Een huwelijk rijker, een hoofdredacteurschap armer: 2011 was het jaar waarin ik Eclectro verruilde voor een ring. Ondertussen werd ik beste vrienden met Spotify, download ik alleen als het echt niet anders kan, zwoer ik de aankoop van cd’s af, en heb ik bijna niets meer met puur op de dansvloer gerichte elektronica. Oftewel: ik word oud. De soundtrack daarvan vind je hieronder*, terwijl de uitgebreide variant op Spotify staat.

Dubstep  / Bass

Zomby – Dedication (4AD)

Het is lang geleden dat een elektronica-album zoveel moois liet horen. Deden we aan sterren, dan kreeg Zomby de Melkweg. (lees verder op Eclectro)

Sepalcure – Sepalcure (Hotflush)

Ik geef het niet graag toe, maar deze langspeler (denk dubstep meets garage meets 2-step meets uk funky) ken ik via Pitchfork. Nog minder graag geef ik toe dat Pitchfork gelijk heeft. Als je, net als ik, na tientallen middelmatige dubstepalbums verzadigd raakt, dan is Sepalcure de reden waarom je toch weer blij, gelukkig, euforisch en optimistisch over het genre wordt.

IDM / Ambient

Semiomime – From Memory (Ad Noiseam)

Luisteren naar From Memory voelt alsof je in een soort bizarre parallelle wereld zit waar alles anders is. Je herkent geluiden en composities, maar de relaties lijken allemaal anders te liggen dan je ze gewend bent. Als Inception een cd was, dan was het deze. (lees verder op Eclectro)

Jacaszek – Glimmer (Ghostly International)

Ik dacht officieel ambientmoe te zijn. Dat eeuwige gezeur met immer uitdijende soundscapes, rijstschalen met reverb en Ableton-Asperger, ik had het wel gehoord. Totdat ik Jacaszek dit jaar live zag tijdens [F]luister en zijn nieuwe album Glimmer opzette. Compacte soundscapes vol slimme melodieën, klassieke invloeden, toffe omgevingsgeluiden en voldoende snelheid om mij erbij te houden en blij te maken.

Broken beats / Triphop

The Cinematic Orchestra – Late Night Tales (Night Time Stories)

Die Late Night Tales-verzamelserie is een zegen op zich, en de selectie die The Cinematic Orchestra maakte slaat echt alles. Keihard alle 17 goed. (jammer dat-ie uit 2010 komt – red)

Jono McCleery – There Is (Ninja Tunes)

Ik weet eigenlijk al niet eens meer zeker of Fink dit jaar nou wél of níet een nieuw album had uitgebracht. Dat doet er ook niet toe, want hij is op drastische wijze aan de kant geschoven door Jono McCleery, zijn voormalige voorprogramma en labelgenoot op Ninja Tunes. There Is is een plaat die je partner, schoonouders én trancebroertje gegarandeerd tof vinden, simpelweg omdat deze zo goed is.

Hiphop

The Roots – Undun (Def Jam)

Hiphop voor witte, hoogopgeleide mannen die soms ook weleens vanuit hun heupen over een schimmige winkelstraat willen lopen en plachten te mijmeren over het leven in een zwarte achterstandswijk, om vervolgens weer snel voor €4 een espresso (op basis van duurzaam geteelde koffiebonen uit Guatemala) in de lokale koffiebar (naast die leuke boetiek, schuin tegenover zo’n nieuwe woontoren) te scoren, alwaar ditzelfde album gelukkig ook weer op staat. Dat gezegd hebbende: wat een wereldplaat.

Ghostpoet – Peanut Butter Blues and Melancholy Jam (Brownswood)

Prijs mij iets aan als ‘melancholische, melodieuze hiphop uit de achterbuurten van Londen’, en ik ben direct geïnteresseerd. Ik niet alleen trouwens, want Ghostpoet was ook genomineerd voor een Mercury Prize. Dat was niet zonder reden, want Peanut Butter Blues and Melancholy Jam is zowel vernieuwend als solide in zijn hybride van elektronische melodieën, toffe beats en slaperige raps.

http://www.youtube.com/watch?v=hAbcKlF5Sv8

Pop

Jamie Woon – Mirrorwriting (Polydor)

Vergis je niet: Woon biedt geen plastic loungemuzak, maar slim gecomponeerde en georkestreerde emotie, gestoeld op een amalgaam van stijlen. Dat maakt van Jamie Woon misschien wel de Michael Jackson van de elektronische muziek. (lees verder op KindaMuzik)

Washed Out – Within and Without (Sub Pop)

Boards Of Canada meets Beach House, zeg maar. Op de koptelefoon klinkt het als plastic, maar op normale speakers werkt Within and Without prachtig. Daarnaast is het een prima reden om seks te hebben.

Rock

Radiohead – The King of Limbs (XL)

Apple en Radiohead. Oh, wat haat ik die twee. Niet omdat het slechte instituten zijn (verre van!), maar vooral omdat de fans ervan zulke doorgeslagen Zeloten en extremisten zijn dat ik er alles aan doe om maar niet tot die subcultuur te hoeven behoren. En ondanks al die afkeer, haat en weerstand vind ik The King of Limbs een erg goed album. Zo goed is dit nieuwe werk van Thom Yorke en consorten dus, waarop en passant ook nog eens keihard geflirt wordt met Burial.

http://www.youtube.com/watch?v=NfuXyRFMV4Y

Battles – Gloss Drop (Warp)

Spanning en sensatie in het muzikale gekkenhuis. De ritmes zijn onnavolgbaar, de geluiden oorstrelend, en de melodieën superslim gevonden. Battles staat bovenaan mijn lijst bands die ik live wil gaan zien, en dat vanwege Gloss Drop.

http://www.youtube.com/watch?v=3FsvMyQeC-Q&ob=av2e

Metal

Fair To Midland – Arrows & Anchors (Season of Mist)

Ik ben heel dit jaar nog niemand tegengekomen die mijn liefde voor dit album deelt, dus vermoedelijk wordt dit de doodsteek voor mijn credibility. Dat gevaar loop ik met liefde, want Arrows & Anchors combineert de agressie en puntigheid van At The Drive-In met de melodieën en variaties van Opeth. ‘Whiskey & Ritalin’ is daarbij misschien wel de single van het jaar. Tel uit je winst.

http://www.youtube.com/watch?v=zBVobPVXK3A

Ghost Brigade – Until Fear No Longer Defines Us (Season of Mist)

De obligate metalplaat van het jaar, gewoontegetrouw uit het Hoge Noorden en in de hoek van de melodieuze death- en doommetal à la Amorphis. Voorganger Isolation Songs was puntiger en had meer impact, maar opvolger Until Fear No Longer Defines Us weet in ieder geval veel energie, melodie en variatie te bieden in een verder bijzonder dor en voorspelbaar metallandschap.

* Ja, het zijn er 4 te veel. Dat privilege heb ik uit de onderhandelingen over mijn vertrek als hoofdredacteur weten te slepen.