Sepalcure bracht eerder deze maand een nieuw werk uit. Dit samenwerkingsverband tussen Praveen Sharma (aka Braille) en Travis Stewart (aka Machine Drum) doet het al jaren goed, zo kwamen er al eerder prima EPs uit in de vorm van Fleur en Eternally Yrs. Nu is er dan de Make You EP. Een release vol met trippy beats en melodieën op een deken van de karakteristieke rust van het duo. Het openingsnummer maakt gebruik van een Whitney Houston sample en doet dat wat ons betreft prima.
Toen wij begin dit jaar de promo van Mike Dehnert’s Framework opgestuurd kregen, kon niemand bevroeden dat dit het startsein was van een heuse techno revival. Zowel jonge talenten (Perc, Cosmin TRG, Conforce, Steffi) als oude meesters (Ben Sims, Jeff Mills, Luke Slater’s Planetary Assault Systems, Robert Hood) kwamen met nieuw materiaal op de proppen dat bol stond van de kwaliteitstechno.
Hiertegenover staat echter een haast eindeloze stroom aan James Blake clonen en middelmatige UK garage en post-dubstep releases, die door gevallen held Scuba vakkundig wordt gebundeld in zijn mix voor de verder onvolprezen DJ-Kicks serie. Om droevig van te worden. Toch zaten hier ook enkele pareltjes tussen, al kostte het wat meer moeite om het kaf van het koren te scheiden.
Het levert het volgende jaarlijstje op, waarbij aangetekend moet worden dat ik geen absolute favoriet heb dit jaar. In willekeurige volgorde dus:
Cosmin TRG – Simulat (50 Weapons)
De bloggers van club Trouw schreven recent over de opkomst van de Roemenen in de tech scene. Bij het name droppen zagen ze één naam over het hoofd: die van Cosmin Nicolae. Onbegrijpelijk, want juist hij leverde een fris album vol futuristische techno en tech house af, waarmee hij vriend en vijand verbaasde. Zijn overstap van UK garage en dubstep naar de meer traditionele vierkwartsmaat heeft uitstekend uitgepakt. Cosmin TRG – Simulat (Album Preview)
Zomby – Dedication (4AD)
Fijne gozer, die Zomby. Hij struint zelf het internet af om te kijken of er wel positief over zijn album wordt geschreven. Vervolgens beledigt hij de schrijver als hij het er niet mee eens is of, zoals bij ons het geval was, de taalbarrière een te groot obstakel vormde. Hij is behoorlijk vol van zichzelf, maar hij levert wel. Eclectro’s album van het jaar krijgt ook van mij een dikke thumbs up. Zomby – Natalia’s Song
Sandwell District – Feed-Forward (Sandwell District)
Retro-techno voor de rechtgeaarde techno-fan, dit collectief van producers neemt je met hun debuutalbum mee naar de hoogtijdagen van het genre en steekt de oldskool sound in een dikke, nieuwe jas, die ook nog eens perfect zit. Sandwell District – Cursed Mix
Feist – Metals (Polydor)
Leslie Feist levert met Metals een plaat af die donkerder en melancholischer maar ook minder poppy klinkt als haar voorganger The Reminder. Het zal dit keer ongetwijfeld een minder groot publiek aanspreken, maar dat neemt niet weg dat Metals een prachtplaat is boordevol kippenvelmomenten en flashbacks naar wijlen Janis Joplin. Feist – How Come You Never Go There
Dominik Eulberg – Diorama (Traum Schallplatten)
Langspeler nummer vier alweer voor boswachter Eulberg en zijn beste tot nu toe. Melodieuze minimal techno met sfeervolle IDM invloeden, die zowel op de dansvloer als over de oordoppen prima werkt. Dominik Eulberg – Der Tanz Der Gluehwuermchen
Jamie Woon – Mirrorwriting (Polydor)
De samenwerking tussen Woon en Burial met Wayfaring Stranger kreeg een succesvol vervolg op Woon’s debuutalbum Mirrorwriting. Pakkende R&B tunes met een dikke laag dubstep, waarmee deze jonge Londenaar en passant ook het grote publiek wist te bereiken. Jamie Woon – Spiral
Robert Hood – Omega: Alive (M-Plant)
Ook grootmeester Robert Hood deed van zich spreken in 2011 met dit live album dat geen live album is, maar een studio edit van zijn live sets. Het resultaat: een duizelingwekkende, adrenaline opwekkende trip van één van de grote namen uit de Detroit scene. Als de apocalyps volgend jaar toeslaat, levert Hood de soundtrack. Robert Hood – Bells At Dusk
Radiohead – The King Of Limbs (XL Recordings)
Radiohead is al lang geen echte indie rock band meer en met The King Of Limbs lijken de heren definitief voor het electronische pad gekozen te hebben. Beïnvloedt door artiesten als Burial, Four Tet en Flying Lotus, waarmee frontman Yorke regelmatig samenwerkt, levert de band wederom een experimenteel en grensverleggend album van grote klasse af. Radiohead – Lotus Flower
Sepalcure – Sepalcure (Hotflush Recordings)
Niet veel post dubstep slash UK garage releases konden mij dit jaar bekoren, maar Sepalcure’s debuutalbum was een welkome uitzondering. Praveen Sharma en Travis Stewart brachten de broodnodige diepgang in een genre dat gedomineerd lijkt te worden door platte releases van meeliftende producers. Sepalcure – See Me Feel Me
Mike Dehnert – Framework (Delsin)
Was het Dehnert die dit jaar een doodgewaand genre nieuw leven inblies? Insiders zullen wellicht beweren van niet, maar Framework maakte wel duidelijk dat de techno-revival een feit was. Dehnert’s debuutalbum staat vol met op de dansvloer gerichte techno, maar kent genoeg variatie om ook een album lang te blijven boeien. Vakwerk. Mike Dehnert – Palindrom
Een huwelijk rijker, een hoofdredacteurschap armer: 2011 was het jaar waarin ik Eclectro verruilde voor een ring. Ondertussen werd ik beste vrienden met Spotify, download ik alleen als het echt niet anders kan, zwoer ik de aankoop van cd’s af, en heb ik bijna niets meer met puur op de dansvloer gerichte elektronica. Oftewel: ik word oud. De soundtrack daarvan vind je hieronder*, terwijl de uitgebreide variant op Spotify staat.
Dubstep / Bass
Zomby – Dedication (4AD)
Het is lang geleden dat een elektronica-album zoveel moois liet horen. Deden we aan sterren, dan kreeg Zomby de Melkweg. (lees verder op Eclectro)
Sepalcure – Sepalcure (Hotflush)
Ik geef het niet graag toe, maar deze langspeler (denk dubstep meets garage meets 2-step meets uk funky) ken ik via Pitchfork. Nog minder graag geef ik toe dat Pitchfork gelijk heeft. Als je, net als ik, na tientallen middelmatige dubstepalbums verzadigd raakt, dan is Sepalcure de reden waarom je toch weer blij, gelukkig, euforisch en optimistisch over het genre wordt.
IDM / Ambient
Semiomime – From Memory (Ad Noiseam)
Luisteren naar From Memory voelt alsof je in een soort bizarre parallelle wereld zit waar alles anders is. Je herkent geluiden en composities, maar de relaties lijken allemaal anders te liggen dan je ze gewend bent. Als Inception een cd was, dan was het deze. (lees verder op Eclectro)
Jacaszek – Glimmer (Ghostly International)
Ik dacht officieel ambientmoe te zijn. Dat eeuwige gezeur met immer uitdijende soundscapes, rijstschalen met reverb en Ableton-Asperger, ik had het wel gehoord. Totdat ik Jacaszek dit jaar live zag tijdens [F]luister en zijn nieuwe album Glimmer opzette. Compacte soundscapes vol slimme melodieën, klassieke invloeden, toffe omgevingsgeluiden en voldoende snelheid om mij erbij te houden en blij te maken.
Broken beats / Triphop
The Cinematic Orchestra – Late Night Tales (Night Time Stories)
Die Late Night Tales-verzamelserie is een zegen op zich, en de selectie die The Cinematic Orchestra maakte slaat echt alles. Keihard alle 17 goed. (jammer dat-ie uit 2010 komt – red)
Jono McCleery – There Is (Ninja Tunes)
Ik weet eigenlijk al niet eens meer zeker of Fink dit jaar nou wél of níet een nieuw album had uitgebracht. Dat doet er ook niet toe, want hij is op drastische wijze aan de kant geschoven door Jono McCleery, zijn voormalige voorprogramma en labelgenoot op Ninja Tunes. There Is is een plaat die je partner, schoonouders én trancebroertje gegarandeerd tof vinden, simpelweg omdat deze zo goed is.
Hiphop
The Roots – Undun (Def Jam)
Hiphop voor witte, hoogopgeleide mannen die soms ook weleens vanuit hun heupen over een schimmige winkelstraat willen lopen en plachten te mijmeren over het leven in een zwarte achterstandswijk, om vervolgens weer snel voor €4 een espresso (op basis van duurzaam geteelde koffiebonen uit Guatemala) in de lokale koffiebar (naast die leuke boetiek, schuin tegenover zo’n nieuwe woontoren) te scoren, alwaar ditzelfde album gelukkig ook weer op staat. Dat gezegd hebbende: wat een wereldplaat.
Ghostpoet – Peanut Butter Blues and Melancholy Jam (Brownswood)
Prijs mij iets aan als ‘melancholische, melodieuze hiphop uit de achterbuurten van Londen’, en ik ben direct geïnteresseerd. Ik niet alleen trouwens, want Ghostpoet was ook genomineerd voor een Mercury Prize. Dat was niet zonder reden, want Peanut Butter Blues and Melancholy Jam is zowel vernieuwend als solide in zijn hybride van elektronische melodieën, toffe beats en slaperige raps.
http://www.youtube.com/watch?v=hAbcKlF5Sv8
Pop
Jamie Woon – Mirrorwriting (Polydor)
Vergis je niet: Woon biedt geen plastic loungemuzak, maar slim gecomponeerde en georkestreerde emotie, gestoeld op een amalgaam van stijlen. Dat maakt van Jamie Woon misschien wel de Michael Jackson van de elektronische muziek. (lees verder op KindaMuzik)
Washed Out – Within and Without (Sub Pop)
Boards Of Canada meets Beach House, zeg maar. Op de koptelefoon klinkt het als plastic, maar op normale speakers werkt Within and Without prachtig. Daarnaast is het een prima reden om seks te hebben.
Rock
Radiohead – The King of Limbs (XL)
Apple en Radiohead. Oh, wat haat ik die twee. Niet omdat het slechte instituten zijn (verre van!), maar vooral omdat de fans ervan zulke doorgeslagen Zeloten en extremisten zijn dat ik er alles aan doe om maar niet tot die subcultuur te hoeven behoren. En ondanks al die afkeer, haat en weerstand vind ik The King of Limbs een erg goed album. Zo goed is dit nieuwe werk van Thom Yorke en consorten dus, waarop en passant ook nog eens keihard geflirt wordt met Burial.
http://www.youtube.com/watch?v=NfuXyRFMV4Y
Battles – Gloss Drop (Warp)
Spanning en sensatie in het muzikale gekkenhuis. De ritmes zijn onnavolgbaar, de geluiden oorstrelend, en de melodieën superslim gevonden. Battles staat bovenaan mijn lijst bands die ik live wil gaan zien, en dat vanwege Gloss Drop.
Fair To Midland – Arrows & Anchors (Season of Mist)
Ik ben heel dit jaar nog niemand tegengekomen die mijn liefde voor dit album deelt, dus vermoedelijk wordt dit de doodsteek voor mijn credibility. Dat gevaar loop ik met liefde, want Arrows & Anchors combineert de agressie en puntigheid van At The Drive-In met de melodieën en variaties van Opeth. ‘Whiskey & Ritalin’ is daarbij misschien wel de single van het jaar. Tel uit je winst.
http://www.youtube.com/watch?v=zBVobPVXK3A
Ghost Brigade – Until Fear No Longer Defines Us (Season of Mist)
De obligate metalplaat van het jaar, gewoontegetrouw uit het Hoge Noorden en in de hoek van de melodieuze death- en doommetal à la Amorphis. Voorganger Isolation Songs was puntiger en had meer impact, maar opvolger Until Fear No Longer Defines Us weet in ieder geval veel energie, melodie en variatie te bieden in een verder bijzonder dor en voorspelbaar metallandschap.
* Ja, het zijn er 4 te veel. Dat privilege heb ik uit de onderhandelingen over mijn vertrek als hoofdredacteur weten te slepen.
Sepalcure bracht eerder deze maand een nieuw werk uit. Dit samenwerkingsverband tussen Praveen Sharma (aka Braille) en Travis Stewart (aka Machine Drum) doet het al jaren goed, zo kwamen er al eerder prima EPs uit in de vorm van Fleur en Eternally Yrs. Nu is er dan de Make You EP. Een release vol met trippy beats en melodieën op een deken van de karakteristieke rust van het duo. Het openingsnummer maakt gebruik van een Whitney Houston sample en doet dat wat ons betreft prima.