Vol verwachting klopt het hart en dat in de lente, want de nieuwe Stendeck is uit. Sinds 2005 komt Alessandro Zampieri om de twee jaar met een nieuw album. Na het verschijnen van Sonnambula in 2009 was de Italiaan bijna begraven onder de lovende recensies. Maar Scintilla begint met een schone lei. In februari kwam het eerste nummer (Run Amok) voorbij en ondanks dat het alleraardigst klonk, miste je toch het grote geheel.

Na meerdere luisterbeurten valt op dat het tempo wat lager ligt en minder duister is als Faces en Sonnambula. Sommige titels zijn nog steeds gericht aan slechte keuzes en vage beschrijvingen, maar Scintilla beweegt meer naar het licht. Dat betekent niet dat Stendeck aan kracht verliest. Integendeel dit album is ook weer een soundscape zoals Sonnambula was. De opzet is hetzelfde; Zampieri wisselt zijn karakteristieke IDM af in upbeat en downtempo formaat. Dit geeft het album een opmerkelijke flow waar je makkelijk in mee kan worden gevoerd. In tegenstelling tot Sonnambula ligt de nadruk minder op ambient en meer op breakcore. Hoewel Stendeck echt goed op dreef is als hij de genres combineert. Nummers zoals Six-Door Bedroom en Catch The Midnight Girl zijn goede voorbeelden die excelleren, maar dat niet doen ten koste van de algehele ervaring. Tot slot valt Crimson Clouds Cascade op. Met een mengsel van IDM, ambient en ruis weet Zampieri er prima slotakkoord van te maken.

Stendeck beukt en fascineert als vanouds en evolueert verder. Toch blijft het eerste gevoel van Run Amok hangen. Ondanks dat de nummers staan als een huis, hebben ze elkaar nodig voor een ultieme ervaring. Dat neemt niet weg dat het album een goede opvolger is van zijn vorige werk. Scintilla is dan ook niet te missen voor fans van het label en luisteraars van Autoclav1.1, Boards of Canada en Boy is Fiction.

Klik hier voor het persbericht en previews.

Catch The Midnight Girl: