“Zuster! Zuster! Zuuuuuuuuuuuster!”
In huize Avondrood snelt broeder Inge naar de gemeenschappelijke ruimte. Het is weer raak met meneer Janse. Met zijn wandelstok haalt de bejaarde ditmaal verwoed uit naar de stereotoren.
“Kunt u alstublieft zo snel mogelijk deze ver-schrik-ke-lij-ke herrie uitzetten?”
“De nieuwe Orbital? Maar u houdt toch zo van de broers Hartnoll?”
“Ja, vroeger ja! Toen ze nog goede muziek maakten! Maar dit…dit…dit is toch geen gehoor!”
Uit de speakers klinkt Wonky, de nieuwe langspeler van het Britse duo dat begin jaren negentig – samen met onder meer Leftfield, Underworld en The Chemical Brothers – elektronica in het populaire domein wist te krijgen. Broeder Inge zet wel vaker muziek van Orbital op om meneer Janse rustig te krijgen. Vragend kijkt de verzorger daarom naar de oude man.
“Lang voordat jij je eerste K3-mp3 in je iPhone stopte, luisterde ik naar Orbital. In Sides was mijn favoriet, en velen deelden die mening. Jongens, dat was nog eens elektronica! Prachtige melodieën, spannende drumpartijen, en dat alles wars van de tijdsgeest. Wat was dat mooi! Maar dit, dat..dat…plonkie! Het lijkt verdikkeme de nrc.next wel! Luister nou! Als ik naar de kermis wil, dan pak ik mijn scootmobiel. En wie zijn die zangeressen? In mijn tijd klonk Double Date nog beter!”
Snel skipt broeder Inge wat nummers, maar zonder gewenst resultaat.
“Wat is dít nou weer? Doepstep, zo noemen ze dat toch? Boem boem boem, dát is het! Dacht je echt dat Orbital vroeger ooit zoiets zou maken? Daar had je toen Ruffneck voor, hoor je me? Of je me hoort!”
Hoofdschuddend verwisselt de broeder Wonky voor Snivilisation, en bij de eerste klanken van ‘Forever’ verdwijnt het vuur uit de ogen van meneer Janse. Zachtjes deint hij mee met de klanken, terwijl hij anticiperend alvast het refrein mompelt. Na zeker te weten dat het muzikale fossiel weer rustig in zijn cognitieve coma vertrokken is, stopt de jonge verzorger zijn Beats-doppen weer terug in zijn oren. Dansend loopt hij de gang door, onderwijl meeneuriënd met ‘Distractions’ en ‘Stringy Acid’. Toch goed dat hij Wonky eerst geript heeft.
(deze recensie verscheen eerder op KindaMuzik.net)
