Tag archieven: collage

Blithe Field en de charme van het imperfecte geluid

Blithe Field is het eenmansproject van Spencer Radcliffe uit Athens, Ohio. Deze negentienjarige thuisknutselaar maakt collagemuziek met een akoestische gitaar, een aftandse piano, lome beats en field recordings, waaronder veel samples van stemmen. De meeste tracks op zijn nieuwe plaat Two Hearted klinken stoffig, vol ruisen en tikken. De piano en gitaar lijken regelmatig op een 40 jaar oude beschimmelde cassetterecorder opgenomen te zijn. Dat heeft natuurlijk weinig met onkunde of gebrek aan budget te maken. Computers hebben het perfecte geluid immers alang voor iedereen binnen handbereik gebracht. Laptopje kopen, de juiste software installeren en gaan. Een tiener kan de was doen. Inmiddels is het perfecte geluid nastreven voor veel artiesten allang niet meer interessant. Imperfecte geluiden zijn vaak veel mooier. Net als Boards Of Canada heeft ook Radcliffe van dit soort opnames een sfeervol stijlmiddel gemaakt.

Two Hearted heeft daarmee de sfeer van een vergeeld fotoalbum gekregen, waarbij het prettig wegdromen is. De manier waarop de akoestische gitaar digitaal verhakseld is doet soms aan Dntel denken, vooral in Go Japan. In You Are Here komt er een quote langs van een medidatietape: “Relax and let go.” Quotes van dergelijke tapes hebben The Books op The Way Out al uitgebreid gebruikt. De combinatie van ‘found footage’ uit de oude doos, piano en electronica doen ook wel wat denken aan het Britse duo Grass Cut. Nieuw is het allemaal niet, maar het is anno 2011 ook zo goed als onmogelijk iets volledig unieks te maken in dit genre, dus gaan we daar niet over zeuren. Als Radcliffe al op zijn negentiende zo’n plaat kan maken belooft dat absoluut wat voor de toekomst. Tijd genoeg om zijn persoonlijke sound verder te ontwikkelen. De dertien rustig doorkabbelende composities zijn af en toe een beetje muzak, maar wel talentvolle muzak. En meer hoeft een plaat soms ook niet te zijn, een fijne warme geluidsdeken. Op zijn Soundcloud pagina zijn tien nummers te horen.

Alleseter Jason Forrest komt met nieuwe mash-up hit

Jason Forrest maakt al een jaar of tien digitaal vuurwerk. Onder de naam Donna Summer mixte hij rock-n-roll met noisy breakcore en ontwikkelde daarmee een zeer herkenbare eigen stijl. Zo verwerkte hij samples van onder andere Slayer, Steely Dan, Supertramp,Talking Heads, Elton John en The Cure in zijn vrolijke mash-up-tracks. Stuiterend over het podium weet de mollige Amerikaan als geen ander hoe een laptopconcert ook tot een visueel spektakel te maken. Op zijn nieuwe cd The Everything komt zijn componeerplezier gelukkig ook goed over.

We hebben zes jaar op deze prachtplaat moeten wachten. Hij heeft er vast niet non-stop aan gewerkt in z’n Berlijnse studio: zijn label Cock Rock Disco zal ook veel tijd in beslag hebben genomen. De plaat klinkt wat minder chaotisch en fragmentarisch dan eerder werk. Minder breakcore, een opener geluid en het tempo is in veel nummers naar beneden geschroefd. Dit alles zorgt voor een toegankelijker geheel dan we van hem gewend waren. Toegankelijk, maar niet glad en altijd spannend. De kitchy synths en vette gitaren maken het een herkenbare Forrest. En een erg goede ook.

Het funky eerste nummer New Religion is meteen een topper. Wanneer hoor je ooit een tuba in breakcore? Bij Forrest dus. Liefhebbers van de quiz ‘herken de popsongsample’ hebben pech: ondergetekende heeft er niet één gespot (of niet goed opgelet?). Zang is zoals gewoonlijk zo goed als afwezig en wordt geen moment gemist. Want wat is er weer veel te beleven op zijn elfde plaat! Ook digitale saxofoons zet hij in. Hij doet daarmee denken aan zijn Londense collega-laptopartiest Simon Bookish. The Equisite organ eindigt met een subtiele toetsenpartij, gevolgd door de heerlijke uptempo stuiterballentrack Roger Dean Landscape. Isolation, Too is met bijna alleen piano een atypische afsluiter, die bijna naar Aphex Twin neigt. The Everything is springerig, vol verrassende wendingen, enorm gevarieerd en soms ook grappig. Fans van Prefuse 73 zal deze plaat zeker bevallen. Er staat geen enkele minder nummer op: alle elf steengoed.

Jason Forrest – New Religion by Jason Forrest