Toen wij begin dit jaar de promo van Mike Dehnert’s Framework opgestuurd kregen, kon niemand bevroeden dat dit het startsein was van een heuse techno revival. Zowel jonge talenten (Perc, Cosmin TRG, Conforce, Steffi) als oude meesters (Ben Sims, Jeff Mills, Luke Slater’s Planetary Assault Systems, Robert Hood) kwamen met nieuw materiaal op de proppen dat bol stond van de kwaliteitstechno.
Hiertegenover staat echter een haast eindeloze stroom aan James Blake clonen en middelmatige UK garage en post-dubstep releases, die door gevallen held Scuba vakkundig wordt gebundeld in zijn mix voor de verder onvolprezen DJ-Kicks serie. Om droevig van te worden. Toch zaten hier ook enkele pareltjes tussen, al kostte het wat meer moeite om het kaf van het koren te scheiden.
Het levert het volgende jaarlijstje op, waarbij aangetekend moet worden dat ik geen absolute favoriet heb dit jaar. In willekeurige volgorde dus:
Cosmin TRG – Simulat (50 Weapons)
De bloggers van club Trouw schreven recent over de opkomst van de Roemenen in de tech scene. Bij het name droppen zagen ze één naam over het hoofd: die van Cosmin Nicolae. Onbegrijpelijk, want juist hij leverde een fris album vol futuristische techno en tech house af, waarmee hij vriend en vijand verbaasde. Zijn overstap van UK garage en dubstep naar de meer traditionele vierkwartsmaat heeft uitstekend uitgepakt.
Cosmin TRG – Simulat (Album Preview)
Zomby – Dedication (4AD)
Fijne gozer, die Zomby. Hij struint zelf het internet af om te kijken of er wel positief over zijn album wordt geschreven. Vervolgens beledigt hij de schrijver als hij het er niet mee eens is of, zoals bij ons het geval was, de taalbarrière een te groot obstakel vormde. Hij is behoorlijk vol van zichzelf, maar hij levert wel. Eclectro’s album van het jaar krijgt ook van mij een dikke thumbs up.
Zomby – Natalia’s Song
Sandwell District – Feed-Forward (Sandwell District)
Retro-techno voor de rechtgeaarde techno-fan, dit collectief van producers neemt je met hun debuutalbum mee naar de hoogtijdagen van het genre en steekt de oldskool sound in een dikke, nieuwe jas, die ook nog eens perfect zit.
Sandwell District – Cursed Mix
Feist – Metals (Polydor)
Leslie Feist levert met Metals een plaat af die donkerder en melancholischer maar ook minder poppy klinkt als haar voorganger The Reminder. Het zal dit keer ongetwijfeld een minder groot publiek aanspreken, maar dat neemt niet weg dat Metals een prachtplaat is boordevol kippenvelmomenten en flashbacks naar wijlen Janis Joplin.
Feist – How Come You Never Go There
Dominik Eulberg – Diorama (Traum Schallplatten)
Langspeler nummer vier alweer voor boswachter Eulberg en zijn beste tot nu toe. Melodieuze minimal techno met sfeervolle IDM invloeden, die zowel op de dansvloer als over de oordoppen prima werkt.
Dominik Eulberg – Der Tanz Der Gluehwuermchen
Jamie Woon – Mirrorwriting (Polydor)
De samenwerking tussen Woon en Burial met Wayfaring Stranger kreeg een succesvol vervolg op Woon’s debuutalbum Mirrorwriting. Pakkende R&B tunes met een dikke laag dubstep, waarmee deze jonge Londenaar en passant ook het grote publiek wist te bereiken.
Jamie Woon – Spiral
Robert Hood – Omega: Alive (M-Plant)
Ook grootmeester Robert Hood deed van zich spreken in 2011 met dit live album dat geen live album is, maar een studio edit van zijn live sets. Het resultaat: een duizelingwekkende, adrenaline opwekkende trip van één van de grote namen uit de Detroit scene. Als de apocalyps volgend jaar toeslaat, levert Hood de soundtrack.
Robert Hood – Bells At Dusk
Radiohead – The King Of Limbs (XL Recordings)
Radiohead is al lang geen echte indie rock band meer en met The King Of Limbs lijken de heren definitief voor het electronische pad gekozen te hebben. Beïnvloedt door artiesten als Burial, Four Tet en Flying Lotus, waarmee frontman Yorke regelmatig samenwerkt, levert de band wederom een experimenteel en grensverleggend album van grote klasse af.
Radiohead – Lotus Flower
Sepalcure – Sepalcure (Hotflush Recordings)
Niet veel post dubstep slash UK garage releases konden mij dit jaar bekoren, maar Sepalcure’s debuutalbum was een welkome uitzondering. Praveen Sharma en Travis Stewart brachten de broodnodige diepgang in een genre dat gedomineerd lijkt te worden door platte releases van meeliftende producers.
Sepalcure – See Me Feel Me
Mike Dehnert – Framework (Delsin)
Was het Dehnert die dit jaar een doodgewaand genre nieuw leven inblies? Insiders zullen wellicht beweren van niet, maar Framework maakte wel duidelijk dat de techno-revival een feit was. Dehnert’s debuutalbum staat vol met op de dansvloer gerichte techno, maar kent genoeg variatie om ook een album lang te blijven boeien. Vakwerk.
Mike Dehnert – Palindrom
