijmscherpe visualisering van Rusties kristalheldere geluidssculpturen – verscheen als teaser voor z’n nieuwe langspeler Glass Swords, direct gevolgd door de release van het catchy All Night.
Afgelopen week zagen ook Ultra Thizz en Dreamzz het levenslicht en is de hype rond Rusties aankomende LP compleet.
Op 10 oktober verschijnt Glass Swords op Warp. Nog meer goed nieuwe voor alle Hollandse fans: Rustie staat op 22 oktober in Amsterdam en 5 november in Den Haag.
Tracklisting
1. Glass Swords
2. Flash Back
3. Surph
4. Hover Traps
5. City Star
6. Globes
7. Ultra Thizz
8. Death Mountain
9. Cry Flames
10. After Light
11. Ice Tunnels
12. All Nite
13. Crystal Echo
Schevenings bekendste export-product brengt je “The TEAC LIFE”, een gratis album met 14 gloednieuwe nummers. Het begeleidende schrijven laten we graag aan Wolfers zelf over:
Ok people here it is the new Legowelt album which is free to download for u all Its got a hella lot deep tape saturated forest-techno tracks on it and when I say Techno i dont mean that boooooooooooring contemporary shit they call techno nowadays with overrated tallentless pretentious douchebag cunt DJs playing a few halfassed dumb mongo beats and being all arty fartsy about it.
F*ck that, I am talking about: Raw as fuck autistic Star Trek 1987- Misty Forests- X-FILES,- DETROIT unicorn futurism made on cheap ass digital & analog crap synthesizers recorded in a ragtag bedroom studio on a TEAC VHX cassettedeck in DOLBY C with an unintelligible yet soulfull vivacity.
if you like it you can donate some $ or Euros, Any donation small or large is appreciated u can paypal to: wolfers@xs4all.nl or click the link below so I can buy more crap synthesizers to make stuff like this and repair my Roland Juno 106 which stopped working during the recording of this album…probably cause this shit is tooo deep and it just couldn’t handle it…. doesnt matter, the bottom line question is CAN U HANDLE IT???
En toch heeft iedereen het over Zomby. De afgelopen weken was er geen gesprek over elektronica waarin niet aan hem gerefereerd werd. En terecht. Juli bracht hij namelijk Dedication uit, en dat is onverwacht een klasse apart. Where were you in ’92, zijn epigonische raveplaat uit 2008, paste een stuk beter bij dat profiel van nar: harde, opruiende ravestabs, breakbeats en sirenes gaan prima samen met verbaal om je heen slaan en schoppen.
Dedication is zo compleet anders dat je bijna gaat twijfelen of het nog wel dezelfde Zomby is. Het 16 tracks tellende album hangt ergens tussen Orbital, Ellen Allien & Apparat, Burial, Boards Of Canada, Autechre en Nathan Fake. Productioneel is het geen hoogvlieger. Zomby’s tracks zitten relatief eenvoudig in elkaar en staan niet bol van de technische hoogvliegers, subtiele details of onnavolgbare muzikale toeren. Ook de uitwerking laat te wensen over. 7 nummers duren nog geen 2 minuten, waardoor het album meer op een schetsboek dan een grootse expositie lijkt.
Dat hoeft gelukkig ook niet, want Zomby heeft zulke mooie melodieën bij elkaar geschraapt dat alle kritiek eenvoudig van Dedication afglijdt. Juist in die eenvoud, beknoptheid en voorspelbaarheid komen sommige nummers het beste tot zijn recht. Wat Zomby op die momenten doet, is een soort muzikale poëzie. Het hele verhaal wordt niet van kop tot staart beschreven en beperkt, maar er wordt een kader gegeven waarbinnen je je eigen verhaal kunt creëren. En net als de contouren van het beschreven landschap zichtbaar worden, verspringt het album alweer naar het volgende verhaal. Keer na keer laat Dedication je zo verbaasd en verrast als een gelukkiger mens achter.
Slechts 1 keer werkt Zomby een nummer volledig uit. Dat mag ook wel, want ‘Natalia’s Song’ is een plaat van gedoodverfde iconische waarde. Centraal staat een garage-achtige vrouwenstem die repeterend op een driekwartsbaslijn landt, uit de hoogte ondersteund door ijle synthesizers, terwijl een onrustig tikkende basdrum en machinaal doorwalsende hihatloop het geheel voorstuwen.
Dedication dus. Het is lang geleden dat ik zo veel moois hoorde op een elektronica-album. Deden we hier aan sterren, dan kreeg Zomby van mij de Melkweg.
Zoals je al aan z’n titels kan aflezen, is Bop geen doorsnee jongen. De jonge producer uit Sint Petersburg is volgens z’n biografie een groene thee drinkende, bananen etende “fruitarian”, met een voorliefde voor klassieke 8 bit spelcomputers uit de jaren ‘80.
Bop’s nieuwe album “The Amazing adventures of a curious pixel” verschijnt op 30 mei op Med School, het razend interessante zusterlabel van Hospital Records (bekend van releases van onder andere High Contrast, London Elektricity en Logistics), waar talentvolle producers het laboratorium onveilig maken met hun baanbrekende elektronische experimenten.
Zo obscuur en tegelijkertijd koddig als de beschrijving van Bop’s leven klinkt, zo meeslepend en hartverwarmend klinkt zijn muziek. De nieuwsgierige pixel voert je in z’n avontuur langs betoverende geluidslandschappen vol ambient, drum&bass, deep house, dub techno, minimalistische dubstep en IDM.
Korte previews van “The Amazing adventures of a curious pixel” zijn al te beluisteren op Soundcloud. Wie zich nu op Bop’s site inschrijft voor de Med School mailinglist krijgt bovendien de Med School Micromix #3 gemaild, waarin Bop in ruim 12 minuten 12 van z’n albumtracks aan elkaar draait.
Boxcutter was altijd een dubstep buitenbeentje (op Eclectro werd hij zelfs al eens de Amon Tobin van dubstep genoemd) en schudt met z’n nieuwe album Dissolve definitief het dubstep juk van zich af.
De futuristische sounds van weleer zijn grotendeels verdwenen en hebben plaats gemaakt voor flarden funk, lo-fi sounds en oldschool 808 drums, opgelost in Boxcutter’s voortdurende drang zichzelf te vernieuwen.
Is Boxcutter’s ontsnapping een weldadige bevrijding of een noodlottige sprong in het diepe? Oordeel zelf.
2-malig Brits beatboxkampioen Beardyman heeft – voor mij volledig onverwacht, en volgens mij wel voor meer mensen – een volledig album uitgebracht. Wie de eigenlijk nog niet eens al te bebaarde beatboxer weleens live heeft gezien, zal ook niet zomaar verwachten dat hij – naast fenomenale geluiden en grappen – zelf muziek kan maken, terwijl je op I Done a Album eigenlijk amper hoort dat Beardyman een beatboxer is.
Wat je wel hoort, is heel erg divers. En met heel erg divers bedoel ik Heel. Erg. Divers. Tribale Afrikaanse muziek, onvervalste Aphex Twin-ambientgekte, de huiskamer vacuüm zuigende bassen, Oost-Europese klezmer, heel veel Britse humer, opgefokte Modeselektor-beats, hardcore rap, en het type dubstep waarmee je elke moshpit tot harakiri kunt opfokken. Alles dus wat de moderne man van nu nodig heeft.
Eeuwigheidswaarde heeft I Done a Album absoluut niet, maar ik denk ook niet dat Beardyman ooit die illusie heeft gehad. Wat het album wel heeft, is heel veel energie in heel veel verpakkingen. Meepakken kan op Spotify, terwijl je op Beardymans website in ruil voor je e-mailadres een promomix van I Done a Album krijgt. In onderstaande Soundcloud-playlist vind je – naast die minimix – nog genoeg materiaal om de tijd te vullen totdat je het album binnen hebt.
In een eerder verschenen artikel op Eclectro konden we vast een voorproefje van het nieuwe project van Applescal beluisteren.
Tijden is het geleden dat een verhaal om een release mij zo intrigeerde, en dat zelfs Google mij niet snel het antwoord wist te geven. 
In 2006 geleden leverde 
