2013 was een jaar met vele gezichten en dat zorgt ervoor dat ik dit jaar niet 1 of 2 momenten kan vatten. Muzikaal al helemaal niet. Hadden we in 2011 techno en 2012 instrumentale hiphop als sterkste genres, 2013 begon met future garage, maar het ging voor mijn gevoel alle kanten op. Zo sta je op de ene avond in de duisternis van Goth-Trad en zit je op een andere avond in de kerk met Julia Holter. Dit zal de lijst dan ook aantonen. Hoewel je uiteindelijk hier gewoon weer de nacht vindt. Lees verder →
Inge schreef al eerder over de hype die Boards of Canada creëerde rondom Tomorrow’s Harverst, het nieuwe album dat 10 juni uitkomt. De mannen uit Schotland gaan gewoon door met hypen en Lees verder →
Als ik ergens blij van word, dan is het wel van mysterieuze producers. Het zal mijn jeugd vol fantasy en ad&d zijn (dit laatste heb je niet van mij gehoord), maar enigmatische acts als Boards Of Canada, Burial en Zomby intrigeren mij mateloos. Natuurlijk weet ik dat het grotendeels effectbejag is, en toch geeft het de muziek een extra dimensie.
De nieuwste aanwinst van de club voor Anonieme Producers is Anon. Hij voldoet namelijk aan de belangrijkste principes voor een intrigerende muzikant: Brits, achter de schermen stiekem iemand anders, en vernieuwend. Dat laatste is de grote reden om zijn set tracks op Soundcloud te beluisteren, want Anon zet je elke keer op het verkeerde been. In tegenstelling tot zijn clubgenoten is Anon niet de maker van een heel nieuw geluid. Zijn kracht zit vooral in het kunnen combineren van het beste van vele werelden, variërend van idm, dubtechno, triphop en dubstep tot ambient, electro en acid.
Rest de vraag: wie zit hierachter? Suggesties zijn welkom in de reacties!
Met het sublieme masteringwerk van Ochre en de muziekselectie en -compilatie van Grim On Mbient biedt de nieuwe One on Twoism-verzamelaar (nummer 4 alweer) wederom een prachtige staalkaart van dikke, dikke idm uit onbekende aardlagen.
Net als bij de vorige deel (zoals de eerder op Eclectro besproken delen 2 en 3) is op de verzamelaar goed hoorbaar dat de artiesten fans zijn van Boards Of Canada en daarom verdacht vaak rondlopen op Twoism, het fanforum van dit enigmatische duo. Dat neemt niet weg dat er een paar ongelofelijk mooie tracks de revue passeren die het beluisteren meer dan waard zijn. Ook zijn de invloeden stukken breder dan BOC alleen: ook fans van Kettel, Ochre en de hele Toytronic-stal zullen hier erg blij en gelukkig van worden.
Digitaal is One on Twoism 4 helemaal gratis. Liefhebbers van fysieke muziek kunnen voor €5 het album thuis ontvangen, terwijl voor alle 4 de cd’s zo’n €15 wordt gevraagd. Een koopje dus, voor zoveel moois. Doe er je voordeel mee via de website van het album.
Eclectro-oudgediende Beaumont kwam ooit met het prachtwoord epigoon op de proppen voor acts die nét iets te hard proberen op Boards Of Canada te lijken. Het ging toen om Principles Of Geometry, maar inmiddels is er een band die nóg harder op het enigmatische duo uit Schotland wil lijken. Volgens iTunes heet die band – jawel – Boards Of Canada.
Volgens idm-website Brainchops zit het ongeveer zo. 10 mei bracht de Schotse Skeptical de single Chameleon uit op het inmiddels ter ziele gegane Artificial Bliss. Een handvol lsd, wat manklopende beats, euforische kinderstemmen en een hypnotiserende melodie doen heel wat Boards Of Canada-bellen rinkelen, maar hij zonder zonde werpe de eerste steen.
Nu brak Chameleon weinig potten, maar afgelopen week verscheen deze plaat opeens in de iTunes-winkel. Ditmaal was alleen niet Skeptical de auteur, maar Boards Of Canada. Netjes werd BOC-thuisfront Music70 opgegeven als label, en er zullen vervolgens heel wat kopieën over de digitale toonbank gegaan zijn. Een beetje fan koopt elke release minimaal 20 keer om er zeker van te zijn dat hij de rest van zijn leven ervan kan blijven genieten, dus tel uit je winst.
Het is niet voor het eerst dat Skeptical deze methode hanteert. Eerder verscheen ook ‘Red Sky Night’ van zijn hand op YouTube, en ook toen werd Boards Of Canada als oneigenlijke maker aangedragen. De uploader gaf toentertijd – na geconfronteerd te zijn met dit gegeven – als verklaring dat ‘nowadays it’s harder than ever for good indie artists to reach the right people. ;)’
Inmiddels zijn zowel Warp als Boards Of Canada druk doende iTunes op te schonen. Het is niettemin een interessant gegeven dat zelfs deze winkel om de tuin te leiden is. Vroeger, ten tijde van Napster, hernoemde zo ongeveer elke producer al zijn tracks naar Aphex Twin, maar met de Discogs en andere autoriteiten van deze tijd is dat een heilloze exercitie geworden. Of nee, bijna heilloos, zo bewijst Skeptical.
Maar goed, het altijd mysterieuze Boards Of Canada heeft ook dit incident aangegrepen voor een enigmatische boodschap. ‘diet coke green screen failure’ schreef het duo in de reacties bij ‘Chameleon’. Nu is er een nieuw album van Boards Of Canada aangekondigd, maar dit zal zelfs voor de meest fervente BOC-paragnosten ondoorgrondbare koffiedik zijn. Of niet?
1 van de meest opmerkelijke releases ooit is zonder twijfel Mask 500 op het Skam-label, waar onder meer Boards Of Canada (onder de naam Hell Interface), Bola, Gescom en Shadow Huntaz kind aan huis zijn. In 1999 werd deze uitermate dubieuze en tot 500 kopieën gelimiteerde 12″ uitgebracht, waarop Skam-artiesten hun favoriete popplaten van onder meer Duran Duran, Yazoo, Van Halen en David Bowie coveren.
Kroonjuweel van Mask 500 is de Boards Of Canada-interpretatie van ‘Midas Touch’, oorspronkelijk uitgevoerd door Midnight Star. Op lang niet onverdienstelijke wijze is de originele videoclip hiervan door iemand zo gemonteerd dat ‘ie ook nog bij de remix past, en dat resultaat vind je hieronder.
Grofweg ieder jaar slaan de muzikanten van het Boards Of Canada-fanforum Twoism de handen in elkaar, verzamelen hun beste eigen tracks, laten dit tot 1 geheel mixen, en publiceren dit in de zogenaamde One on Twoism-reeks. Deel 3 is zojuist uitgebracht (als gratis download of fysieke cd voor $ 6,50), waarbij Ochre wederom voor de mastering tekende, en Eclectro-bezoeker Grim On Mbient het mixwerk voor zijn rekening nam.
Ondanks het doel om ditmaal een minder duidelijke Boards Of Canada-signatuur te dragen, ademt het resultaat weer grotendeels de lucht van zijn meester. Gelukkig drukt dit de pret absoluut niet. One on Twoism 3 is vermoedelijk de meest compacte, coherente en muzikaal volwassen editie van de mixserie, vol tracks die soms verraderlijk dicht in de buurt van het Boards Of Canada-kwaliteitsniveau komen.
Niettemin is het gros van de nummers platter dan wat je van het enigmatische duo uit Schotland gewend bent. Verdrinken in Geodaddi, Music Has The Right To Children, Hi Scores en The Campfire Headphase betekende voor mij elke keer weer een claustrofobische, melancholische, psychedelische, duistere en vewarrende ervaring, terwijl One on Twoism 3 gewoon een verdraaid mooie collectie melodieën, sferen en ideeën biedt.
Of dat een voor- of een nadeel is, is gelukkig iets wat je zelf moet ondergaan door beide kampen een objectieve kans te geven. In ieder geval toont de mixserie aan dat het Boards Of Canada-geluid een stroming op zichzelf is, en dat er tientallen bijzonder getalenteerde muzikanten in dit domein actief zijn.
Inge schreef al 
