Vincent Belorgey (a.k.a. Kavinksy) begon zijn carrière als acteur, maar na in meerdere films gespeeld te hebben ging hij zich in 2005 met muziek bezig houden. Vincent had voor zijn muzikale alter ego een leuk verhaal bedacht. In 1986 zou hij als tiener zijn verongelukt door een aanrijding met een rode Ferrari Testarossa. Na dit ongeluk keerde hij terug als een zombie genaamd Kavinsky, die elektronische muziek ging maken. De legende van de electro-zombie Kavinsky was geboren.
De eerste plaat van Kavinsky was meteen raak. Met hulp van zijn goede vriend/collega Mr. Oizo bracht hij de plaat Testarossa Autdrive uit (toepasselijke titel) via Record Makers. Deze plaat werd een hit in electroland en de remix van collega SebastiAn was zelfs te horen in GTA IV. In 2007 bracht Kavinsky zijn beste ep uit genaamd 1986, waar de remix van SebastiAn ook op te vinden was. In 2008 was er minder inspiratie en bracht hij een re-release uit van 1986. Het werd tijd dat meneer weer eens wat nieuwe muziek ging uitbrengen. Geruchten over een debuutalbum kwamen wel op gang maar in 2010 bracht hij enkel een nieuwe ep uit waarop het nummer Nightcall schitterde. Op deze plaat werden de vocalen verzorgd door zijn vriendin Lovefoxx die bekend is van de Braziliaanse band CSS. Nightcall werd net als Testarossa Autodrive een kleine hit in electroland. Grote bekendheid bleef echter uit, totdat in 2011 de film Drive een grote hit werd, mede door de goed ontvangen soundtrack. Nightcall was onderdeel van deze soundtrack en opeens was Kavinsky bekend bij het grote publiek. Mede door dit succes heeft hij waarschijnlijk bedacht dat het tijd werd om eindelijk een album uit te gaan brengen. In 2012 verschenen de eerste signalen van dat album in de blogosphere. Kavinsky zette een nieuw nummer genaamd Roadgame op zijn soundcloud en een de track Odd Look werd gebruikt voor een Franse reclame van BMW. Inmiddels was ook bekend dat niemand minder dan Guy-Manuel de Homem-Christo (een helft van Daft Punk) meewerkte aan het album en dat SebastiAn het zou produceren. De verwachtingen waren dus hooggespannen en na acht jaar wachten zou februari 2013 de maand worden waarin Kavinsky eindelijk met zijn debuutalbum zou komen.
Misschien mede dankzij de hoge verwachtingen en de lange wachttijd is Outrun een kleine teleurstelling geworden. Het eerste dat opvalt is het feit dat er vier oude nummers op het album zijn terug te vinden. Ok, het is hem vergeven dat hij zijn grootste hit Nightcall erop zet, maar dat hij ook nog twee nummers van zijn 1986 ep uit 2007 en zelfs zijn hit Testarossa Autodrive uit 2005 toevoegt gaat net iets te ver. Want naast Odd Look en Roadgame, die vorig jaar al op het internet circuleerden, en ProtoVision, die begin dit jaar als single werd uitgebracht, blijven er nog maar zes nieuwe tracks over, inclusief intro en outro. Oftewel, op een album van dertien tracks staan maar vier echt nieuwe nummers en dat is toch jammer. Helemaal vervelend is het als dan ook nog blijkt dat juist de oude producties het sterkst zijn. Maar goed, dit zal vooral de kenners opvallen. Voor de mensen die Kavinsky leerden kennen via de soundtrack van Drive biedt dit album genoeg toffe nummers. Want de stijl van Kavinsky blijft uniek. Hij valt het best te omschrijven als een mix tussen Daft Punk, Justice, SebastiAn en een vleugje Chromatics. Vooral die combinatie van electro à la Justice en het Italiaanse synth-geluid van Chromatics maakt hem zo bijzonder.
Al met al is Outrun een teleurstelling voor de oude fans van Kavinsky. Dit komt door het gebrek aan vernieuwing en het feit dat het album veel te lang op zich heeft laten wachten waardoor het gedateerd klinkt. Kavinsky blijft namelijk een producer die groot is geworden ten tijde van de electro-hype omstreeks 2006/2007, en die is inmiddels weer voorbij. Voor de mensen die Kavinsky nog niet zo goed kennen is dit album echter een leuke verzameling van zijn beste tracks, en heerlijke muziek voor een nachtelijk ritje op een verlaten snelweg.