Na een goede samenwerking tussen Martin en Triptan over instrumentale hiphop, besloten de heren ook gezamenlijk het nieuwe album van Flying Lotus onder de loep te nemen. Aangezien er al veel over het album in zijn geheel is gesproken, kozen de heren om het album te bespreken aan de hand van de tracks die hen opvielen.

Introductie

Dat Flying Lotus (aka Steven Ellison) familie is van de vrouw van John Coltrane weten we nu wel, en dat zijn vorige abums 1983, Los Angeles en met name Cosmogramma aardig genre-definiërend (of moeten we zeggen genre-vervagend?) zijn geweest kan inmiddels ook wel voor feit worden aangenomen.

Maar wat zullen we dan wel vertellen? Laten we beginnen met het feit dat Until The Quiet Comes serieuzer en gebalanceerder is. Dit komt door de manier waarop Ellison het gehele album presenteert met een sleutelrol voor de Jazz. Tja het lijstje genres op discogs mag dan grotere proporties aannemen per album, Jazz: dat is de leidraad. Het genre dat het veelal van improvisatie moet hebben slaat niet alleen door naar nummers zelf, maar ook naar de tracklist. Want deze gaat van up- naar downtempo, waardoor de luisteraar af en toe wordt geconfronteerd met de handrem in plaats van het gaspedaal.

Opvallende tracks

Martin: Eén favoriet van mij is toch wel Sultan’s Request. De primeur kwam van The Gaslamp Killer tijdens Pitch die deze track dropte en hem aankondigde als ‘de nieuwe Flylo track’. Wat daarna volgde was een geweld aan synths. Op de plaat knalt Sultan’s Request nog steeds erg hard, maar je moet deze track echt live meemaken. Niet alleen in de set van menig dj zal deze track een favoriet worden, maar ik verwacht dat Ellison er zelf live ook niet vanaf kan blijven.

Triptan: Als we het dan toch over pakkende beats hebben. Dan is The Nightcaller een uitstekende track. Hij doet erg denken aan de dag dat het circus weer in de stad komt, want vanaf de eerste seconde vliegen en loopen de vrolijke en prachtige geluiden door het nummer. In stijl sluit het ook af alsof de caravaan weer vertrekt. Maar dat komt ook vooral door het lome en donkere Only if You Wanna dat volgt. Het nummer beweegt namelijk als een 95-jarige man met rollator die de rij ophoudt. Toch, als de feedback verdwijnt zorgen de vocalen ervoor dat je geïnteresseerd blijft luisteren. Het is een typisch voorbeeld voor het album dat niet echt op gang komt en soms gedragen wordt door zijn gastzangers. Zo steelt Laura Darlington de show.

Martin: Zeg dat wel. Phantasm is een heerlijk sferische track. Dankzij de vocalen van jawel, Laura Darlington. Ze deed ook al mee op de vorige albums. Op Phantasm past haar stem zeer goed bij de subtiele beat van de Lotus. De loomheid, het mystieke dat de hele track aanwezig is zorgt er voor dat je blijft hangen en na afloop de track gewoon nog een keer aanzet. Heerlijk! Voor mij één van de sterkere tracks van het album.

Triptan: Inderdaad schimmig, maar niet onguur. Heave(n) is wat mij betreft ook een schitterende track. Net zo rustig als Phantasm, maar zonder diens mystiek. Het ontstaat uit subtiele beats en dito instrumentatie. Ze neemt je aan de hand mee in de wereld van Until The Quiet Comes. Maar terwijl je aan het begin denkt mee te kunnen neuriën, wordt het nummer al snel een stuk complexer. Toch blijft Heave(n) zo zacht als zijde zoals de naam al doet vermoeden.

Martin: Toch is niet alles koek en ei. Ik had over het algemeen meer verwacht van de samenwerkingen. Flying Lotus heeft meer aanzien gekregen door zijn vorige producties. Darlington stelt niet teleur, maar er was meer mogelijk met Erykah Badu. See Thru To U zou op het eerste gezicht een uitschieter kunnen zijn. De beats van FlyLo, de stem van Badu… Helaas is het eindresultaat niet dat wat het zou moeten zijn. Erykah Badu klinkt vervangbaar. De beat is fijn en See Thru To U heeft een goede flow maar de vocalen lijken er een beetje bijgeplakt. Zonde.

Triptan: Met de inbreng van Thom Yorke is het ook niet veel beter. Na de stevige intro van Electric Candyman, laat Ellison de beat verdwijnen en kom je terecht in een nachtclub waar je achterin naar een band staat te kijken. Meer jazzy dan dit wordt het niet. Vooral als de vocalen van de Radiohead zanger erover heen zwerven, is het 2 uur ’s ochtends met een whisky on the rocks in je hand.

Conclusie

Met Until The Quiet Comes heeft Flying Lotus een plaat gemaakt die tussen Los Angeles en Cosmoprogramma in zit. Er staan harde beats op die het op de dansvloer heel erg goed gaan doen, maar er is ook ruimte voor kalmte. Individueel zijn de tracks van een prima niveau, met hier en daar uitschieters. Maar collectief gezien kan het niet een heel erg samenhangend album worden genoemd. Zodoende kom je nooit helemaal in het momentum, hoewel sommige tracks goed bij elkaar passen. Dat is de prijs van Jazz: er zijn momenten dat je zoekende bent en momenten van pure euforie. Desondanks krijgt Until The Quiet Comes een positief luisteradvies. Dus stream ‘em op Pitchfork of ga naar je lokale platenboer. Je kunt Flying Lotus natuurlijk ook live gaan bekijken. Er zijn nog tickets voor zijn show op 7 november in Paradiso en gezien dit voorproefje is dat zeker de moeite waard.