Soms moet alles kapot. Al-les. Goed nieuws: de Bong-Ra-remix van Angerfists ‘Street Fighter’ (afkomstig van de opvallend descriptieve langspeler Mutant Moshpit Ravetunes ep) doet precies dat. En meer. Verschrikkelijk, wat hakt dit er gruwelijk in. Hardcore, jungle, breakcore, gabber, rave, drum ’n bass: het mag allemaal in deze plaat. U bent gewaarschuwd. Lees verder
Het is weer vrijdagmiddag en dat betekent dat het weekend met rasse schreden nadert. Vanaf vanavond is er alweer genoeg te beleven. Zo zijn er nieuwe edities van Berlin Ruft An en Eindbaas. Lees verder
Breakcore (als dat überhaupt bestaat als genre) is altijd een beetje het zwarte schaap geweest van de elektronica familie. Het autistische jongetje waar mensen maar moeilijk van kunnen houden. Er zijn dan ook niet veel nieuwe artiesten die zich wagen aan deze muziek. Toch wordt er soms wel iets mee gedaan wat zelfs haters van het genre kunnen waarderen. Misschien.
Ruby My Dear noemt het melodische breakcore. Dat roept misschien vooral de herinnering op aan Venetian Snares’ ietwat gekunstelde orkestrale hybriden, maar de Franse nieuwkomer geeft een heel eigen invulling aan de term. Op Remains Of Shapes To Come vormen de melodieën het kalme centrum van het album. Zij zijn het toevluchtsoord wanneer de spastische ritmes even te veel worden. Overigens wordt het ritmische aspect nergens tot het uiterste gedreven. De ritmes zelf blijven relatief toegankelijk, en Ruby My Dear weet ons op de juiste momenten respijt te geven door de breakcore in te wisselen voor rustige, conventionelere ritmes of zelfs ambient-achtige passages. Chaos en rust zijn hier niet in conflict, maar zijn met elkaar aan het dansen.
De volhardende luisteraar kan ook kracht halen uit de bijzonder eclectische sound van het album. Ruby My Dear experimenteert met een scala aan invloeden, en vrijwel iedere track weet (al dan niet ‘aangenaam’) te verassen. Het intro Maiden is niets anders dan duistere jazz. Karoshi en Chazz krijgen een oosterse sfeer mee door het geluid van traditionele Aziatische snaarinstrumenten. In Uken horen we de veelgebruikte samples van Ini Kamoze’s World A Reggae, en achter de hectische snares en sputterende baslijn blijft veel van de originele reggae sound bewaard. (Raggacore wordt het niet: dat horen we eerder terug in Rythm-A-Ning.) Geluiden uit de bass, dubstep en chiptune werelden worden moeiteloos door ouderwetse breakcore ritmes heen gevlochten, en nergens voelt het misplaatst. Die moderne invloeden geven het album een fijne, eigentijdse sound.
Breakcore die niet goed is, is direct helemaal niet meer om aan te horen. Dat is de aard van het beestje. Ruby My Dear presteert daarom best iets bijzonders. Hij bevestigt met dit album dat breakcore niet alleen maar bestaat voor ragmuziek en extreme experimenten, maar dat er ook gewoon goede muziek mee gemaakt kan worden. Remains Of Shapes To Come is een sterk, modern album dat getuigt van muzikale virtuositeit en gevoel voor de luisteraar. Maar goed, het blijft wel breakcore natuurlijk.
Niet zo lang geleden schreef ik over het nieuwe album van Saltillo, en noemde daar een sterke vergelijking met Enduser. Het verbaasde mij echter dat ik tot op de dag van vandaag het nieuwste album van laatstgenoemde nog niet besproken had. Helemaal gezien het plezier dat zijn laatste EP 1/3 mij heeft opgeleverd.
Met Even Weight brengt Enduser zijn derde LP uit op Ad Noiseam, en alweer de achtste langspeler in zijn carriere. Hetgeen dat Enduser voor mij zo’n interessante artiest maakt is dat hij de perfecte balans weet te creëren tussen zware breakcore beats en een ingetogen spanningsveld, dat constant vraagt om meer. Stevige muziek, maar toch paradoxaal aangenaam. Deze kunst laat hij ook op Even Weight weer goed naar voren komen, in het bijzonder op tracks als A Little While, 7 A.M. Fog en Praise. Het onheilspellende 7 A.M. Fog is daarmee ook één van de interessantste tracks van het album.
Wie graag een stevigere maaltijd voorgeschoteld krijgt, heeft aan Even Weight ook zeker geen slechte. Tracks als Distance, Void, en het langzamere Reciprocal zijn weer uitzonderlijk beukende tracks. Met dit laatste pareltje op Ad Noiseam bevestigt Enduser nogmaals zijn kunde in de breakcore, en hoewel het onheilspellende dat op zijn vorige plaat Left zo de boventoon voerde, iets af is genomen, laat hij nogmaals horen hoe klein de grens tussen chaos en de rust wel niet is. Luister hieronder naar mijn persoonlijke favoriet van de plaat, 7 A.M. Fog. Wil je meer horen, kijk dan even hier.
Dat het Nijmeegse ShipWrec label niet bepaald een tunnelvisie hanteert wat zijn genres betreft wisten we al een tijdje. Zo kwamen eerder al prachtige future garage van Inofaith en Ghostek voorbij, electro van DMX Krew en IDM van Steindór Kristinsson / Einoma. De nieuwste aanwinst in dit rijtje is Former Descent, pseudoniem van Tilburger Bas Welling, ook wel bekend van het Crackbeats label en zijn eerdere Neurobit project. Met de My Life in the Box of Ghosts EP schotelt Former Descent je een scala aan acid melodieën, breakcore beats en fijne electro invloeden voor. Wat mij betreft het definitieve statement dat geen enkel genre bij voorbaat afgeschreven is voor ShipWrec. Luister de preview hieronder, en zoals altijd is de plaat in beperkte oplage via Clone te verkrijgen.
De fan van de snoeiharde beats en breaks zal het niet ontgaan zijn. Voor de nieuwste release op het Rotterdamse PRSPCT Recordings bundelen Bong-Ra, Limewax en Thrasher hun krachten. Hoe dat klinkt? Alsof er een bulldozer je zondagmiddag theekransje komt verpesten. Knallen!
Vanaf 1 Februari is hij op vinyl en digitaal te verkrijgen.
Vol verwachting klopt het hart en dat in de lente, want de nieuwe Stendeck is uit. Sinds 2005 komt Alessandro Zampieri om de twee jaar met een nieuw album. Na het verschijnen van Sonnambula in 2009 was de Italiaan bijna begraven onder de lovende recensies. Maar Scintilla begint met een schone lei. In februari kwam het eerste nummer (Run Amok) voorbij en ondanks dat het alleraardigst klonk, miste je toch het grote geheel.
Na meerdere luisterbeurten valt op dat het tempo wat lager ligt en minder duister is als Faces en Sonnambula. Sommige titels zijn nog steeds gericht aan slechte keuzes en vage beschrijvingen, maar Scintilla beweegt meer naar het licht. Dat betekent niet dat Stendeck aan kracht verliest. Integendeel dit album is ook weer een soundscape zoals Sonnambula was. De opzet is hetzelfde; Zampieri wisselt zijn karakteristieke IDM af in upbeat en downtempo formaat. Dit geeft het album een opmerkelijke flow waar je makkelijk in mee kan worden gevoerd. In tegenstelling tot Sonnambula ligt de nadruk minder op ambient en meer op breakcore. Hoewel Stendeck echt goed op dreef is als hij de genres combineert. Nummers zoals Six-Door Bedroom en Catch The Midnight Girl zijn goede voorbeelden die excelleren, maar dat niet doen ten koste van de algehele ervaring. Tot slot valt Crimson Clouds Cascade op. Met een mengsel van IDM, ambient en ruis weet Zampieri er prima slotakkoord van te maken.
Stendeck beukt en fascineert als vanouds en evolueert verder. Toch blijft het eerste gevoel van Run Amok hangen. Ondanks dat de nummers staan als een huis, hebben ze elkaar nodig voor een ultieme ervaring. Dat neemt niet weg dat het album een goede opvolger is van zijn vorige werk. Scintilla is dan ook niet te missen voor fans van het label en luisteraars van Autoclav1.1, Boards of Canada en Boy is Fiction.
Klik hier voor het persbericht en previews.
Catch The Midnight Girl:
Jason Forrest maakt al een jaar of tien digitaal vuurwerk. Onder de naam Donna Summer mixte hij rock-n-roll met noisy breakcore en ontwikkelde daarmee een zeer herkenbare eigen stijl. Zo verwerkte hij samples van onder andere Slayer, Steely Dan, Supertramp,Talking Heads, Elton John en The Cure in zijn vrolijke mash-up-tracks. Stuiterend over het podium weet de mollige Amerikaan als geen ander hoe een laptopconcert ook tot een visueel spektakel te maken. Op zijn nieuwe cd The Everything komt zijn componeerplezier gelukkig ook goed over.
We hebben zes jaar op deze prachtplaat moeten wachten. Hij heeft er vast niet non-stop aan gewerkt in z’n Berlijnse studio: zijn label Cock Rock Disco zal ook veel tijd in beslag hebben genomen. De plaat klinkt wat minder chaotisch en fragmentarisch dan eerder werk. Minder breakcore, een opener geluid en het tempo is in veel nummers naar beneden geschroefd. Dit alles zorgt voor een toegankelijker geheel dan we van hem gewend waren. Toegankelijk, maar niet glad en altijd spannend. De kitchy synths en vette gitaren maken het een herkenbare Forrest. En een erg goede ook.
Het funky eerste nummer New Religion is meteen een topper. Wanneer hoor je ooit een tuba in breakcore? Bij Forrest dus. Liefhebbers van de quiz ‘herken de popsongsample’ hebben pech: ondergetekende heeft er niet één gespot (of niet goed opgelet?). Zang is zoals gewoonlijk zo goed als afwezig en wordt geen moment gemist. Want wat is er weer veel te beleven op zijn elfde plaat! Ook digitale saxofoons zet hij in. Hij doet daarmee denken aan zijn Londense collega-laptopartiest Simon Bookish. The Equisite organ eindigt met een subtiele toetsenpartij, gevolgd door de heerlijke uptempo stuiterballentrack Roger Dean Landscape. Isolation, Too is met bijna alleen piano een atypische afsluiter, die bijna naar Aphex Twin neigt. The Everything is springerig, vol verrassende wendingen, enorm gevarieerd en soms ook grappig. Fans van Prefuse 73 zal deze plaat zeker bevallen. Er staat geen enkele minder nummer op: alle elf steengoed.
Na een solide geschiedenis van releases bracht FFF vorige maand zijn eerste langspeelplaat uit op het japanse Murder Channel label. Op 20.000 Hardcore Members Can’t Be Wrong scheurt FFF ons door een mengelmoes aan ravecore, jungle, breakcore en oldschool vocalen. De ruim een uur durende eerste cd verveelt door deze mix aan genres geen moment.
Over het tot stand komen van het album vertelt FFF aan Eclectro het volgende: “Het werken aan het album begon na mijn eerste show in Japan, georganiseerd door Murder Channel. Het label was rond die tijd net opgestart. Er was eerst sprake dat het een enkele cd zou worden, maar na het ontvangen van de eerste remixes besloot het label om er een dubbel-cd van te maken. De remixen zijn gemaakt door mijn favoriete Japanse artiesten en door artiesten die ik erg waardeer uit Europa.”
Yuta Umegatani van het Murder Channel-label stelde de cd samen. Na flink overleg tussen het label en FFF kwam de huidige tracklist tot stand. Ondanks dat het losse tracks zijn, waan je jezelf in een liveset bij het beluisteren van dit album. Een rustige opbouw, om na drie nummers met ‘Stand Up’ en ‘The Power’ helemaal los te gaan op de oldschool ravesounds.
Speciaal voor Eclectro stelde FFF een promomix samen van het album. Luister en huiver:
Download FFF – Eclectro.nl promomix 2011 (mp3, 81 mb)
Bevalt het? Het album is te krijgen via het Murder Channel-label of digitaal via Bandcamp. Op 2 April kan je het geheel live in context horen op Phonophanatic in Het Kasteel te Alphen aan den Rijn.
Begin november komen de meeste labels met hun eindejaarscollectie. Bij Tympanik Audio is dat net zo. Naast de nieuwe albums kwam het label ook met een sampler, Approach Lights 2010.
Daarop staat een track van elk nieuw album dat dit jaar bij Tympanik Audio is uitgekomen. Het label poogt vooruitstrevend te zijn met electronica op de gebieden van vooral IDM, ambient, breakcore en industrial.
Dit jaar kwam er veel IDM en Breakcore voorbij en dat hoor je terug op de sampler. Zo komt Access To Arasaka met de openingstrack van Void();, dat een mix van IDM en glitch laat horen. Mag Candle Nine zich nogmaals laten zien met Icarus Descending. En staan er nummers op van de herfst releases zoals C.H. District en Famine. Die laatste heeft een sterke representant met Material Things, van zijn nieuwste album Nature’s Twin Tendencies.
De sampler en zijn volledige tracklist kan je hier vinden.
http://www.youtube.com/watch?v=9fMZvNktjZ0
http://www.youtube.com/watch?v=fm9L0TiUX-Q